KID/IUI-D

[Fleur83]

Hallo, ik ben blij met jullie reacties en bedankt allemaal voor het delen van jullie gevoelens en vragen en zo.

Ik herken er veel in. Ik vraag het mij ook vaak af hoe het dan zal zijn als we een kindje hebben van een donor. Er stond nu een artikel in de flair over een 'donorkind', maar was wel een iets ander verhaal.

Mijn moeder weet nog niet hoe de vork aan de steel zit, en vraagt nu vaak of ik al zwanger ben, en wat we dan eigenlijk moeten doen in die kliniek als we nog niet weten of er iets mis is ed.... Is lastig. Ik ga bij een psychologe van de kliniek, en heb daar wel deugd van, maar ja, die kan je natuurlijk niet altijd bereiken é. Daarom heb ik het nu wel aan een vriendin verteld. Ik had daar mss meer van verwacht, maar uiteindelijk kunnen ze niet veel meer doen dan zeggen dat ze het heel erg vinden en er voor open staan om te praten é. Het is gewoon moeilijk, je stelt je dan heel kwetsbaar op é, en dat is niet leuk. Als ik hier op deze site lees wat ze vrienden en familie aanraden om te doen, dan reageerde mijn vriendin wel op een goede manier denk ik. (@justme ) Nu stuurt ze ook wel regelmatiger een berichtje en ik ben gewoon al blij dat ik toch tegen één iemand niet moet liegen, en alles kan zeggen zoals ik het denk.
Het is echt een soort van rouwproces é dat je doormaakt, en is veel zwaarder dan ik eerst had gedacht, en zijn nog niet eens begonnen aan de behandelingen. Soms heb ik echt van die mindere dagen dat ik plots moet huilen, en het allemaal zo oneerlijk vind. Terwijl ik eigenlijk doorgaande niet echt vlug huil....

Herkennen jullie dit?

Ik ben blij om hier ook wat goed nieuws te horen en enkele zwangerschappen zie!!!

Vele groetjes,

Fleur

[Paula]

Dag Fleur,
Wat je schrijft is heel herkenbaar. Ik denk dat iedereen die voor de kwestie 'KID' komt te staan, er emotioneel op reageert. Sinds een aantal maanden zijn mijn partner en ik ook aan het denken over en aan het wachten op een behandeling. Naast het feit dat het soms lang wachten is om gewoon eens op consultatie te kunnen bij een arts of psycholoog, is het inwinnen van informatie en het piekeren over 'aan wie gaan we het zeggen' en 'gaan we ooit een kindje krijgen' wel een soms eerder deprimerende zaak. Mijn zelfvertrouwen heeft een deuk(je) gehad. Mijn verwachtingen omtrent de toekomst zijn nooit meer zorgeloos. Het plannen van verhuizen, vakantie en andere leuke activiteiten is lastiger dan het vroeger was. Bij mijn partner valt het minder op dat er iets fundamenteel veranderd is in zijn 'levenshouding' maar ook hij heeft moeilijke momenten.
We hebben af en toe heel veel zin om het aan de hele omgeving te vertellen (nu weten enkele familieleden en vrienden het), maar op andere momenten denken we dat dat misschien overmoedig zou zijn en dat we beter kunnen wachten tot er een baby is. We zullen het zeker aan het kind vertellen en willen ook liefst materiaal van een open donor (van een zogenaamd commerciële spermabank dus).
Fleur: je bent niet alleen! Ik kan je geen tips en adviezen geven, enkel: moed houden!
Groetjes Paula

[Fleur83]

Dag Paula,

Als ik jou verhaal lees herken ik ook heel veel.

Binnenkort mogen wij voor vervolggesprek als onze 'casus' goedgekeurd wordt. En dan mag ik ook een onderzoek laten doen.

Ik ben ook enkele keren bij psychologe geweest. Nu weten het bij ons 2 mensen, 2 vriendinnen van mij. Ik heb ook zin om open te zijn erover, maar hebben nu toch ook wel in ons hoofd om nog te wachten om anderen in te lichten (ook ouders) tot er een zwangerschap is. Want is mss idd nu te overmoedig, en je weet nooit wat er nog allemaal komt é. Het is ook lastig als je mensen telkens moet inlichten dat het 'weer niks is'. Dus vandaar.

