De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Ben net terug van het ziekenhuis en ze hebben voorgesteld om 3 pogingen met kunstmatige inseminatie te proberen. Ik weet niet goed wat ik moet doen, maar zal alles ns even op een rijtje zetten.

Ben vorig jaar september geopereerd van endometriose en ze hebben mij een jaar de tijd gegeven om terug op natuurlijke wijze te proberen... Heb in het begin van t jaar een depressie gehad omdat ik t licht op groen zag staan en er kwam maar niets.. Kon toen geen zwangere vrouw zien, was er stikjaloers op...

Nu, die depressie is helemaal weg en heb eruit geleerd om van t leven te profiteren en me niet te focussen op dat ene ding dat maar niet kwam...

Maar door dat mijn cyclus veel te lang was, ben ik terug naar t ziekenhuis geweest om te laten onderzoeken waardoor t juist kwam... Nu blijkt t gewoon de stress te zijn... Heb een prolactineonderzoek (stresshormonen) gehad en een echo en daar blijkt alles min of meer goed te zitten, buiten de vergroeiingen van de operatie... Dus t kan wel degelijk op een natuurlijke manier maar moeilijker!

Een tijdje geleden ben ik naar een mental coach geweest en daar kwam uit dat ik eigenlijk nog niet klaar ben voor kinderen en dat dat alles tegenhoudt... t klinkt heel raar want ik verlang echt om zwanger te zijn en aan de andere kant heb ik t gevoel dat ik nog moet profiteren en dat een zwangerschap komt wanneer die moet komen...

Met een kunstmatige inseminatie is alles zo geforceerd en gaat t allemaal snel, die hormonen en die echo's en terugplaatsingen zijn ook ni van de poes...

Dus zit ik nu een beetje tussen 2 vuren... heb met kunstmatige inseminatie niet meer kans op een zwangerschap dan op natuurlijke wijze...

Als ik toch zou ingaan op het intakegesprek zijn we gestart, en als t ni lukt ben ik de 3 pogingen die we aangeraden hebben gekregen kwijt...
Daarna zouden ze overgaan tot IVF, wat al direct veel zwaarder is...

Nu ben ik in de war, omdat ik weer al die hormonenkuren zou moeten doen, die rompslomp, die onderzoeken, die hele opgave, terwijl t ook misschien zonder kan... en komt wanneer ik er echt klaar voor ben.

Zal nog eens goed moeten nadenken... Ik weet niet of je erin gelooft, maar ben ook naar een waarzegger geweest, er is al veel uitgekomen van hetgeen dat hij heeft gezegd en hij zei ook dat ik in 2010 zou zwanger zijn en in 2011 zou bevallen... Maar dat zal dan mss niet met deze poging met ki zijn want mijn derde poging zou dan in maart zijn, als alles goed gaat en we om de maand kunnen proberen, dus zal ik niet in 2011 moeten bevallen...

Heb t gevoel dat ik pas ki moet proberen als ik echt ten einde raad ben na talrijke kansen op natuurlijke wijze.

Wat denk jij dat ik moet doen? Ervoor gaan of niet?

Groetjes van een helemaal in de war iemand

xxx

Lady V,

Als ik je verhaal als buitenstaander lees, denk ik dat je best eerst een beetje tot rust komt. Eventjes wacht tot die mallemolen in je hoofd een beetje rustiger draait, op adem komt, jezelf verwent, en misschien intussen op natuurlijke manier probeert.

Ik denk dat er 2 belangrijke vragen zijn :
1) wat is je leeftijd (als je niet in de 2de helft van de dertig zit heb je nog eventjes tijd om te wachten, anders zou ik misschien wel starten)
2) en hoe 'stabiel' voel je je....'k weet niet goed hoe ik het moet verwoorden. Maar als je met KI start, moet je ook met de mogelijke tegenslagen, de belastende hormonenkuren, het constant gefocust zijn op zwanger worden enz kunnen omgaan. Persoonlijk heb ik ook altijd een grote drang gehad om zo snel mogelijk terug zwanger te geraken, maar moest achteraf soms bekennen dat de periodes waarin ik noodgedwongen de pil moest nemen, mij soms echt wel rust brachten...je kon het eens even loslaten en terug op adem komen.

Probeer toch even wat tot rust te komen en te voelen waar je aan toe bent ? Succes, Audrey

ja, dat is allemaal waar. Dat spookt ook allemaal door mn hoofd.

Ik ben beschaamd om toe te geven dat ik er eigenlijk nog niet klaar voor ben, terwijl ik wel een depressie heb gehad omdat de zwangerschap uitbleef...

En heb ook t gevoel dat het niet de juiste moment is, en dat als het wel de juiste moment is, mooier zou zijn. En mezelf helemaal tot rust laten komen...k weet wat je bedoeld want je moet er sterk voor zijn om dat allemaal te dragen.

oh ja, ik ben pas 26. Zou vroeger heel erg verdrietig geweest zijn als er iemand tegen me zei dat ik nog tijd had maar nu denk ik daar ook zo over...

Bedankt voor je reactie, heb er veel aan!!

Groetjes