lotgenoten gezocht ...

[Oona]

Dag lotgenootjes.. ik heb gisteren de verschrikkelijke woorden gekregen " Het spijt me mevrouw, maar er is geen HCG hormoon, u kent het, opnieuw afspreken voor een 3e poging" ...
Het is net of een mes mijn hart uitsneed of ik een klap recht in het gezicht heb gekregen ..
Ik zou zo graag lotgenoten hebben om erover te praten/e-mailen .. ikzelf ben eind twintig en we zijn al 2 jaar aan het proberen natuurlijk en hebben nu 2 X kunstmatige inseminatie geprobeerd .... wie wil me af en toe mailen en mekaar steunen? Want de buitenwereld mag niets weten ( van mijn partner, die vindt dat te delikaat .. )
Dankje alvast.
Anne XXX

[bijouke007]

Dag lotgenootjes.. ik heb gisteren de verschrikkelijke woorden gekregen " Het spijt me mevrouw, maar er is geen HCG hormoon, u kent het, opnieuw afspreken voor een 3e poging" ...
Het is net of een mes mijn hart uitsneed of ik een klap recht in het gezicht heb gekregen ..
Ik zou zo graag lotgenoten hebben om erover te praten/e-mailen .. ikzelf ben eind twintig en we zijn al 2 jaar aan het proberen natuurlijk en hebben nu 2 X kunstmatige inseminatie geprobeerd .... wie wil me af en toe mailen en mekaar steunen? Want de buitenwereld mag niets weten ( van mijn partner, die vindt dat te delikaat .. )
Dankje alvast.
Anne XXX

Hey Anne,

Ik kan je begrijpen dat het allemaal niet makkelijk is. Zelf heb ik ook het probleem dat ik er niet over kan praten met andere mensen.
Wij hebben de eerste poging iui achter de rug zonder
resultaat.
Sterkte en niet opgeven.

[I.]

Hoi Oona,

Ik begrijp je....terwijl ik nu zelf ook naar de juiste woorden zoek. Boosheid, verdriet, hoop en kwetsbaarheid zijn gevoelens die bij mij voortdurend afwisselen.
Sinds oktober vorig jaar zijn wij bezig met iui...ik heb er 5 achter de rug...waarbij ik voel dat ook deze poging is mislukt. De eerste paar pogingen was het iets wat wij met z'n tweeen droegen. Ik merkte dat ik dat niet kon volbrengen...af en toe moet ik naast mijn partner met mensen die me heel dierbaar zijn dit kunnen delen, Op die manier wordt het wat...wat beter te behappen en voel ik me iets minder kwetsbaar. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat mijn partner niet voor mij kan "bepalen" over het bespreekbaar maken. Waarbij ik logischerwijs natuurlijk ik ook rekening met de wensen van mijn partner hierin, het niet vertellen. (Vanuit mijn eigen wens maar ook de zijne ben ik dus wel heel selectief...slechts mijn ouders en een vriendin zijn op de hoogte).
Volgens mij is er geen manier goed of slecht...wel denk ik dat ieder van ons zijn eigen proces doorloopt...in zijn eigen tempo...waarbij niets slecht is....alleen soms zwaar.
Sterkte! I.

[Lie_29]

't Zal wel aan mij liggen, maar ik snap niet wat daar allemaal zo aan te verbergen valt. Ok, het is niet leuk dat je niet op een normale manier kids kan krijgen, maar die fertiliteitsbehandelingen vragen zoveel van een mens. Ik was het beu om altijd dingen te moeten uitvinden en afspraken te moeten verzetten met uitvluchten.
In mijn omgeving (familie, werk, vrienden) weten ze het allemaal. Niemand vraagt me wat, ze laten me zelf vertellen als ik dat wil. Ik hoef nu niks meer uit te leggen en mensen begrijpen nu waarom ik soms verdwijn.

Enfin: ik wil maar zeggen: mij heeft het deugd gedaan.

Ik vertel wel aan niemand wat we precies doen. dat zijn hun zaken niet. Iedereen is gewoon op de hoogte van het feit dat we moeite hebben om kindjes te krijgen. C'est tout.

[Mila]

Da Oona, ik weet maar al te goed wat je doormaakt. De klap van de mislukte IUI kwam bij ons ook heel hard aan. Maar ik had al snel de moed voor de 2de IUI teruggevonden.
Ik was me er zeer bewust van dat de kans klein was, dat het van de 1ste keer zou lukken.
Ik heb nu eergisteren men 2de IUI gehad. Dus ik zit nu in men wachtweken.
Vorige keer viel de eerste week nog mee, maar hoe dichter we bij d-day kwamen hoe nerveuzer ik werd.
Komt er dan nog bij dat ik vals positief testte door de pregnyl . Was een bittere pil!
Bij ons weet iedereen op mijn werk het en mijn schoonfamilie. Mijn eigen familie weet van niets en ik vind dat best. Ik kan toch geen steun vinden langs mijn kant van de familie.
Ik weet niet of jij dat ook hebt, maar ik voel me soms helemaal alleen op de wereld. Zo van, ik ben de enigste die dit meemaakt... Terwijl ik besef dat het aantal koppels die niet zwanger geraken, ongelooflijk groot is...

