Ik kom al een tijdje meevolgen op jullie forum. Maar tot nu toe nog nooit de moed gehad om mijn verhaal erop te zetten.
Toch zit ook ik, net als zo vele, met heel wat vragen.
Eerst even kort mijn verhaal:
Ik ben 30 jaar, een goed jaar en half geleden hebben mijn vriend en ik beslist om aan kindjes te beginnen.
En ja, op dat moment denk je nog dat alles heel romantisch en vrij snel zal verlopen.
Spijtig genoeg zijn we vrij snel tot de conclusie moeten komen dat het bij ons misschien toch niet allemaal zo vlot zou verlopen.
ik heb namelijk een heel onregelmatige cyclus. Zonder de hulp van Hormonen had ik cyclussen van 50 - 40 -60 - ... dagen. Waardoor we heel vaak dachten zwanger te zijn, vele testen hebben gedaan en dus ook vaak ontgoocheld zijn geweest.
Daarom zijn we naar mijn gyn. gegaan.
We zijn dan gestart met clomid. Hierdoor liep mijn cyclus wel wat regelmatiger.
Maar na 6 maand hopen, wachten en heel wat klussen was er nog steeds geen positieve uitslag.
Daarom stelde mijn gyn. voor om te starten met iui. Voor mij toch wel een grote schok. De stap van een pilletje nemen naar echt inseminatie was voor mij toch groter dan verwacht.
Ook het besef dat het eigenlijk toch wel allemaal mijn schuld is weegt hard door bij mij. hoewel mijn vriend me hier nooit verwijten overmaakt.
Een week en half geleden voor de eerste keer een iui laten doen.
We hebben geprobeerd om er voor ons twee een beetje een speciale dag van te maken. na het staaltje te hebben afgegeven zijn we samen gaan ontbijten. en na de inseminatie hebben we samen een filmpje gezien.
Op die manier was de eerste keer voor mij toch iets minder ingrijpend.
Maar nu mijn vraag:
Voor mijn iui had ik bij twee vriendinnen al even gehoord wat ik juist kon verwachten. beide vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken, dat het pijnloos is. en ook op het internet las ik dat het een pijnloze ingreep zou zijn.
Nu was de ingreep bij mij alles behalve pijnloos.
zoals ik gelezen had werd er een vogelbek ingebracht en zou het sperma met een fijn buisje erin gebracht worden. Maar toen zei mijn gyn. opeens dat ik een kleine prik zou voelen.
Nu ja, kleine prik, het deed ongelofelijk veel pijn. Mijn vriend vertelde me achteraf dat de gyn. met een extra tangetje 'iets' gedaan had.
Spijtig genoeg heeft hij mij hierover niet echt een uitleg gegeven.
Na de inseminatie moest ik nog even blijven liggen en na een kwartiertje mocht ik naar huis gaan. Maar wat ik ook niet verwacht had bloede ik toch wel vrij hard. Dit heeft ook enkele dagen nog verder geduurd.
en ook thuis 'tijdens ons filmmomentje' heb ik nog veel pijn in mijn buik gehad.
Is dit normaal? zijn er mensen die ook zo'n ervaring hebben gehad als ik?
Momenteel wacht ik vol spanning op (liefst het niet komen van) mijn maandstonden.
We zien wel, maar wil me er toch wel op voorbereiden dat het misschien niet de laatste keer zal zijn dat ik dit moet doen.
Daarom vroeg ik me ook af of het elke keer zo pijn zou doen?
alvast bedankt voor jullie luisterend oor
groetjes,
kleine engel