Hoe gaat het nu bij jullie?

gr,
Fleur

[Repelsteeltje]

Hey Fleur,

Wat je schrijft is heel herkenbaar. Bij ons is het allemaal al weer een tijdje geleden (wij kregen in 2009 het slechte nieuws te horen), maar nu we voor een brusje gaan voor ons dochtertje, komen er toch weer heel wat gevoelens terug boven.

Ivm het vertellen. Toen we ineens de diagnose azoospermie te horen kregen mocht ik van mijn man er met niemand over spreken. Wel, ik kon dat niet.
Mijn ouders en mijn 2 beste vriendinnen wisten dus al heel snel hoe het zat. En ik heb er ook wel veel steun aan gehad.
Voor de TESE had ik gezegd dat we niet direct het resultaat zouden vertellen, dat we tijd nodig hadden. Een kleine maand later hebben we dan vertelt dat we KID zouden doen.
Ik heb mijn man een beetje overtuigd het ook aan zijn ouders te vertellen (een moeilijk moment). Enerzijds omdat ze zouden begrijpen waarom we de laatste tijd niet meer zo vorlijk waren en anderzijds omdat we als we een maal zwanger waren, we geen slecht nieuws meer wouden brengen. Toen ik dan een half jaar later zwanger was, waren er alleen maar blijde gezichten. Ik denk dat het moeilijker was geweest als we er toen hadden moeten bijzeggen dat het biologisch gezien niet hun kleinkind was...
Ik heb wel altijd duidelijk gemaakt dat ik niets zou zeggen over mijn pogingen. Om inderdaad niet altijd te moeten zeggen dat het negatief was.


Ik duim voor elk van jullie, dat jullie snel ook mogen genieten van het geluk!

Liefs,
Repelsteeltje

[Fleur83]

Dag Repelsteeltje,

Bedankt voor je reactie.
Zo had ik het nog niet bekeken, om het te zeggen voor de zwangerschap zodat er geen slecht nieuws meer is eens je zwanger bent.
Zo is er geen domper op het goede nieuws natuurlijk. Mss moeten we daar nog eens over nadenken.

Mijn ouders weten dat er een probleem is, waardoor we hulp nodig hebben, maar ik heb nog altijd niet gezegd wat precies het probleem is. Met zijn ouders heb ik eigenlijk geen contact meer, en dat bemoeilijkt ook alles, maar bon.

Wat was precies het probleem bij je man?
Hoeveel pogingen KID hebben jullie nodig gehad voor een eerste zwangerschap?

Groetjes,
Fleur

[Repelsteeltje]

Dag Fleur,

Bij mijn man waren er geen zaadcellen gevonden in de eerste 2 stalen. Nadien hebben we een TESE gedaan, waar jammer genoeg ook niets gevonden is geweest. Diagnose: sertoly-cell-only syndroom.

Een half jaar na de TESE zijn we begonnen met de KIDs.
Naast het probleem van mijn man, hebben we nog een probleem: ik heb van mezelf geen cyclus (PCO).
Eerst 2 pogingen met Clomid, maar daar reageerde ik slecht op. Nadien overschakeld op Menopur (na een rustmaand) en dat was de goeie poging.

Ondertussen ben ik bezig met mijn 2de KID voor een brusje.

Liefs,
Repelsteeltje

[Fleur83]

Hoi Repelsteeltje,

Het is ook niet min wat jullie meemaakten. Naast de onvruchtbaarheid van je man, ook nog eens bij jou een probleem. Daarvoor ben ik nu bang. Ik ben blij dat ik nog een HSG-onderzoek kan laten doen. Na mijn volgende menstruatie zal het doorgaan. En dan met die resultaten naar Gent.

Ondanks de problemen met de medicatie, ben jij dan toch relatief vlug zwanger geworden? Daar hoop ik ook stiekem op, maar ik durf bijna niet positief denken, want lijkt dan toch vaak niet zo te lopen als je hoopt é.