[Grieteke]

't Zal wel aan mij liggen, maar ik snap niet wat daar allemaal zo aan te verbergen valt. Ok, het is niet leuk dat je niet op een normale manier kids kan krijgen, maar die fertiliteitsbehandelingen vragen zoveel van een mens. Ik was het beu om altijd dingen te moeten uitvinden en afspraken te moeten verzetten met uitvluchten.
In mijn omgeving (familie, werk, vrienden) weten ze het allemaal. Niemand vraagt me wat, ze laten me zelf vertellen als ik dat wil. Ik hoef nu niks meer uit te leggen en mensen begrijpen nu waarom ik soms verdwijn.

Enfin: ik wil maar zeggen: mij heeft het deugd gedaan.

Ik vertel wel aan niemand wat we precies doen. dat zijn hun zaken niet. Iedereen is gewoon op de hoogte van het feit dat we moeite hebben om kindjes te krijgen. C'est tout.

Bij ons is dit ook zo. Al vertel ik aan mijn beste vriendinnen wel het ganse verhaal. Ik kan dit laatste zelf beslissen aangezien het probleem niet bij mijn ventje ligt.

[Oona]

hey lieverds ...

4de poging ook MISLUKT... ik ben wat depressief aan het worden ..;
ik kan in mei geen vrij nemen op het werk dus in juni/juli poging 5 ....
ik vrees dat ik psychiater en relatietherapeut ga nodig hebben ....

het is echt niet goed met mij ... ze beginnen dan ook nog is volop te
bevallen in vrienden
en kennissenkring ...

de dokter zegt dat ik met nog geen zorgen moet maken .... maar dat
zegt hij altijd...

[skiwi]

ik snap ook niet waarom je dit niet zou mogen vertelleh hoor .
bij mij weet iedereen het (werk, vrienden, familie) en ik vertel hen ook wat we doen ...

dat maakt het gewoon allemaal veel gemakkelijker (de mensen weten waaraan en waaraf). Ook op't wrk hebben ze er veel begrip voor als ik geregeld later kom of een zieteverlofdag opneem omdat ik dan m'n inseminatie heb (inseminatie is 's middags en over en't weer rijden is geen optie want te ver .. dus hele dag verlof/ziekte).

het is dan natuurlijk wel geen verrassing meer mcoht het lukken want de meesten weten nu ook wel wanneer ik m'n uitslag van m'n eerste IUI zal hebben (nog één weekje en één dag wachten)

Maar waarom zou je dat niet vertellen? dat is tcoh geen geheim ..

[Jo'tje]

dag skiwi,

ik ben helemaal akkoord met jouw bericht. Ik denk en doe hetzelfde en tot nu toe vind ik dat fantastisch.
Vanmorgen derde IUI gehad. Afwachten maar weer!

[mies]

Dag Oona,

dikke knuffel meid!

Bij mij weet de omgeving er ook niet van, niet onze familie, vrienden of werk... ik vind dat dat een persoonlijke keuze is, je moet het zelf aanvoelen wat je het liefste hebt (er zijn voordelen en nadelen bij de twee mogelijkheden).
Wat mij persoonlijk wél heeft geholpen, is inderdaad een psych, gewoon om toch eens alle frustraties enzo te kunnen ventileren (en nee, je hoeft je daarbij helemaal niet te beperken tot vruchtbaarheidsbehandelingen, alles kan ). Relatietherapeut is niet nodig geweest (heeft soms ook wel op het randje gezeten hoor), maar door de steun van mijn psych kon ik soms de houding van mijn man beter kaderen, en kon ik omgekeerd aan mijn man sommige dingen ook beter uitleggen...

Ik weet niet of je er veel mee bent, maar ik wilde je gewoon een hart onder de riem steken en zeggen dat er, wat je ook kiest, toch altijd wel een oplossing is. Ieder zijn ding he!

Hopelijk kan je toch wat genieten van het mooie weer in mei/juni, misschien met een paar leuke barbecue's enzo, en dan weer in juni/juli er tegenaan vliegen!
Veel succes!!

[buffalogirltje]

Ja soms word je er zo zot van e!

Bij mij weet ook ongeveer iedereen het, mijn vriend vindt dat eigenlijk niet zo leuk omdat iedereen cst en? en? vraagt. Maar vr mij persoonlijk is het echt nodig om er over te praten. Ook op mijn werk was het eigenlijk logisch want in het onderwijs is t ni altijd makkelijk om weg te blijven...

Ik kijk er wel nr uit om zwanger te zijn en dan tg iedereen te zeggen: Weer niks. En dan na 3m zeggen da k al 3m ver ben, denk dat er e paar gaan verschieten dan.

En tot t zover is: Hoop doet leven! (letterlijk