De Verdwaalde Ooievaar

Hallo Allemaal,

Ik ben nieuw op deze site en zoek n beetje steun om de moed erin te houden! Wij zijn nu ruim anderhalf jaar bezig om een kindje te krijgen, maar heb nog geen succeservaring en na twee mislukte iui pogingen zakt me even de moed in mijn schoenen. Ik weet dat er mensen die het punt van twee mislukte pogingen al gepasseert zijn.. maar hoe houd je het in godsnaam vol? Ik ben sinds ik weet dat het mislukt is al niet meer te genieten en moet soms al zonder aanleiding janke. Ik ben zo kwaad op mijn lichaam, ik heb PCOS en als onze 3e poging ook mislukt krijg ik een kijkoperatie of ik endometriose heb. Mijn vriend heeft antistoffen in zijn zaad dus dat zit ook al niet mee.. Ik wil dit allemaal niet.. niemand! En zoveel mensen om ons heen worden zonder reden of per ongeluk zwanger.. Ik kan niet blij voor ze zijn.. Ik hoop dat 2012 'ONS' jaar wordt!! Wie gaat er ook voor 2012?

Hallo Kiwi,

Ik zit, net als vele anderen, met hetzelfde te worstelen. Soms lukt het mij wel om gewoon met mijn leven door te gaan, andere dagen ben ik meer aan het janken dan iets anders. Momenteel ben ik ook snel kwaad, maar totaal zonder aanleiding. Zeker met de feestdagen in het vooruitzicht is dit een erg moeilijk periode voor mij. Mijn man en ik gaan daarom op reis in de kerstvakantie, om heel dat feestgedoe niet te moeten meemaken. Gelukkig begrijpen onze ouders dit wel (vorig jaar heb ik gewoon heel het feest zitten wenen, waardoor de sfeer voor iedereen verpest was, dit jaar willen we onszelf en hen dit niet meer aandoen).
Zoek iets wat je echt graag deed vroeger en neem die draad terug op. Ik wou vb al lang dansles volgen, mijn man niet. Nu zijn we dit jaar hiermee gestart, en dat was een hele goede keuze. Ik ga hier helemaal in op, ik lach terug tijdens het dansen (dat was lang geleden), waardoor mijn man ook blij is met het dansen, eindelijk ziet hij mij nog eens lachen.
Ik denk dat niemand kan inschatten hoe moeilijk deze situatie is, tot je er zelf in belandt. Ik had van mezelf ook niet verwacht dat ik het zo moeilijk zou hebben. Het geeft gewoon aan hoe belangrijk kinderen voor je zijn en dat heb je zelf niet onder controle.
Het kinderloos zijn na 2 jaar proberen is het moeilijkste wat ik in mijn leven ooit meemaakte. Moeilijk he om de moed erin te houden, als je als maar tegenslag kent. Hier zul je zeker nog verhalen lezen, ik put daar wel wat moed uit, omdat ik merk dat ik niet alleen in dit ongewilde schuitje zit. Ik merk ook dat veel mensen dezelfde gevoelens meemaken van verdriet, onbegrip, ... Het steunt me te merken dat al die mikmak aan gevoelens blijbkaar normaal zijn.
Veel sterkte en ik duim mee voor jou op een beter 2012 dan 2011

Hallo Kiwi, wij zijn ondertussen al 3 jaar bezig. Ik zal dit wel even toelichten:
- 6 maand last gehad van bekkeninstabiliteit door een val, waardoor we onze pogingen moesten staken;
- foute testen, waaruit bleek dat mijn man en ik beiden drager waren van het mucogen... achteraf kwam uit dat ze twee keer het bloed van mijn man hadden getest (hij is wel drager) dus toch geen PGD moesten ondergaan.

30 december hebben we dan eindelijk medicatie gekregen om te starten met onze eerste IUI. Ik ben aan het wachten tot mijn NOD.

Maar ik kijk er echt niet naar uit... heb al zoveel teleurstellingen gehad op die 3 jaar, dat ik er soms echt moedeloos van word. En nu alles plannen en regelen rond die IUI, lijkt me allemaal lastig.

We zullen het maar positief benaderen zeker?

Maar je gevoel is dus wel zeer herkenbaar. Niet opgeven meid!!! Wie weet is het volgende cyclus jouw beurt!