De Verdwaalde Ooievaar

Zal ik hier eens een illusie doorbreken?

Ik ben nu 24wkn (bijna). En ik dacht eerst af te tellen tot aan 12 weken. Eénmaal daar aanbeland, bleek ik weer af te tellen naar de echo. Dan zou ik genieten, dan zou ik gerust zijn. Eénmaal daar aanbeland, dacht ik af te tellen naar het voelen van de baby (de 20wkn ongeveer). Oeps, die baby van mij liet me nogal laat voelen dat hij er was. Ik had ondertussen al de 20wkn-echo achter de rug. En nog steeds bleef het angstmonster me overvallen. Hij nam me mijn hoop en mijn roze wolk weg. Hij gaf me angst id plaats. Af en toe lukte het me de roze wolk terug te grabbelen en erop te gaan staan.
Nu voel ik de baby. Maar nu heb ik heel schrik om prematuur te bevallen. Het angstmonster vindt steeds nieuwe dingen om me mee lastig te vallen en angst in te boezemen.
Dus nu tel ik af naar de 30 weken, omdat dat voor mij de magische 3 is. De grens waarbij de baby veel meer kans heeft om kwalitatief te overleven.
En ik weet nu al dat ik dan ga aftellen naar 34wkn, en nadien naar 37wkn. En dan zal wel de angst voor de bevalling komen, zeker?

Angst zal er altijd zijn en blijven. Wie voelt dit ook zo?

Liefs,

Bokje

Je hoeft ze niet te doorbreken Bokje... ze ligt al lang aan diggelen hoor, nu ja, bij mij toch...

Als het een angst blijft is het in ieder geval iets waar ik mee zou om willen leren gaan, op de een of andere manier, want dan gaat het na de bevalling ook niet weggaan. Ik ben nu ook soms bang dat m'n man iets zal overkomen, ik zal hetzelfde voelen voor m'n kindje, waarschijnlijk erger, zelfs wanneer het er gezond en wel is.

Ik denk dat ik het gewoon ooit, vroeger maar waarschijnlijk later, ga stoppen met het "aftellen" te noemen.
Intussentijd hou ik nog even vast aan "het zal wel beteren", ook al weet ik dat het niet zo is. Of toch niet helemaal. De angst zal veranderen. We gaan bang zijn voor andere dingen. Alles op z'n tijd...

Eén ding kan ik wel al vertellen. Het betert wel! De angst in het begin was onnoemelijk veel groter. Het was veel erger toen dan nu. De kans dat het verkeerd loopt verkleinen. Maar er blijft steeds een angst nazinderen. Die zal idd nooit weggaan. Het lot van mama te zijn/worden.

Liefs,

Bokje

Ik dacht er deze morgen op de trein nog aan. Ik was weer ongerust (had een hevige steek gehad), en mijn rationele ik zei tegen mijn ongeruste ik "wen er maar aan, want zo zal het zijn voor de rest van je leven".

En toch kies ik er helemaal voor!

Ja hoor, het is voor de rest van ons leven! Eerst bang dat we niet zwanger zouden geraken, daarna bang om het baby'tje te verliezen, en eens het er is, zullen we ons nog altijd zorgen maken!

Ik ben volop aan het aftellen naar de 6 weken, maar das morgen al dus dan kan ik verder aftellen!

Hup, weer een dag voorbij!

Véro.

Vero, die 6 weken ben je ondertussen lekker gepasseerd

Helemaal hetzelfde hier.

Toen ik een (Engelstalige) vriendin vertelde dat ik zo bang en ongerust was, zei ze met een grote grijns: "welcome to parenthood, it will never stop - ever! So why don't you get used to it?" Nou....

eleni,

Inderdaad een 'levenswijsheid'.
Sinds de dood van mijn vader ben ik ook meer bezig met de 'aardse' zaken van het leven. Ik weet maar al te goed hoe snel het met iets of iemand kan gedaan zijn. Dat maakt het besef van ons toekomstige leven des te reëeler en toch zo beangstigend.
Angst zal ons constant omringen, niet alleen voor onze kinderen, maar ook voor onze partners, onze eigen gezondheid en onze naasten.
Er aan wennen kan je jammer genoeg niet. Een mens (de meeste toch) is nu eenmaal een vat emoties.

Hoor mij, ik ben toch zooooo emotioneel vandaag, snif snif

Maar: Na zondag ben ik 20w voorbij en kan ik dus ook 'aftellen naar 30w'

Khad een boek van de bib mee, getiteld "het geluk zwanger te zijn", over dus de angsten tijdens de zwangerschap. 't Boek viel wa tegen maar er stond wel een leuk tekstje in, 't kwam erop neer dat als een zwangere vrouw huilt, ze huilt omdat het baby'tje nog niet kan huilen, en als ze lacht, dan lacht het baby'tje ook. Vond ik wel een vertederende gedachte... (even niet denken aan ongelukkige babies maar lieve zacht huilende schatjes he).

Ik begin al te denken aan mijn verhuis naar dit topic.

Nog een paar daagjes!

En ik ben hier eigenlijk al een week weg. Nu mag ik een nieuw topic openen. Op naar 34 wkn.

Liefs,

Bokje

Waarom is 34 weken een belangrijke mijlpaal Bokje?

Vanaf wanneer wordt 'n kindje nu verondersteld levensvatbaar te zijn? Of plakken ze daar zo geen datum op. Vroeger hoorde ik altijd 26 weken, maar tegenwoordig hoor ik ook vaak 25 weken of zelfs 24 weken.

34wkn is heel belangrijk omdat ze dan zelf knn zuigen, slikken en ademhalen tegelijk. Dat is een hele coördinatie voor zo een kleintje. Dus belangrijke mijlpaal voor mij.

Het is eigenlijk zo dat de meeste NICU-centra in België vanaf 25wkn zw-lft d'office beginnen met behandeling. Vanaf 24wkn wordt bij de geboorte gekeken naar de levensdrive van de baby. Als hij even, ook al is het maar een seconde, levenskracht toont zullen ze beginnen behandelen. Anders niet. Waarom is dat? Omdat, vooral bij spontane zwangerschappen, ze mis knn zijn qua zwangerschapsleeftijd. En neonatologen zijn heel goed getraind om dat verschil te zijn. Het is vooral de zw-lft die het verschil maakt, niet het gewicht. En zij knn dat heel goed evalueren bij de geboorte. En op die manier is er een week "speling".

Liefs,

Bokje

Dank je Bokje voor de deskundige uitleg.

Ik mag dus eerst aftellen naar 24 weken. Al moet hij wel veel langer blijven zitten nog hé.

(yveske ge hebt het gehoord he jongen, flink luisteren naar mama)

De gedachte dat er binnen vijf weken "iets" uit mijn buik zou kunnen komen dat echt leeft op zichzelf, is nog heel raar... Ik ben precies nog maar net zwanger.

straks ga je nog zeggen dat de tijd gevlogen is