succesvolle IUI in spontane cyclys!

[b a b s]

hallo iedereen,

ik wou hier absoluut even mijn verhaal kwijt om een positieve noot te brengen in het toch vaak negatieve-IUI verhaal.
Ik ben 34 jaar en na 1 jaar proberen om zwanger te worden, hebben ze ontdekt dat er een vruchtbaarheidsprobleem bij mijn vriend is. Hij heeft te weinig zaadcellen, slechte beweeglijkheid en slechte morfologie. De eerste diagnose was niet zo hoopgevend, de androloog sprak onmiddellijk van ICSI.
Dan zijn we terecht gekomen bij het LIFE-centrum in Leuven, na heel wat onderzoeken en de lange wachttijd voor genetisch onderzoek en zo, is mijn vriend terechtgekomen bij de androloog van Life, die heeft hem medicatie voorgeschreven om de zaadkwaliteit te verbeteren, en effectief na enkele maanden had hij een veel beter staal. Daarom werd er beslist dat we 4 pogingen IUI (zonder medicatie of hormonen) zouden aanvatten vooraleer over te gaan naar IVF. Ik had er weinig vertrouwen in en ik kwam al eens vaak kijken hier op de site en las er ook weinig hoopgevend nieuws.
De eerste poging hadden we 1 milj goede zaadcellen na bewerking, het absolute minimum! Resultaat negatief, de tweede keer hadden we 10 milj goede zaadcellen, ik was in de wolken, maar het bleek uiteindelijk weer niks te zijn. De derde keer was de kwaliteit teruggevallen naar 3 miljoen, ik geloofde er ook al niet meer in, maar na de lange wachttijd van 14 dagen bleek ik toch zwanger! ik kan het nog steeds niet geloven, ik ben nu in mijn zevende week.
Met dit nieuws wou ik iedereen een hart onder de riem steken en ook eens een positief bericht brengen. Je ziet het 1 goede zaadcel is genoeg! Ik hoop dat alles goed verloopt in de zwangerschap, maar ik ben alvast blij dat het op deze manier gelukt is, IVF lijkt me toch meer belastend.
Als jullie vragen hebben over zwangerschapssymptomen in de wachtweken, vuur maar af, ik heb het heel nauwlettend gevolgd.

Veel succes aan jullie allen en geef de moed niet op!
groeten babs

[babske]

Proficiat b a b s!!! Dat geeft me toch weer terug wat moed. Wij zijn dan wel al een hele poos bezig, maar toch... Het doet toch goed om ook positieve verhalen te horen ivm IUI. Veel geluk hoor meid!!

groetjes babske

[Jo'tje]

Als jullie vragen hebben over zwangerschapssymptomen in de wachtweken, vuur maar af, ik heb het heel nauwlettend gevolgd.

groeten babs

Heb je iets anders gevoeld dan anders?
Sneller pms symptomen? Meer/minder witverlies? Buikkrampen?

Ik probeer vanalles te voelen, maar er is eigenlijk niks. Dus het is gewoon wachten he! Heb maandag pas de tweede IUI gehad. Na 5 daagjes Clomid en een pregnyl spuit.

[Martha]

x

[mitske]

Hoi Babs

Dit is de eerste keer dat ik iets op dit forum schrijf. Wij hebben ongeveer hetzelfde probleem. Na meer dan een jaar proberen zwanger raken, hebben we een aantal testen laten doen. Probleem: te weinig zaadcellen (de eerste keer 5 milj/ml, de tweede test 3,3 milj/ml) + een spatader. Advies van de gyn: icsi.
Volgens haar had je voor iui minsten 10milj nodig (2milj voor ivf en minder wordt icsi).
we hebben nu beslist om eerst de spatader te laten opereren. Daarnaast rookt mijn man ook, dus is de afspraak dat hij gaat stoppen. Ik hoop dat dit alles samen toch voor een beetje verbetering zorgt.
Welke medicatie heeft jouw vriend gekregen? Wij gaan naar het UZgasthuisberg en daar is nooit over medicatie gesproken.

alvast bedankt

groeten

[b a b s]

Dag Jo'tje,

de eerste week na de IUI heb ik zogoed als niets gevoeld, maar ik merkte na een week wel wat rozig verlies, de volgende week kreeg ik pijnlijke borsten, maar dat heb ik altijd, het was vooral dat ze merkelijk groter waren , het meest opvallende was dat ik lichte misselijkheid voelde en af toe zuuroprispingen kreeg.
Ik heb niks van medicatie gehad, dus ken ook het gevoel niet na die medicatie.

