Amai, Duupje, jij bent al ver! Voor jou is het echt aftellen, fijn dat jullie zo kunnen genieten van de zwangerschap!!
Hier is dat toch minder, hoor, persoonlijk vind ik er bijna niks leuk aan, behalve dan de bewegingen in mijn buik
, die zijn heerlijk. Nu heb ik wel een paar erg lastige dagen achter de rug. Vorige donderdag kon ik totaal niet uit de voeten,slap, lusteloos, misselijk...'s avonds beginnen huilen, tegen mijn man bezig dat hij totaal niet beseft hoe zwaar ik het al heb gehad, die continue angst, dat continu afzien (was overdreven maar zo voelde ik het op dat moment). Me die dag ziek gemeld, vrijdag toch maar gaan werken, me heel de dag voortgesleept en ontzettend veel rugpijn gehad, ook 's nachts, op geen enkele manier me kunnen leggen zonder pijn. Zaterdag kwam de aap uit de mouw, hoofdpijn, hoesten, dus waarschijnlijk iets onder de leden gehad. Nu nog hoesten en hoofdpijn maar is doenbaar met een dafalgan.
Maar toch heb ik de laatste dagen zo wat last van emotionele buien of hoe moet ik het noemen......ik heb zo het gevoel dat mijn man niet beseft wat het allemaal is en alles maar normaal vindt, ook dat ik nog zoveel doe in het huishouden. Gisteren er toch even over gehad en blijkbaar denkt hij: "Allez zwanger zijn, dat is toch iets natuurlijk, moet je toch zo geen ophef over maken en doe het dan gewoon wat rustiger.." "Mmm, ja, handig zo denken....een mens moet natuurlijk ook de kans krijgen om het iets rustiger aan te doen"
In ieder geval, ik denk dat hij de boodschap gedeeltelijk begrepen heeft, want hij is vandaag toch al heel de tijd in de tuin bezig, is al een begin. En vanmorgen was hij toch in opruimmodus...Wat mijn werk betreft, ik denk dat ik nog maar een dag of 20 maximum zal moeten doen..(tot ergens half december of zo en ik werk momenteel niet meer voltijds, 70% + af en toe een avond). Ik kijk er ook echt naar uit om er mee te stoppen....
Ons geboortekaartje is ook af in digitale versie, heel mooi, binnenkort krijgen we een proefdruk opgestuurd! Het borrelkaartje krijgt ook al vorm en de stickers voor op de snoepzakjes (deze keer ga ik zakjes vullen met zuurtjes of zo, denk ik). Eventueel een aantal met suikerbonen voor de liefhebbers, ik weet het nog niet goed...
Onze lijst is al samengesteld, en verder verzamelen we ook hier en daar spullen, van vrienden, van buren, een aankoop hier of daar die goedkoper is.....komt toch wel wat bij kijken nog.
Gisteren heb ik nog een paar warme pyama'tjes besteld bij La Redoute, wat een schattige kleertjes hebben ze daar, zeg, ooohhh......ik zou zo voor gigantisch veel geld kleertjes gekocht hebben, gelukkig kon ik me inhouden, enkel een paar pyama'tjes en een warm induffel pakje voor als we buitenkomen in februari, maart.
Voor wat betreft het slapen. Ik ben als de dood voor wiegendood, was bij mijn zoontje ook al zo. Hem legden we in een wiegje in onze kamer (op een 2-tal meter van ons bed) maar hij weende dan keiveel 's nachts. Dan hebben we hem maar bij ons in bed gelegd met een warm pyama'tje en een slaapzakje aan, tegen de bovenkant van het bed, tussen onze hoofden in, op een matrasje, afgeschermd van ons en de onderkant met het voedingskussen, zodat hij niet naar beneden kon zakken of wij niet op hem konden rollen. Van toen af weende hij veel minder 's nachts en op 8 weken sliep hij door. Vanaf 12 weken in zijn bedje gelegd in onze kamer, ook in een slaapzakje met eventueel een licht dekentje als het kouder was.
Vanaf 6 maanden in zijn eigen kamertje gelegd, waarbij ik vaak opstond 's nachts om te gaan kijken of hij nog wel ademde... Vanaf 3 maanden draaide hij zichzelf altijd op zijn buik en ik altijd maar opstaan om hem terug om te draaien op zijn ruggetje want dat zou niet goed zijn als ze op hun buik slapen (ook weer voor wiegendood) maar dat hielp niet, na tien minuten lag meneer weer op zijn buik
.Maar dus een baby'tje in je eigen bed is ook weer niet ok, toch een risico...maar deze keer zijn we geleerd. Dus heb ik een wiegje gekocht dat vastgemaakt kan worden aan ons bed met een spijlenkant die lager gezet kan worden. Dus een cosleeper. En zo gaan we ze in het begin leggen, aan mijn kant, zodat ze dicht bij mij ligt en ik ze makkelijk uit het bedje kan nemen om ze te voeden. Maar het slapen zal weer terug met een warm pyamatje zijn en een slaapzakje en eventueel een lakentje of een dun dekentje. Zeker geen donsdenken, ze raden dat af tot 2 jaar ongeveer.
Ik heb nu wel zo'n angelsound op de lijst gezet, misschien ga ik dan een beetje geruster zijn
Maar dus baby's hebben echt nood aan je geur en nabijheid, zeggen ze en dat hebben we bij onze zoon ook echt gemerkt, dat werkte heel erg kalmerend voor hem,....(dus misschien een handige tip?). Om die reden heb ik deze keer ook een draagdoek op de lijst gezet, zodat ik ze vaak bij me zal kunnen dragen overdag, daar worden ze naar het schijnt ook rustig van...
Saluut allemaal, tot later,
Eva.
). Zoontje van drie ligt er nog steeds op. Super ding! Heel geruststellend. Ze raden toch aan om de eerste maanden de baby bij mama op de kamer te laten slapen. De draagmand van de buggy zou niet zo veilig zijn wat betreft wiegendood. Hier een spijlenbedje. Co sleeper wou ik ook wel maar angelcare is zo gevoelig dat hij dan reageert op de ademhaling van de mama (omdat die zo dichtbij ligt), dus liever apart bedje hier. Ik baker in t begin altijd in. En dan heb ik zo een speciaal 'kussen' om onder de baby te leggen zodat hij niet naar beneden zakt (als je t bedje schuin zet zakken ze) en daarover een dekentje met overtrek. Vanaf drie maanden ga ik naar een puckababy en pas op zeven maand gewone slaapzak. Ditmaal in tetra stof omdat het dan al zomer is. Puckababy heeft ook fleece slaapzak met afritsbare mouwen en babyboum heeft die ook, zelfs in de kleinste maatjes. HEEL goeie en warme slaapzakken en dan heb je zeker geen deken meer nodig. Google maar eens. En in alle kleurtjes 
. Maar ik denk ook dat ik het heb, ik heb ook veel dorst en zeker als ik iets met suiker gegeten heb, kom redelijk aan (tot hiertoe 12 kg) en mijn voeten die blijven maar zwellen. Gisteren kwam een buurvrouw langs en ik liep op blote voeten en die zei: "Amai, zijn jouw voeten nu niet heel erg gezwollen, doet dat geen pijn?" Ik had er toen nog niet opgelet maar inderdaad als ik keek, precies olifantenpootjes...maar gelukkig doet het geen pijn. 
.
kan volgens mij wel door verkoudheid komen in combinatie met fysieke inspanning.