Elise, die hoge rugpijn (en nekpijn) heb ik ook enorm! Dat komt door de borstvoeding. Omdat dat eigenlijk een hele slechte houding is die je dan als mama aanneemt en ook omdat je veel naar beneden kijkt naar je kindje. Het my brestfriend kussen kan hierbij helpen. En ik ga om de zoveel weken naar de osteopaat alles eens goed laten losmaken. Nu net ook geweest. Dat helpt ECHT wel. Ik zat nu ook met een geblokkeerde rib. Was gisteren naar de huisarts geweest omdat ik dacht dat ik iets aan mijn hart had. Werd s nachts wakker van de pijn in mijn borstkas. Bleek dus door die rib te komen. Ik ben ook enorm duizelig trouwens, draai vaak weg, heel vies gevoel, zie dan alles tollen. Komt ook door blokkades volgens de huisarts en osteopaat. Hoop dat het nu gaat beteren. Ik ga ook exclusief bv geven tot eind juli trouwens. Uitstapjes: tot voor kort ging dat niet goed.Dan sliep otis niet, weende hij veel, at niks, was enorm onrustig. Maar nu gaat het steeds beter. Alleen voeden op verplaatsing gaat vaak minder, maar het is niet meer onoverkomelijk. Veel babietjes zijn liefst thuis he. Ik merk dat ook, als we na een dag weg of na vakantie thuis komen, dan is Otis echt euforisch. Schattig

Vertellen in bed, dat laat ik ook gewoon gebeuren. Maar eoals lieze zegt, als het overgaat in 'nu ga ik bijna wenen', dan haal ik hem er ook uit.
Lieze, zijn de nachten al beter? Ik heb al drie zeeeer korte nachten achter de rug. Ik weet niet wat er is, maar Otis is plots heel onrustig s nachts. Wordt constant wakker, ligt enorm te hoofdschudden, wilt terug nachtvoedingen (geeuw). Ik slaap nu minder dan toen hij pasgeboren was. Die avondpositie

heel herkenbaar! Alleen is dat hier dan met baby aan de borst. Vanaf een uur of 18u tot 23u zit ik quasi constant in de zetel met hem. Zelfs eten doe ik vaak al voedend. Seg amai, Elias is zo sterk! Met zijn bovenlijf naar zijn voetjes!
Eva, Maren ook al voeten vastpakken. Daar zie ik dan weer dat Otis achterstaat... Hij heeft nog totaal geen besef van zijn voetjes. Hij is nog volop zijn linker handje aan het ontdekken. Denk zelfs dat hij nog niet gemerkt heeft dat hij twee van die exemplaren heeft

tis altijd links dat hij zit te staren en lachen naar zijn handje. Voetbal gekte, zwijg mij ervan! Er was geen sprake van gisteren dat Noah niet naar de match zou kijken. Maar hij zit midden in toetsen op school, dus moest hij van mij al om 19u naar zijn bed en ben ik hem om 21u gaan wakker maken. Zo had hij toch al twee uur geslapen. Hier ook versierd met rode duivels spullen en naar de matchen kijkt hij met zijn tshirt, sjaal en geschminkt (en onze witte mat heeft er al vlekken van

). En zowel hij als Finn staan vol tattoosen verzamelen de panini stickers van Carrefour (jouw zoon wellicht ook als hij de tattoos ook heeft). Tis me wat... En ik die voetbal altijd zo stom vond, ik moet mij serieus aanpassen met al dat mannelijk geweld in huis
En ja, ik vind ook dat ik gisteren veel voor hen gedaan heb met die tshirts. Gelukkig vonden zij dat ook

ze vonden het wel hilarisch, het verhaal van de kak pamper in de auto. Ik heb trouwens ook overwogen van terug naar huis te rijden hoor, maar dan dacht ik: dan heb ik dit hier allemaal doorstaan voor niks... Ach, hun snoetjes toen ze de tshirts hadden. Daar doe je alles voor.
Amai, mijn osteopaat vertelde juist zo een triest verhaal. Ze heeft een vriendin die zwanger was via ivf. Vorig jaar een mk gehad op 13 weken en paar maanden later terug zwanger. Eind maart braken haar vliezen, ze was toen dacht ik 23 weken toen ze me dat vertelde. Die vrouw moest dan plat blijven liggen. Elke keer vroeg ik aan de osteo hoe het was met haar vriendin en ze bleef zwanger, kindje deed het goed. Uiteindelijk is de bevalling dus begonnen twee weken geleden. Op 34 weken, dus onvoorstelbaar goed uitgehouden. Kindje deed het goed. 2.5 kilo ook. Alles super. En 42 uur later begaven de longetjes het plots. Hun dochtertje is gestorven. Ik werd zo koud vanbinnen toen ze t me vertelde. Hoe ERG is dat... Zo een verhalen doen mij NOG meer beseffen wat een geluk wij hebben. Pfff, ben er gewoon niet goed van. En dan ken ik dat koppel niet eens he. Maar zo erg...
Drie zoontjes... Drie wonderen... Ons grootste geluk.