Dag meiden,
Hier een paar hectische dagen achter de rug ("oei-ik-groei-sprongetje" van 5 weken, en nu komen de regeldagen van 6 weken eraan

), vandaar dus niet op het internet kunnen zitten en nu ook niet veel tijd om bij te lezen...
Wij hebben tijdens die moeilijke dagen eind vorige week dan toch toegegeven aan De Tut. Mini-mies blijkt een echte tut-verslaafde te zijn, misschien omdat ze het zo lang moest missen? De eerste dag was ikzelf 's avonds in tranen: ik wilde mijn kind terug, waar was mijn kind? De mini-mies met al haar gezichtsuitdrukkingen en reclamaties was veranderd in een passief, tut-zuigend kindje dat rustig in de relax zat. Er was niks meer aan te beleven...
Nu nog heb ik dat gevoel: waar is mini-mies gebleven?
De enige manier om haar zonder haar tut te doen zwijgen, is door een hoog entertainment-gehalte in te bouwen. Nee, de mobiel is niet genoeg, ze moet rondgedragen worden en vanalles zien. Naar de winkel (bijv. Ikea met veel lichtjes, op de arm want vanuit de maxi-cosi kan ze niet genoeg zien

), op familiebezoek (waar iedereen haar weer eens vastneemt), of gewoon rondgedragen bij ons thuis (al verveelt ze zich hier ook al gauw want ze "kent" het hier al). En eerlijk gezegd heb ik dat liever dan dat ze passief met haar tut in de relax zit te staren (blijkbaar kunnen kindjes niet zuigen en focussen tegelijkertijd). Maar ja, het vraagt wel enorm veel inspanningen van mij, ik kan niks meer gedaan krijgen zo.
Ik noem haar mijn high-maintenance-girl...
Daarnaast weet ik nu natuurlijk nooit wanneer ze nu honger heeft, de typische honger-signalen kunnen nu evengoed naar De Tut gericht zijn. En ze laat voorlopig nog niet van zich horen als ze honger heeft, ze blijft gewoon heel hard aan haar tut zuigen. Moeilijk hoor. Ja, voor mij is het nu dus ook een beetje op basis van het uur, daar gaat mijn borstvoeding-op-vraag dus...
(o ja, ik herken dus nog steeds niet het verschil tussen wenen owv vuile pamper, of honger, of kou, of tut-is-weg, of ik-wil-eventjes-met-jou-babbelen, zoals in alle boekjes staat. Voel me daardoor wel tekort schieten, ik ken mijn kind niet goed genoeg

)
Het vreemde is ook dat ze 's nachts haar tut helemaal niet nodig heeft! Misschien omdat ze ingebakerd is, misschien omdat ze nog steeds bij ons in bed slaapt? Ik vraag me dan ook heel erg af of we niet verkeerd bezig zijn. Wat voor verslavingen ben ik aan het inbouwen? Tut-verslaving, inbaker-verslaving, bij ons in bed liggen-verslaving, entertainment-verslaving...
Ze zeggen wel dat je je kindje de eerste maanden niet kan verwennen. Dat is allemaal goed en wel als je het hele eerste jaar thuisblijft met je kindje, maar binnen 2 maanden moet mini-mies naar de crèche en daar zal ze het toch met een heel pak minder aandacht moeten stellen...
Ik weet het soms niet meer.
(o ja: moet ik nu al andere merken van Tut voorschotelen, zodat ze geen voorkeur ontwikkelt? Ik zou graag eentje met haar naam op laten maken, voor op de crèche, maar die hebben geen Difrax-modellen. En de gewone modellen tot 6 maanden nemen de helft van haar gezicht in, ze is een kleintje weetjewel)