De Verdwaalde Ooievaar

Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens iets op het forum gezet heb. Wij zijn al bijna 3 jaar aan 't proberen en hebben in oktober onze 3de IUI gehad. We hebben nu even een rustpauze ingelast omdat we in de laatste eindfase van onze verbouwingen zitten en dit ook de nodige stress met zich meebrengt.
Over het algemeen kan ik ons 'babyproject' goed plaatsen maar ik merk dat ik de laatste tijd het er weer heel moeilijk mee heb (misschien omdat er wéér een aantal vriendinnen bevallen zijn/ op bevallen staan?). Ik kan hier gelukkig wel met mijn partner over praten maar toch merk ik dat hij er op een andere manier mee omgaat als ik. Ik heb het gevoel dat ik nood heb om mijn gevoelens eens te uiten tegen een buitenstaander. Ik kan wel bij mijn vriendinnen terecht maar die hebben allemaal al kinderen en kunnen zich niet in mijn situatie inleven.
Zijn er onder jullie die al eens op consultatie gaan bij een psycholoog en zo ja, hebben jullie hier iets aan gehad?
Lieve groetjes

Dag Kim,

Ik ben ook al bij een psycholoog geweest daarvoor, en er zijn er hier nog hoor. Persoonlijk vind ik het zeker een aanrader. Je kan je hart luchten, en het helpt dingen in perspectief te zetten. Daardoor kan ik er beter mee om. Tis nu weer een tijdje geleden dat ik geweest ben, vroeger ben ik een tijdje heel regelmatig gegaan, het hangt er wat van af hoe ik me voel.
Ik herken je verhaal helemaal. Ik kan ook alles wel zeggen tegen mijn partner, maar hij gaat er toch anders mee om, en sommige van mijn muizenissen daar kan hij zich moeilijk in vinden. Hij zal makkelijker zeggen "wacht nu toch gewoon af", of "zo erg is het nu ook weer niet", terwijl mijn molentje intussen maar verder draait... Ik kan ook bij m'n zus of bij een vriendin die het weet mijn hart wel eens luchten, maar toch niet helemaal, omdat ze niet weten uit eigen ervaring wat je meemaakt.

Van een psycholoog mag je trouwens opbeurende commentaar verwachten, ze vellen geen oordeel, ... dat helpt me ook me veiliger te voelen. Een vriendin zou al eens kunnen zeggen bv "waarom stop je niet gewoon met behandelen" ofzo, terwijl een psycholoog dat niet "mag". En de dag dat je je er niet goed meer bij voelt, ga je niet meer hé. Familie of vrienden, van sommigen denk je misschien "had ik het maar nooit gezegd", en ja, eenmaal gezegd, zit je ermee.

Plus ik merk zelf dat ik het ook moeilijk heb met reakties van vrienden / familie. Soms vragen ze teveel, soms vragen ze te weinig, ze kunnen ook niet rieken wanneer ik erover wil praten en ik verwacht dat dan soms (ten onrechte). Als je een afspraak maakt bij de psy, ist wel duidelijk hé.

Echt, als je niet als een berg opziet tegen een consultatie bij een psy (en waarom zou je), zou ik iedereen aanraden een keer te gaan. Zelfs als je niet echt de behoefte voelt. Omdat het soms meer deugd doet dan je denkt. En de eerste keer kan een drempel zijn waar je overheen moet. Eenmaal daarover, ga je makkelijker gaan wanneer het echt wel moet. Ik vind trouwens dat je beter gaat voor het echt echt moet. Beter voorkomen dan genezen! Of je er iets aan zal hebben, is voor iedereen anders, gewoon uitproberen.

Je zoekt ook best een psy waar het mee klikt, dat is niet persé de eerste waarbij je gaat. Soms moet je een andere zoeken. Ook dan niet aarzelen. Elke psy heeft zo zijn / haar eigen werkwijze ook, en die moet je liggen. In Gasthuisberg bv hebben ze psychologen die "gespecialiseerd" zijn in fertiliteit. Dat kan een voordeel zijn. Mijn psy is iemand die ik al ken van daarvoor, een heel sympatiek mens en dat gaat heel goed, maar ze kent dus niks van IVF. Maar ik vind het best leuk om dat uit te leggen, wat het allemaal is. Maar ik kan me voorstellen dat je graag bij iemand gaat die alle behandelingen al kent. Dat beslis je zelf hé!

Ook doordat ik naar de psy ga als ik het moeilijk heb, gaat het beter voor m'n ventje, omdat hij dan niet voor mij moet "zorgen". Twee keer gewonnen dus.

Conclusie : doen!

Dag Loeki,
Bedankt voor je reactie!
Ik ga der direct werk van maken sé, kan ik al meteen een puntje schrappen op mijn lijstje met goeie voornemens

Doen meid, je gaat je al beter voelen gewoon omdat je niet bij de pakken blijft zitten. Als het tegenvalt is het nog maar zo hé, al zou ik in dat geval eerder nog eens een andere psy zoeken dan te stoppen.