Heel veel succes in elk geval!

Als jullie vragen hebben over zwangerschapssymptomen in de wachtweken, vuur maar af, ik heb het heel nauwlettend gevolgd.

groeten babs

Heb je iets anders gevoeld dan anders?
Sneller pms symptomen? Meer/minder witverlies? Buikkrampen?

Ik probeer vanalles te voelen, maar er is eigenlijk niks. Dus het is gewoon wachten he! Heb maandag pas de tweede IUI gehad. Na 5 daagjes Clomid en een pregnyl spuit.

[b a b s]

Heel veel succes en hou ons op de hoogte he!

groetjes
babs

Hoi Babs

Dat is inderdaad goed nieuws en leuk om te lezen.

Ik heb net een week geleden de 2e IUI-poging achter de rug. Ik voel ook weer van alles, maar dat kan ook van de medicatie zijn (Clomid en pregnyl). Ik ben er wel niet meer zo fel mee bezig als de eerste keer.

Nu, bij mij speelt de leeftijd wel ook en rol. Ik ben al 41. Eigenlijk ben ik niet "oud", maar wat vruchbaarheid betreft, die daalt vanaf 40 wel enorm.

Groetjes



Martha

[b a b s]

Dag Mitske,

het klopt inderdaad wat je schrijft, mijn vriend had na de medicatie 20 milj zaadcellen waarvan 3miljoen goed beweeglijk en van een goede kwaliteit en dat is net voldoende voor IUI.
De medicatie die hij kreeg was Phlixar, dat is een voedingssupplement met anti-oxidanten die de zwemmertjes in betere conditie brengen. Het hangt natuurlijk altijd af van de oorzaak van het probleem bij de man, mijn vriend had een latente infectie die altijd terugkwam, hij had daar niks last van, maar ze zagen in zijn sperma witte bloedcellen en dat wijst op infectie. Die witte bloedcellen breken de zaadcellen af. Hij heeft eerst antibiotica genomen en daarna dat voedingssupplement om de cellen te herstellen. Die infectie zal wel altijd terugkeren, dus als we een tweede kindje zouden willen, moeten we hetzelfde procede herhalen.
Ik wens je heel veel moed, ik weet dat het niet makkelijk is als het probleem bij je partner ligt omdat je echt machteloos staat, maar voor hen is het ook niet simpel natuurlijk.
Een operatie zal wel soelaas bieden, er is voor elk probleem in de meeste gevallen een oplossing, dus ik duim!

Groetjes
Babs

Hoi Babs

Dit is de eerste keer dat ik iets op dit forum schrijf. Wij hebben ongeveer hetzelfde probleem. Na meer dan een jaar proberen zwanger raken, hebben we een aantal testen laten doen. Probleem: te weinig zaadcellen (de eerste keer 5 milj/ml, de tweede test 3,3 milj/ml) + een spatader. Advies van de gyn: icsi.
Volgens haar had je voor iui minsten 10milj nodig (2milj voor ivf en minder wordt icsi).
we hebben nu beslist om eerst de spatader te laten opereren. Daarnaast rookt mijn man ook, dus is de afspraak dat hij gaat stoppen. Ik hoop dat dit alles samen toch voor een beetje verbetering zorgt.
Welke medicatie heeft jouw vriend gekregen? Wij gaan naar het UZgasthuisberg en daar is nooit over medicatie gesproken.

alvast bedankt

groeten

[Jo'tje]

Dag Babs,
bedankt voor je reaktie, maar sinds gisteren weet ik dat deze poging ook niet gelukt is... Weer ongesteld, 10 dagen al na de IUI.
Op naar de volgende he..

