De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,

Na enkele bezoekjes aan dit forum heb ik besloten me voor het eerst echt aan te melden.
Een jaar geleden heb ik definitief besloten om BAM te worden en ben ik in de medische mallemolen en de daarbijhorende emotionele rollercoaster beland.
Ik had uiteraard verwacht dat het niet makkelijk ging worden, maar zit momenteel echt wel in de put.
Na een zware operatie (ernstige endometriose), een zeer moeizaam herstel en talloze andere tegenvallers (antibioticakuren, blaasontstekingen, bloeddrukproblemen, stressproblemen) was ik goed op weg om de IUI alle slaagkansen te geven (dacht ik).
Maar ik blijk toch een pechvogeltje te zijn:
4 dagen na mijn laatste IUI (de 3de) blijk ik een gesprongen cyste te hebben gehad op het moment van mijn eisprong, waardoor er bloed in mijn buik terechtkomt - gevolg: al 5 dagen hoge koorts en vreselijk veel pijn.
Ik moet nu Dafalgan en Augmentin 875 nemen en maak me dus ongerust of deze laatste poging nog wel een slaagkans heeft.
Mijn vraagje naar jullie toe is: hoe proberen jullie dit alles een plekje te geven in jullie dagelijkse leven?
Ik weet nl. niet zo goed hoe ik hiermee kan leren omgaan.
Mijn ouders tonen veel begrip, en een goede vriendin ook, maar je kan niet van hen verwachten dat zij steeds bereid zijn te luisteren en je te steunen.
Elke tip of elk bemoedigend woordje is welkom...

Noa

Hey Noa,

Allereerst, welkom op dit forum. Ik denk echt dat je hier op de juiste plaats zit. Hier zal je zeker op begrip en bemoedigende woorden kunnen rekenen!

Je stelt meteen één van de moeilijkste vragen: hoe kan je dit een plekje geven in je leven, hoe ga je hier mee om?
Je zal merken dat dit voor iedereen anders is en dat het zelfs voor ervaringsdeskundigen moeilijk is om hier op te antwoorden.

Wijzelf zijn reeds van nov 2005 bezig, nog steeds ongewenst kinderloos, maar wel met een pak meer levenservaring. Zo hebben we oa geleerd dat een (noodgedwongen) pauze soms wonderen doet. Dat je toch min of meer een (wankel) emotioneel evenwicht kan bereiken is zo'n periode, toch efkes weer wat van het leven kan genieten en dat de kinderloosheid niet langer 24u/24u in je hoofd zit (maar je krijgt het er nooit volledig uit!).
Van zodra er een nieuwe behandeling in het vooruitzicht is komt die emotionele onrust weer terug, worden onze gedachten weer volledig ingenomen door onze kinderwens, draait alles weer rond zwanger worden en laaien de emoties hoog op als er een zwangerschapsaankondiging of geboorte is... maar we weten dat als het ook deze keer weer niets wordt, we er ons weer bovenop kunnen helpen. We weten dus dat er na regen weer zonneschijn komt... maar dat 'vergeten' we zelf ook elke keer weer tijdens de moeilijke periode, dat maakt de emotionele pieken en dalen dus niet vlakker

De ervaring leert ons ook dat het draaglijker wordt als we met andere projecten bezig zijn en andere deadlines hebben (die dan liefst nogal krap zijn)... de dagen/weken vliegen iets rapper. Tussendoor ook leuke dingen plannen, ik weet het, niet altijd eenvoudig tijdens een behandeling, maar het hoeft niet altijd spectaculair te zijn.

Mijn ervaring is dus dat er tijdens een behandelingscyclus spijtig genoeg weinig dingen zijn die troost kunnen bieden of dat die slechts van korte duur zijn, elke dag duurt te lang, elke minuut denk je eraan, elk gevoel in je lichaam probeer je te begrijpen. Als je zo lang bezig bent zoals ons, dan wordt je gedwongen om je weer te herpakken en dat lukt dus tussen twee pogingen... maar het is en blijft en dagelijkse strijd.

Het is in ieder geval goed dat je bij je ouders en je vriendin terecht kan, dat is ook nodig, zeker als alleenstaande, maar uiteindelijk moet je het zelf allemaal op een rijtje krijgen in je bovenkamer en spijtig genoeg bestaat er geen 'off knop'

Veel moed!

JD

Welkom, Noa!

Zoals je waarschijnlijk wel gemerkt hebt zijn er hier veel mensen die met dezelfde achtbaan te maken hebben.
Of je nu een alleenstaande vrouw bent of een relatie hebt (hetero of lesbisch), een jonge vrouw of wat oudere vrouw, voor een eerste kind bezig bent of voor een tweede/derde/vierde... die gevoelens waar je mee geconfronteerd wordt als je met een onvervulde kinderwens te maken hebt zijn universeel.
De meeste van die gevoelens beleef je trouwens individueel, je familie en vrienden die het niet hebben meegemaakt kunnen het soms echt niet snappen, ook al doen ze moeite (en nee, ook je eigen partner meestal niet helemaal (in het geval van een hetero-relatie reageert de man meestal wat gemoedelijker (ik zeg meestal!), in een lesbische relatie weet ik het niet zo goed...)

Sommige mensen reageren op de hele rimram door afleiding te zoeken, door andere (gelijklopende) projecten op te starten, door vanalles en nog wat te doen. Niks mis mee natuurlijk.
Andere mensen, zoals jij vermoed ik, voelen de noodzaak om juist wél met het onderwerp bezig te zijn, om juist wél erover te lezen en te praten. En dan ben je op een dergelijk forum natuurlijk aan het juist adres! Hier kan je echt wel (bijna) alles kwijt, hier vind je begrip, hier heb je niet het gevoel dat je iemand lastigvalt door voor de duizendste keer over hetzelfde onderwerp te beginnen. Want het houdt ons nu eenmaal allemaal bezig hier.
Kijk nu naar mij: ik hoefde je berichtje niet te lezen, ik hoefde geen antwoord te schrijven, maar jij hebt wél het voordeel dat er al iemand redelijk snel heeft gereageerd!
Een andere mogelijkheid buiten je vriendenkring is natuurlijk één of andere therapeut, er zijn er hier velen die ernaartoe gaan. Alles blijft vertrouwelijk, en het werkt op zich al heel ontladend om eens alles te kunnen zeggen zoals het voor jou is, zonder rekening te moeten houden met andermans gevoeligheden. De meeste fertiliteitscentra hebben wel iemand die in vruchtbaarheidsproblemen en de hele rollercoaster errond gespecialiseerd is, misschien is dat een tip? Als je daarvoor te vinden bent natuurlijk, ieder zijn ding he.

Het is trouwens niet verwonderlijk dat je net nu post en er nu veel mee bezig bent: je hebt nu gewoon lichamelijk heel veel last door de hoge koorts en de pijn! Natuurlijk dat je er dan ook constant mee in je hoofd zit!! De wachtweken op zich zijn al een hel, laat staan als je zoiets meemaakt...

We zullen proberen om jou zo veel te steunen als we kunnen.
Alvast een heeeeele hele dikke knuff!!!
En ik zal alvast heel hard duimen voor jou, dat je je snel weer beter voelt, en natuurlijk ook dat deze cyclus weldegelijk geslaagd is!!!

mies