Strubbelingen...

[Mandy]

Evy_: Ik denk echt wel dat vrijwel iedereen emoties heeft. Mannen zijn en denken nou eenmaal anders dan vrouwen (vrouwen komen van venus, mannen van mars ). Mijn man kan ook heel moeilijk zijn gevoelens tonen. Maar een enkele keer, dan komen zijn gevoelens los. Heb ik moeite mee dat hij moeilijk gevoelens uit, ja daar heb ik geregeld moeite mee. Was dit al voor ons samenwonen, trouwen, huisje boompje beestje? Ja, dat was toen al. Dus ik wist t op voorhand. Door al t gebeuren van mmm en vooral mama zijn ben ik zelf denk ik meer veranderd dan hij. En toch neem ik t hem dan soms kwalijk. Soms heb ik momenten dat ik de boel de boel wil laten. Weinig zin heb om nog energie in de relatie te steken en gewoon weg wil. Maar als de emoties dan zakken, dan zie ik mijn ventje dood graag. Zoals Loekie als zei, overal is wel wat. T gras lijkt vaak groener bij een ander.

[Evy_]

Mandy,

Die emoties tonen dat is één ding, maar daarnaast is hij dan ook nog eens een zeer gesloten persoon. Die twee dingen, dat maakt het echt wel heel moeilijk voor mij. Ik heb echt veel liever open mensen (die veel babbelen en gevoelens tonen). Wel een beetje laat om nu tot dat besef te komen hé ?

Maar ik heb de indruk dat ik er in het begin minder op lette, ofwel was het toen nog zo erg niet, door de ivf behandelingen en dan de zwangerschap en de bevalling is het mij echt maar helemaal duidelijk geworden ...

[Loeki]

Is ook een hele emotionele periode hé...

[Mandy]

Evy_: Herkenbaar is je verhaal. Al is mijn man niet heel veel van huis buiten om zijn 8u durende werkdag en zo nu en dan wat socialize. Door beide in ploegendienst te werken, lopen we elkaar wel geregeld mis. Maar dat heeft voor- en nadelen.
Ook mijn man is erg gesloten. Maar zoals ik hiervoor als zei is dat niet veranderd ten opzichte van eerst. T is zoals je zegt, ook ik heb t gevoel dat t juist nu steeds meer tegen gaat steken. Door de druk die we voelen van verantwoordelijkheden als vrouwen en mama's hebben we misschien gewoon meer nood aan een babbel. Een persoon die soms eens zegt van je doet t allemaal goed. Maar ooit zijn we toch voor die "coole kikker " gevallen he.
Ik kan nu wel wat beter relativeren dat ik eerder de gene ben die veranderd is. En dat ik soms zou willen dat hij wat mee verander. Maar wie ben ik om hem te veranderen.
Hopelijk komen we er allemaal uit met ons ventjes. En hopelijk maken we (anders) de juiste keuzes. T is ook allemaal niet gemakkelijk. Er wordt zoveel van iedereen verwacht tegenwoordig. T is inderdaad een hele emotionele rollercoaster. Vele dingen worden door debuitenwereld allemaal veel rooskleuriger gemaakt dan dat t in werkelijkheid is. Dit kan je doen voelen dat t bij jezelf anders is dan zou moeten zijn. Terwijl in werkelijkheid de rooskleurige gevallen juist de bijzondere zijn.

Dikke knuffel voor allemaal!

[sunshine]

Goh, als ik dit zo allemaal lees besef ik wel dat ik een heel goede man heb. Mijn man heeft wel gevoelens en hij laat dat heel duidelijk zien. Toen ons zoontje een jaar geleden geboren is heeft hij gehuild. Hij was de eerste weken ook heel erg aanhankelijk, knuffelaar, nog veel meer dan anders. We hebben tijdens de MMM ook een heel moeilijke periode doorgemaakt. We hebben 2 van onze 3 kindjes moeten afgeven tijdens de zwangerschap. We hebben toen gelukkig heel erg veel aan elkaar gehad en hb samen veel gehuild. Mijn man zorgt evenveel voor onze zoon als ik. Hij speelt heel veel met hem, doet hem in bad, geeft eten... Als hij laat moet werken wringt hij zich in alle bochten om toch maar op tijd thuis te kunnen zijn om nog even met hem te kn knuffelen en spelen. Het zijn 2 handen op 1 buik. Ons zoontje wordt vandaag 1 jaar en ik moet binnen 2 weken bevallen van ons tweede kindje (een medisch mirakel!!). Ik ben vaak zo bezorgd dat het (te) zwaar zal worden, dat ik te weinig rust/slaap zal hebben en helemaal thuis opgesloten zal zitten. Gelukkig is er dan mijn ventje die me keer op keer geruststelt en zegt dat we er SAMEN doorgaan.