[Martha]

x

[b a b s]

Beste Martha,

ik begrijp hoe je je voelt, het is hard en het voelt heel onrechtvaardig dat je geen mama wordt en de rest van de wereld precies allemaal wel, maar je mag de moed echt niet verliezen en het niet opgeven!
Het is pas je tweede IUI! Geloof me, de dokters stellen dat heus niet voor als het kansloos zou zijn, je moet erin geloven! Ik weet dat hormonen een heel vies effect op het lichaam hebben, maar dat is tijdelijk...Weet je, na onze tweede poging wilden wij ook een rustpauze inlassen en mijn ouders vonden dat ook het beste, maar we zijn toch blijven doorgaan, want na twee weken na de mislukte iui wil je het toch graag proberen en zou je het spijtig vinden van een kans te missen en weer zo lang te moeten wachten. De derde keer was dus raak bij ons en we hadden dat compleet niet verwacht. De dokter had 4 IUI's voorgesteld om daarna naar IVF over te stappen, ze zeggen dat niet zomaar.
Komaan meid, ik ben 34 en heb ook altijd heel weinig regels, de eerste dag is het een goede bloeding en daarna hoef ik al geen tampons meer te gebruiken, dus dat wil niks zeggen.
Ik wil je zeker niet in een richting pushen maar je mag de moed niet verliezen.
Geniet toch een beetje van je weekend.
Groetjes

Hoi Babs

Bedankt voor jouw reactie. Ook mijn tweede IUI is op niets uitgedraaid. Ik heb gisteren mijn regels gekregen. Die duren trouwens steeds minder lang. De eerste dag heb ik nog een stevige bloeding, de tweede dag al bijna niets meer. Ik vrees, dat ik al in de pre-menopauze zit. Eerlijk gezegd weet ik niet, of het nog veel zin heeft. Ik heb besloten, de volgende cyclus een rustpauze in te lassen. Die hormonen dat is toch een vies spul. Mijn lichaam is dan precies niet meer van mij en ook ikzelf lijk me te verliezen. Maandag hebben mijn man en ik een afspraak bij de gyn om ons te informeren over IVF. De gyn had ons drie IUI voorgesteld en zou dan eventueel naar IVF overgaan. Wij zijn wel nog niet in een fertiliteitskliniek geweest. Het zal waarschijnlijk Genk worden als we voor IVF kiezen. Maar eerlijk gezegd zien we dat toch niet echt zitten. Ik hoop nog steeds op een wonder, dat ik op natuurlijke wijze toch zwanger geraak of eventueel met de derde IUI. We zullen zien. Ik voel dat het steeds moeilijker wordt: moederdag staat voor de deur en het lijkt als of alle vrouwen die ik tegen het lijf loop zwanger zijn. Het maakt me nog altijd triestig.
Liefs

Martha

[mies]

Lieve Martha,

Ook ik wil je even een hart onder de riem steken... het is zeker nog niet allemaal verloren hoor! De moeilijkste dagen zijn juist na een mislukte cyclus, combineer dat dan met moederdag en nog een heleboel andere minder leuke omstandigheden, dan ziet de grootste doorzetter het vaak zelfs niet meer zitten.

Ik sluit me aan bij babs: probeer eens terug te denken aan hoe je was in de tweede week na het begin van een cyclus, ook al had je last van de hormonen (ikzelf heb altijd last van de clomid, niet van de menopur). Hoe dacht je toen? Had je toen meer hoop? Was die hoop aangenaam of wilde je er juist vanaf? Was je toen misschien een echte bitch (zoals ik soms haha)?
En probeer je dan eens voor te stellen hoe het zou zijn mocht je een maandje overslaan: zou je je een hele maand lang wat sip voelen denk je? Zou je de hoop missen? Zou je na twee weken alweer zitten aftellen naar de volgende maand? Of zou je juist heel erg hard kunnen genieten van de rust en het "hormonen-vrije" leven? (weet wel, wij zijn nooit hormonen-vrij he, we zijn alleen onze hormonen niet echt meer gewoon door het jarenlange pilgebruik)

Dat zijn vragen waar jij alleen op kan antwoorden, en alleen uit jouw antwoorden kan je dan afleiden wat je het beste zou doen. Maar laat je dus niet te veel leiden door de teleurstelling van dit moment, en de zelfbeschermings-reflex die je aanspoort om niet meer dezelfde risico's te nemen waardoor je weer teleurgesteld zou kunnen worden... want inderdaad: je kan juist wél geluk hebben de volgende keer, maar het kan evengoed terug op niks uitdraaien...
Ik kan me wel voorstellen dat je inderdaad al hebt besloten om een maandje te rusten, als je dat nodig hebt moet je dat zeker doen! Ik hoop alleen dat het niet te veel de zelfbeschermings-reflex is die spreekt. Want inderdaad, op jouw leeftijd moet je toch al beginnen meer rekening te houden met "verloren" maanden he...

