Bij ons wordt er dus absoluut niet getikt. Ook geen aanleiding toe overigens.
Ik verschoot daar wel van, Sears zei in zijn boek dat hij onderzoek had gedaan in zijn praktijk, peuters die op de handen getikt werden toonden volgens hem opvallend minder initiatief en waren "achter" in fijne motoriek ten opzichte van peuters die niet getikt werden. Peuters die op de vingertjes getikt worden zouden hun handjes minder gaan gebruiken ook voor andere dingen.
Geduld is inderdaad een mooie gave.
Ik probeer nu echt ook na te denken a la "wil ik dat hij dit doet als hij twee is?". Als Yveske bijvoorbeeld iets vastneemt wat hij stuk kan doen, probeer ik hem te begeleiden in plaats van het object in kwestie af te pakken. En wonder boven wonder, hij begint dus effectief met dingen terug te zetten. En dat vind ik op lange termijn beter, dat als ik zie dat hij iets vastheeft wat "niet mag" (want ja dat gebeurt toch altijd), dat hij het op simpele vraag van mij gewoon voorzichtig terugzet. 't Geldt natuurlijk voor "niet-gevaarlijke" dingen.
Supernanny is eerder voor oudere kindjes hé. Er is volgens Sears dan weer (tja heb de andere boeken nog niet gelezen
) echt een enorm verschil met een peuter (één, twee en driejarigen). Pas vanaf twee jaar bijvoorbeeld is een kind qua ontwikkeling in staat te reageren op verbale "orders". Tot dan leren ze door het verbale order gepaard te zien gaan met fysieke actie. Wat wonder boven wonder aansluit met hetgeen K&G zegt, als ze iets niet mogen, gewoon rustig zeggen + peuter afleiden of verwijderen van de "bron van ergernis". Dat fysieke stuk is echt nodig om het verbale te leren.
Het heeft dus geen zin om iets streng te zeggen tegen een peuter. Mijn man dacht ook zo, ik zeg het streng en hij huilt, dus hij heeft het gesnapt. Totaal verkeerde conclusie. De peuter weent omdat hij ziet dat je boos bent, maar ze leggen de link niet tussen jou boos zijn en hun gedrag.
Met andere woorden, ventje moet hier ook opgevoed worden.
Gisteren "moest" ik van hem Yveske's relaxje vastzetten zodat hij niet kon schommelen. Tegenwoordig laat ik Yveske zijn relax gebruiken als zeteltje, hij zit dus niet vast. Bijgevolg mag hij van mijn man niet schommelen. Ook niet omdat het veel lawaai maakt. Wat ik dus onzin vindt, want Yveske vindt het leuk en hij doet niets verkeerd met schommelen. Wat ik wel doe, is naast hem gaan zitten, en als hij aanstalten maakt om recht te staan, hem hemlpen indien nodig opdat hij zich niet zou bezeren met uit de relax te kruipen. Zo hoort het volgens mij, maar het vraagt idd veel meer tijd en "commitment".
Al merk ik wel dat sinds ze nu een paar weken beter slapen mijn geduld minder op de proef wordt gesteld, ik kan er gewoon beter tegen.