Ik had voor deze relatie ook een vriend die zich nergens iets van aantrok, die enkel zijn eigen goesting deed, die wel kinderen wou (maar denk alleen omdat ik er over begon)... Ik zag dat toen niet zo in. Mijn ouders daarentegen hebben altijd gezegd dat ik met die man nooit gelukkig zou zijn/blijven. Uiteindelijk is die relatie ook op de klippen gelopen, en daar ben ik achteraf alleen maar blij om. We hadden wel geen kinderen, wat een groot verschil maakt als je uit elkaar gaat.

Ik vind het zo erg voor jullie dat jullie man niet SAMEN aan jullie relatie werkt en zijn gevoelens niet uit. Maar ik denk dat de meeste mannen echt veel geslotener zijn dan vrouwen. Ik zal gewoon geluk gehad hebben op dat vlak...

[Mandy]

Ik heb er ook 1 uit duizenden hoor. Maar er zijn momenten dat je dat niet altijd ziet he .

Maar goed we gaan helemaal off toppic. De uitspraken die Loekie krijgt zijn gewoon echt not done! Hopelijk ziet je man dit ook in. En gaat hij beter op zijn woorden letten. Al bij al hoop ik dat jullie er samen uit komen! Knuffel.

[mindyke]

oei wel even rechtzetten dat mjn mama dat zeker niet dagelijks of wekelijks zei hoor. maar ze heeft het wel meer dan eens gezegd.
En ondanks die uitspraak ben ik altijd overebschermd geweest door mijn mama. Ik heb echt wel een goede band met haar en kan op haar rekenen. wat wel aantoont dat je gerust een goed ouder kan zijn ondanks die uitspraak!

Blij dat je het al eens hebt kunnen bespreken loeki!Al is dt natuurlijk wel het halve werk.

Ik denk dat we moeten onthouden dat we mensen niet zomaar kunnen veranderen. een gesloten iemand wordt niet opeens een tetterwater omdat wij dat willen. Mensen kunnen wel veranderen maar dat is dan omdat ze dat zelf willen. ze moeten er zelf en heeeeeeeeel hard aan werken. Het is niet iets van 1,2,3...

wat we wel kunnen doen is kijken naar onszelf hoe we zelf de situatie kunnen verbeteren.
(vb kan je man geen 4/5 werken en jijzelf voltijdsvoor een tijdje en wat meer voor de kindjes doen? )

die vlieger gaat natuurlijk niet op in alle situaties. aan al jouw posts Evy merk ik wel dat er niet veel liefde over is...

[Sterretje]

ne keer ne goeien bleitfilm opzetten kan helpen

nee serieus, een beetje liefde kan nog wonderen doen hé.
'k heb ook echt chance met mijn ventje. die ook nog bewust tijd kan en wil maken voor mij en onze relatie.
iedereen kent zijn dipjes en zijn dieptepunten, maar ze mogen niet overheersen vind ik.

het leven is al zo kort, we moeten er zo veel mogelijk van genieten!

[Fien83]

Goh, wat een heftig topicje! Eerst en vooral een dikke knuffel aan de mama's die het moeilijk hebben.

@Loeki: Ik denk dat Yveske op dit moment de boodschap die papa uitzendt wel verstaat, maar nog niet helemaal begrijpt en op zich betreft. Maar 't is idd een kwestie van tijd. Wanneer begrijpt hij wel dat papa eigenlijk bedoelt dat hij Yveske en zijn broertje liever niet wilde. En dan kan je nog zoveel uitleggen, het blijft volgens mij een heel pijnlijke boodschap naar een kind toe. Dus wat papa doet is echt wel not done! Ik denk dat je voor jezelf moet uitmaken of je papa nog graag genoeg ziet om energie in je relatie te stoppen. Ga desnoods inderdaad nog eens langs je psycho om alles op een rijtje te zetten, hij/zij kan je eventueel helpen met het nemen van je beslissing hé. Je cijfert je probleemloos weg voor de kindjes (herken ik compleet), maar papa moet er ook zijn als hij nodig is hé. Als je effectief nadenkt over een breuk, kan je eventueel al eens advies van een advocaat inwinnen hé zodat je weet waar je aan toe bent, maar 't is zoals Cinne zegt, er zijn van die rechters die idd co-ouderschap zo maar oké vinden, zonder te kijken naar de situatie en ook ik zou dat echt niet aankunnen, maar ongelukkig zijn in je relatie is ook niet te doen hé. Dat voelen je kindjes uiteindelijk ook echt wel aan. Jullie zullen zelf moeten aanvoelen/uitzoeken wat het beste is, daar kan niemand je bij helpen en ik ben ervan overtuigd dat jij als mama en als persoon zal kiezen wat het beste is voor jouw gezin!