Wat me op hetvolgende onderwerp brengt: hebben ze bij jou onlangs nog bloed genomen rond dag 3 van je cyclus? Daaruit kunnen ze afleiden hoe het is met je eicel-reserves, en of je eventueel al naar de pre-menopauze toe gaat, of niet. Anders kan je dat maandag misschien eens vragen tijdens het gesprek bij je gyn. Want leeftijd op zich is inderdaad wel gerelateerd aan eicelreserves, maar uiteindelijk is het ook op dat gebied heel individueel. Je kan op je 41e nog goede reserves hebben, of op je 30e al in de pre-menopauze zitten...

Alvast veel succes maandag bij je gyn!!

Liefs,
mies

[Martha]

Hoi Babs
Hoi Mies

Heel fel bedankt voor jullie eerlijke antwoorden.

Het doet me echt deugd dat jullie met mij meeleven en mij steunen. Ik ben dat eerlijk gezegd niet gewoon. Waarschijnlijk bescherm ik mijn eigen ook een beetje. Ik stel mij niet rap open voor andere mensen en zeker niet voor andere vrouwen. Dat klinkt gek, maar het heeft waarschijnlijk daarmee te maken, dat ik niet zo een goede relatie met mijn moeder heb (we hebben geen ruzie of zo, maar de relatie is redelijk oppervlakkig: mijn moeder heeft mij niet kunnen geven waar ik nood aan had: een knuffel, een liefdevol woord,...Soms denk ik dat mijn onvervulde kinderwens in het onderbewustzijn daarmee te maken heeft - anyway). Ik heb ook geen zus maar een broer die 8 jaar ouder is dan ik. Dus een open gesprek onder vrouwen over relatie, vriendschap, laat staan sex ken ik niet. Ook met mijn vriendinnen heb ik daar nooit over kunnen spreken. Het heeft waarschijnlijk met mijn opvoeding en mijn leeftijd te maken. Nu, dat wil niet zeggen, dat een mens niet kan groeien, en dat doe ik nu door mij open te stellen op dit forum. Het voelt ook veilig aan, omdat het anoniem is. En toch voel ik dat iets ons verbindt. Ik ben jullie dus enorm dankbaar voor jullie antwoorden, reacties, tips, steun, begrip, noem maar op.

Mies, er werd bij mij helemaal geen bloedonderzoek gedaan tijdens de IUIs en ook daarvoor niet, het is te zeggen 2,5 jaar gelden, maar dat is toch al een beetje te lang geleden. Ik vind dat raar: ik heb het gevoel dat de gyn er ook niet meer echt in gelofd, anders had hij toch het bloed laten onderzoeken. Maar ik kan ook mis zijn, want hij is wel realistisch en heeft mij gezegd dat het op die leeftijd moeilijk is en hij heeft ook röntgenfoto's van mijn baarmoeder en eileiders genomen. Ik ga er dus van uit, dat hij alle nodige onderzoeken gedaan heeft, maar ik zal het maandag toch een keer aankaarten.

Ik wens jullie nog een zonnig weekend toe.

Knuffel


Martha

[mies]

Hey Martha,

ik weet niet uit welke regio je komt (het is hier inderdaad lekker anoniem, voor mij ook een groot voordeel), maar ik veronderstel dat je nu niet dicht bij een grotere stad woont waar er een B-centrum is voor fertiliteit (waar ze dus de echte IVF-labo's hebben). Alhoewel, ik kan natuurlijk verkeerd zijn en je kan gewoon een voorkeur hebben voor je eigen gyn.
Ikzelf zou, maar ik wil me dus écht écht niet bemoeien (ik haat het als andere mensen dat doen bij mij, en nu doe ik het zelf ) misschien toch overwegen om zelfs in dit stadium al eens verder te horen... en dat vooral omwille van je leeftijd. Het is natuurlijk wel verder reizen enzo (al kan je vaak voor follikelmetingen enzo bij je plaatselijke gyn gaan en wordt dat dan doorgestuurd), maar als daar tegenover staat dat je misschien nét door dat te doen een kans hebt op een kindje van jezelf.... Welja, zo ben ik he, ik ben nu zelfs bereid om modder te drinken enzo (kruiden van de acupuncturist ).