We zijn er nog niet uit wanneer we het aan de ouders vertellen. Mijn ma was laatst boos omdat ik de resultaten van het onderzoek niet wou zeggen. Heb dan gezegd dat het onze zaak was dat ze het dan wel later ging horen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik eigenlijk ook geen steun verwacht van mijn ouders, want vrees zelfs dat ze nogal 'ongevoelig' zouden kunnen reageren. En weet ook niet of ze het eigenlijk zouden kunnen vatten.

Hoe ver staan jullie voor het Brusje? Is het van dezelfde donor?
Want dat is ook zoiets dat je nooit zeker kan zijn, dat er nog genoeg strootjes zullen zijn voor een Brusje denk ik.

Groetjes,

Fleur

[Repelsteeltje]

Hey Fleur,

Wat je schrijft van je moeder is herkenbaar. De mijne is ook niet meteen de meest empatische of tactvolle (toen ik zwanger was zei ze "ah, ik had me er al bij neergelegd dat ik nooit oma ging worden" of toen ik zei dat we de optie adoptie nog altijd overwogen zei ze 'maar dat is dan toch geen echt kleinkind'), maar k was toch blij dat ze het wist. Echte steun heb ik er niet aan gehad. Maar ik was al blij dat ik er eens over kon praten, want in mijn dagdagelijks leven moest ik altijd maar slikken.

Die PCO van mij valt wel mee hoor. Mijn lichaam maakt zelf een verkeerde verhouding hormonen aan, of het reageert er een beetje verkeerd op. Maar door wat extra medicatie, is dat prima op te lossen.
Dat probleem kenden we op voorhand, we dachten dan ook dat dat de reden was waarom we niet zwanger geraakten en dat dat wel snel gefikst kon worden

Maar ik herken je angst wel, na al dat slechte nieuws.. Ik heb ook een laparoscopie laten doen, door mijn pijnlijke regels had mijn fertigyn schrik dat ik endometriose had. Maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn.

Ik ben inderdaad vrij snel zwanger geraakt. En zo ken ik er nog wel hoor. OK, er zijn ook andere vrouwen die meer pogingen nodig hebben of zelfs ICSI-D moeten doen, maar daar moet je nu nog niet aan denken. Stapje per stapje.

Brusje wordt van dezelfde donor. Nadat we zwanger waren hebben we 6 strootjes gereserveerd (op voorhand te betelan). t Vervelende is dat je die reservatie moet doen nog voor je zeker weet of je een brusje wilt.

Veel sterkte en moed nog!
Liefs,
Repelsteeltje

[Fleur83]

Dag Repelsteeltje,

Het is wat raar om te zeggen, maar ik ben blij dat ik hoor dat jouw moeder ook niet zo empathisch is. Ik verwacht me er eigenlijk soms aan dat ze zou zeggen, 'je had beter een anderen gekozen'. 'of, was je bij je ex gebleven, had je nu al een kind van die leeftijd'. En ze heeft dan niet het tact om dit voor zich te houden, maar gewoon te zeggen. Eerlijk is ze wel,
Maar ja, toch gaan we het zeggen. Ook mijn partners ouders zijn zo, en nog erger dan de mijne. Zijn ma kan zich ook erg moeilijk inleven in iemand anders. Zolang zij iets niet ervaren heeft, vat ze het niet. Ik verschiet daar echt van hoe mensen eigenlijk in elkaar zitten. Jammer é, we moeten zoveel meemaken, en hebben dan nog niet eens de steun van de mensen waarvan we het verdienen.

Wat is een laparoscopie?

Idd vervelend zeg dat je die strootjes direct moet kopen. Stel dat je er nog niet over uit bent of je nog een kindje wil.... Je weet uiteindelijk nooit hoe alles verloopt é.

Ja, ik probeer niet teveel aan de rampscenario's te denken. Maar positief denken kan ik niet goed, het is alleen maar voorzichtig hopen. Ik zal blij zijn als het onderzoek goed blijkt te zijn. Is dan toch al iets positiever é!!

Bedankt!!

gr,

Fleur