@Evy: Mensen zonder emoties bestaan, maar dat zijn echt 'zieke' mensen. Mensen die hun emoties niet tonen en in het algemeen moeilijk kunnen communiceren bestaan ook. Kan zijn dat er iets aan de hand is met je man, maar dat kan ik van hieruit natuurlijk niet zeggen hé. Wat ik je wel even wil meegeven is dat je nu overrompeld bent door liefde voor je zoon dus ik zou het even tijd geven als ik jou was, bekijken of je gevoelens voor je man terug komen.

Hier is het vooral erg moeilijk geweest tijdens de MMM. We verwerkten alles allebei op een totaal verschillende manier waardoor we het als koppel echt moeilijk hadden. Ook na de bevalling voelde mijn man zich uitgesloten (ik was er echt ook enkel voor F.je moet ik toegeven). We hebben daar nooit uitvoerig over gebabbeld, maar tussen de soep en de patatten hebben we mekaar duidelijk gemaakt wat voor ons het probleem was. Nu groeien we terug meer naar mekaar toe en zijn we terug meer koppel dan enkel en alleen ouders. Daarom dat we ook beslist hebben om zeker nog niet in de nabije toekomst opnieuw in de MMM te stappen. Onze brusjeswens is groot, maar we willen ook als koppel blijven overleven en ik denk dat het nu allemaal nog te fragiel is om alle teleurstellingen/angsten opnieuw te doorstaan.

[Loeki]

Ik merk wel aan de reakties dat ik niet alles goed kan verwoorden, kben ook helemaal niet volledig (dat kan ook niet).

M'n ventje is echt wel een goeie papa en hij ziet de kindjes doodgraag. Ja, de zorgtaken vindt hij niet zo tof, maar hij doet ze wel (als ik 't vraag). Kdenk dat er zo veel papa's zijn. Hij speelt graag met ze en knuffelt spontaan.

Ventje heeft "opgebiecht" dat hij soms blij is dat ze allebei in bed zitten. Dat hij 't soms allemaal niet meer ziet zitten, Baby huilt van verlatingsangst en tandjes, Yveske peutert enorm, 't zijn geen goeie slapertjes,.... Hij zegt dit met tranen in de ogen. Khem hem gerustgesteld dat die gevoelens wel normaal zijn. Ale ik voel me ook soms zo en ik weet van mijn beste vriendinnen dat zij 't ook soms zo voelen. Wil helemaal niet zeggen dat je ze niet graag ziet, of dat je liever geen kindjes had gewild. ('t idee, brrrrrrr!!)

Mijn frank is net gevallen dat ventje die gevoelens gewoon terugkoppelt naar 't feit dat hij initieel niet om kindjes gevraagd heeft (wat toch anders is dan "kheb ze niet gewild" dat heeft hij nooit gezegd hoor). Hij denkt (denk ik) dat hij ze achter het behang wil plakken omdat hij er niet om gevraagd heeft. Omdat zijn kinderwens minder diep zat dan de mijne. Maar dat klopt natuurlijk niet. Ventje weet dit niet omdat hij daar met niemand over praat.

Afin mss verzin ik vanalles, maar ik ben in ieder geval niet klaar om bij hem weg te gaan. Het beste voor iedereen is een mama en papa die samen zijn én die gelukkig zijn. Daar moet je zo lang mogelijk voor vechten, toch.

Fien, tx voor je insteek over wat Yveske al zou snappen en wat niet. Kvoelde het al zo aan.

Blijft wel dat ventje niet mag zeggen dat hij niet om kindjes gevraagd heeft, maar ik kan zijn mond niet afplakken, ik kan alleen erop hameren dat hij dat niet mag zeggen. Weggaan verhindert niet dat hij zo'n dingen zegt hé.