Ik denk dat iedereen die al een tijdje bezig is de beste zorgen verdient. En zéker als je niet echt veel tijd meer hebt om mee te morsen, zoals in jouw geval. Sommige centra hebben bovendien ook nog eens lange wachtlijsten, en dat kan in jouw geval misschien wel nét te lang zijn geweest... andere centra hebben helemaal geen wachtlijsten, misschien moet je eens rondhoren hoe het zit in jouw wijde omgeving? (dus niet alleen in Genk, maar ook naar de Kempen toe, of Hasselt, of Antwerpen of Leuven...)

Ik denk persoonlijk dat het voor je gemoedsrust goed zou kunnen zijn om eens heel diep na te denken hoe je de dingen het het liefste zou hebben, en dan de verschillende scenario's eens echt uit te werken. Ja natuurlijk, wij willen allemaal het allerliefst spontaan en natuurlijk en liefst zo snel mogelijk zwanger geraken in onze eigen slaapkamer. Maar ikzelf weet dat ik daar geen 10 jaar meer op kan wachten tot die gebeurtenis zich eventueel zou kunnen voordoen. Dus ik heb gekozen om verder te gaan, ook al heb ik een mini-rouwperiode doorgemaakt waarin ik afscheid heb moeten nemen van de natuurlijke manier... Achteraf bekeken weet ik echter dat ik de juiste beslissing voor mezelf heb genomen.
Misschien dat het jou kan helpen om eens uit te werken wat de mogelijkheden zijn, hoe realistisch je de verschillende mogelijkheden ziet, en hoe je dat ziet tegen de tijdslijn van je leeftijd? Eens echt goed met elkaar praten over IVF bijvoorbeeld, want ik merk dat je er op dit moment toch wel heel dubbel tegenover staat: enerzijds schrijf je dat jullie dat toch niet zien zitten, maar anderzijds ga je er toch voor informeren...

Ik wil je absoluut niet in één richting pushen he, verre van, ik meen echter enkele neigingen bij jou te herkennen die ik ook soms heb. Soms begin ik namelijk te blokkeren in mijn denken en ga ik altijd maar in het rond en het rond, en dan komen de emoties er ook nog eens bij en dan wordt het al helemaal een ramp om nog rechtdoor te denken om hopelijk ergens bij een "oplossing" of een "plan" uit te komen. Bij mij helpt het om eens neer te zitten met pen en papier, en om eens alle mogelijkheden te overlopen.
En ook al is het niet plezant om zwart op wit de maximum-leeftijden voor terugbetaling van medicatie en IVF te zien, toch kan het jouw helpen om knopen door te hakken in de ene of de andere richting.

Denk ik.... maar ja wie ben ik
(je weet alvast wat ik zou doen, ik heb het al in de eerste paragraaf beschreven, maar dat is dus niet mijn belangrijkste boodschap naar jou toe)

Heel veel moed, Martha!

[Jo'tje]

Beste Martha,

hier ook die ontgoocheling na de mislukte tweede IUI poging. Bij de eerste had ik het zo lastig niet, nu wel.
Ik zelf op kop, maar ook mijn omgeving, stelt zich vragen: zou je niet beter dit, zou je niet beter ergens anders, zou je niet zus, zou je niet zo... Ga eens naar die dr. want die of die vriendin is ginder of daar....

Ik had vrijdag mijn slechtste dag... maar nu, weer enkele dagen later, voel je die hoop weer opborrelen: misschien bij de volgende poging! En weer weet je vanalles meer: ik wil dit en dat vragen aan de gynaecoloog, enz...

Laat de moed niet zakken! Maar ik sluit me wel aan bij wat Mies zei: een gespecialiseerde gynaecoloog of centrum lijkt me aangewezen.
Ik verschiet dat er geen bloedname was tijdens de IUI. Dan weten ze toch niet of er een eisprong aan zit te komen? Of heb je er geen in een natuurlijke cyclus en wordt de eisprong zowieso opgewekt? Ieder geval is anders, dat is een feit...

Samen op naar de derde poging Martha! Ik plan een eerste follikelmeting op maandag 18 mei, en start vanavond met Clomid. (ik moet dat van dag 3 tem dag 7 nemen, 50mg)