Hier ben ik met Fionanieuws. We zijn thuis sinds gisteren. Op zich gaat het oke met haar. Nu ja, oke is een groot woord. Uiteraard is ze weer getraumatiseerd door haar ziekenhuisverblijf. Dat merk ik aan het feit dat ze het vreselijk vindt als iemand aan haar komt en zich vaak overstrekt. Ook schreeuwt ze vaak in haar slaap.
Sinds vorige week is ze enorm verkouden. Ik heb de indruk dat het erger wordt, ze moet zoveel hoesten en haar neusje loopt, dus morgen nog eens naar de dokter gaan en naar het ziekenhuis bellen, want ze hebben bloed geprikt om te kijken of het viraal of bacterieel was, maar de resultaten waren nog niet binnen toen we toch al naar huis mochten. We hebben twee weken geleden bezoek gekregen met een verkouden kindje, ik ben daar nu zo kwaad op. Maar ik durfde niet te vragen om voort te gaan. En nu is Fiona de dupe
Ik vraag nochtans aan iedereen die wil langskomen dat ze zich 100% topfit moeten voelen, maar het was een collega van mijn man. Ze heeft ook kindjes dus ik ging er vanuit dat ze wel zou weten dat ze niet moet langskomen met een halfziek kind bij een baby die postoperatief is. Niet dus. Maakt het nu allemaal zoveel erger, want het hoesten geeft pijn op de nieuwe operatiewondes.
In het ziekenhuis lag Fiona aan de monitor. Daar kon je haar hartritme, saturatie en ademhaling volgen. Maar thuis is er niks meer, pff, lastig hoor.
Haar hartslag was maar 51. Die moet tussen 100 en 150 zijn bij baby's van die leeftijd, vandaar de pacemaker.
Met mij gaat het de ene dag beter dan de andere. Sommige dagen ben ik vrolijk, andere loop ik de hele dag te wenen. Soms vraag ik me af of ik deze zorgen wel aan kan. Ik had me het moederschap in elk geval ook anders voorgesteld. Het moest een mooi nieuw begin zijn..
Ik word psychologisch begeleid en de vroedvrouw zal twee keer per week langskomen. Verder ga ik kijken voor gezinshulp, maar niet meer dezelfde persoon van de kraamhulp. Ik hoop dat ik geen postnatale depressie krijg. Soms voel ik me zo neerslachtig. Gelukkig zijn er veel opties in België.
Volgende week donderdag ga ik werken. Het klinkt misdchien vreemd, maar ik ben de dagen aan het aftellen. Even weg uit de zorgen, even aan andere dingen kunnen denken. Mijn man gaat twee dagen per week voor haar zorgen, dus ik ben er ergens wel gerust in. Hij is veel minder panisch dan ik. Voor het minst ben ik ongerust, krijg ik weer paniekaanvallen, matten die me zodanig af dat ik doodmoe ben en het niet meer aan kan, dan ben ik daarover bezorgd, ... Een vicieuze cirkel dus.
Ik wou jullie niet ongerust maken hoor, maar ergens vond ik de moed niet om mijn verhaal neer te pennen, gezien het zo zwaar is. Ik wil jullie er niet mee belasten, want hier wordt geen mens vrolijk van. We hebben ook geen fijne vooruitzichten. Sowieso zal ze ongeveer elke vijf jaar moeten geopereerd worden om een nieuwe pacemaker te steken..
Bedankt om mijn verhaal te lezen en aan ons te denken! Hopelijk vanaf nu alleen maar positieve berichten voor de komende vijf jaar. Of de gewone kinderkwaaltjes. Tandjes en van die dingen. Vorige week had Fiona spruw en ben ik er al helemaal onderdoor gegaan. Dus toch nog even wachten misschien om tandjes te krijgen.
Sloebertje (38), ICSI1 (CRG Brugge) geen tp, ICSI2 (CRG Brugge) neg, ICSI3 (Aalter) geen tp, ICSI4 (UZ Gent) gecanceld - hoge progesteronwaarde, ICSI4 bis - 6 mnd ICSI natuurlijke cyclus, tp in mei '15 --> Zwanger! Feb '16 --> dochtertje geboren!
veel sterkte!!!
soms kan hij zo vrolijk zijn en een tijdje later is het alweer gedaan. Hij slaapt overdag weinig soms eens een halfuurtje, dan eens drie kwartier. Hoelang slapen jullie spruitjes? 'S avonds is hij dan zo moe dat hij over zijn toeren geraakt! Dan is het helemaal om zeep natuurlijk. Hij steekt nu ook veel zijn handen in zijn mond de laatste tijd en zuigt er hard op. Zelfs na zijn eten! Van de honger kan het allesinds niet zijn dan...
). 