En bedankt allemaal voor de reakties. Het helpt om erover te praten. Ik zie ineens glashelder het verschil tussen "er niet om gevraagd" en "niet willen".

[Sterretje]

Wel Loeki, ben blij dat het nu veel duidelijker is voor jullie.
er is idd een groot verschil tussen er niet om gevraagd en niet om gewild.

het is zoals je een kindje met bijvoorbeeld reflux hebt of een ziek kindje. Je hebt daar niet om gevraagd, maar je zit er wel mee. je moet het maar aanvaarden met alles wat erbij komt kijken.

natuurlijk heeft jouw ventje het ook moeilijk met die emotionele dingen. hij weet vast niet zo goed wat hij nu met zijn gevoelens aan moet.
en ja, iedereen wil de kindjes wel eens achter het behang plakken.
maar er is idd een groot verschil tussen zeggen dat je de kindjes niet gewild hebt of niet 'gevraagd' op de manier van, het hoefde niet per sé

en dat de kinderwens bij hem niet zo groot was, kan je hem niet kwalijk nemen hé. Het feit dat hij uiteindelijk mee voor kindjes gekozen heeft, siert hem alleen maar.

en misschien is het voor hem allemaal te veel, heeft hij het moeilijker om zich sterk te houden
vrouwen zijn nu eenmaal het sterke geslacht

'k heb t ook al gehad, dat ik zei: nu even niet, ga jij maar eens naar de kindjes kijken. Dat ik het effe niet aankon. En ik heb dan nog droom-kindjes. Mijn man relativeert alles ook anders en heeft een andere draagkracht.
Als mama ben je toch net iets meer betrokken denk ik.

Enfin, ben blij voor je. Maar in elk geval, probeer toch die band met je man aan te halen en te versterken, praat er over, wees er voor elkaar en laat het dus duidelijk wederzijds zijn...

[Loeki]

Kben zelfs mijn eerste berichtje gaan herlezen, ma kheb me daar toch niet versproken. Het "niet willen" ging over mij; dat ik initieel geen kindjes wou omwille van bagage. Voor ventje was het altijd "niet om gevraagd". Wat ook niet fijn is maar toch minder erg dan "niet gewild".

En nee ik kan hem dat niet kwalijk nemen. Ja hij heeft ergens "toegestemd" omwille van mij. Ik herinner me toch dat we daar goed over gepraat hebben overigens. Hij heeft toen ook al gezegd dat hij ze wel graag zou zien en er mee voor zorgen.

Kdenk idd dat hij in de war is met die gevoelens... Los daarvan mag hij zo'n dingen niet zeggen maar khoop dat hij dat alsnog gaat zien, of dat hij niet meer de behoefte gaat hebben om dat te zeggen als hij eenmaal snapt dat wat hij voelt ergens normaal is, en niets te maken heeft met "er niet om gevraagd".

En ja vrouwen zijn het sterke geslacht. Ale das met de knipoog maar voor ons klopt het wel. De ruzie is er ook gekomen nadat ze hem op het werk gezegd hadden "amai gij ziet er moe uit". En je kent mannen hé... als ze zoiets zeggen dan is het direct van "oei ja ik ben idd moe, en oei ze zien het".

(kdenk dat ze bij mij op het werk niets meer durven zeggen, ofwel vinden ze het normaal, haha)

Vanaf morgen drie weken vakantie... tijd om hopelijk wat dichter naar mekaar te groeien...

[Sterretje]

hopelijk brengt de vakantie jullie idd alleen maar goeds! te weinig slaap wreekt zich vroeg of laat altijd hé. en in jullie situatie zit daar de eerste maanden geen verbetering in vrees ik

't ventje kan daar ook last van hebben, ook al is zijn bijdrage minder dan die van jou
bevestigt jouw knipoog alleen maar

jullie komen er samen vast wel uit

geniet van de vakantie en van elkaar!

[Loeki]

Hij staat toch ook geregeld op voor Yveske's nachtmerries hoor. Plus ja, hij heeft nog enorm dat idee in zijn hoofd "ik moet ononderbroken slapen anders ben ik niet uitgerust". Terwijl ik dat al lang heb laten varen. Die ingesteldheid doet echt veel hé.

[sunshine]

Ohh Loeki,

Ik zie mijn zoontje doodgraag, maar ben soms ook blij als ie in zn bedje ligt hoor. Kindjes zijn soms heel vermoeiend, ook al zie je ze graag. Denk dat elke ouder dat gevoel wel eens heeft en dat je ventje daar niet abnormaal is!