Goh, mijn eerste psy, das gelukkig alweer jaren geleden, maar dat was zo'n slechte ervaring dat ik de jaren daarna ook niet meer geweest ben. Ik dacht dat ze allemaal zo waren en dan was het inderdaad niks voor mij. Maar uiteindelijk toch iemand anders gezocht, en ja... Beter.

Loeki schreef:
Plus ik merk zelf dat ik het ook moeilijk heb met reakties van vrienden / familie. Soms vragen ze teveel, soms vragen ze te weinig, ze kunnen ook niet rieken wanneer ik erover wil praten en ik verwacht dat dan soms (ten onrechte).

dit is zoooo herkenbaar loeki!
soms betrap ik me erop dat ik toch wel veeleisend kan zijn op dat vlak.
ik ben blij da'k niet alleen ben

Ik had het weer met oudejaarsavond... "zeg, waarom vraagt ze nu niks?" Anderzijds had ik compleet geen zin om er zelf over te beginnen. Raar geval... (ik hé).Hihi.

kim,

ik ben ook een tijdje naar een psych geweest
bij het tweede consult vertelde ze dat ze zwanger was en ik mocht kiezen of ik bij haar wilde blijven komen , ik heb dat toen gedaan omdat ik ook wist dat ik anders toch niet naar iemand zou zoeken
heb er wel veel aan gehad aan die gesprekken en tips
het enige nadeel was dat je moet vertrouwen hebben dat je zwanger gaat worden en je moet geduld hebben niet echt geloofwaardig klinkt uit de mond van een zwangere
eind oktober is ze in bevallingsverlof gegaan
weet niet wanneer ze terug begint/ begon dus ben ermee gestopt
het belangrijkste is dat je je goed voelt bij je psych en je haar/ hem vertrouwt
je kan altijd beslissen om de gesprekken stop te zetten als je het niet meer ziet zitten
heb je ondertussen al een afspraak gemaakt ? dat is namelijk het moeilijkste vind ik
je kan dikwijls wel bij vriendinnen terecht maar idd als ze kinderen hebben weten ze niet echt hoe jij je voelt en je hebt mss soms het gevoel dat je ze lastig valt en een psych die is er echt om je te helpen
in ieder geval veel succes ermee !!!

Hallo allemaal,

het is wel grappig, want ik zat inderdaad met dezelfde vraag.

Ik zag het even niet meer zitten, ...

En had ook de vraag of een psycholoog echt hulp kon bieden.

Nu nog de stap zetten. Ik wil het echt wel doen, maar hoe doe je dat hé. Ik heb nu wel iemand bij ons in de buurt gevonden die ook een e-mail adres heeft. En ik denk dat ik ga beginnen met een mail te schrijven. Dan kan ik daar eerst goed over nadenken hoe ik het ga opschrijven.

Groetjes,
Nientje

kim,

ik ben ook een tijdje naar een psych geweest
bij het tweede consult vertelde ze dat ze zwanger was en ik mocht kiezen of ik bij haar wilde blijven komen , ik heb dat toen gedaan omdat ik ook wist dat ik anders toch niet naar iemand zou zoeken
heb er wel veel aan gehad aan die gesprekken en tips
het enige nadeel was dat je moet vertrouwen hebben dat je zwanger gaat worden en je moet geduld hebben niet echt geloofwaardig klinkt uit de mond van een zwangere
eind oktober is ze in bevallingsverlof gegaan
weet niet wanneer ze terug begint/ begon dus ben ermee gestopt
het belangrijkste is dat je je goed voelt bij je psych en je haar/ hem vertrouwt
je kan altijd beslissen om de gesprekken stop te zetten als je het niet meer ziet zitten
heb je ondertussen al een afspraak gemaakt ? dat is namelijk het moeilijkste vind ik
je kan dikwijls wel bij vriendinnen terecht maar idd als ze kinderen hebben weten ze niet echt hoe jij je voelt en je hebt mss soms het gevoel dat je ze lastig valt en een psych die is er echt om je te helpen
in ieder geval veel succes ermee !!!

Bij mijn vorige consult bij de psy zat zij er ook met een dikke buik... Kvond dat redelijk meevallen, alleen wist ik niet waar kijken. Ik heb vast een heel uur naar haar buik zitten staren! Maar ze snapte het wel zei ze (moet ze ook he). En ja, zwangeren kom je overal tegen. Als je op consult kan gaan bij een zwangere psy, kan je alles!

Melika je hebt zeker gelijk hoor. Die eerste afspraak is gewoon het moeilijkste. Vanaf dan gaat het beter. Je kan dan nog altijd beslissen om te stoppen.

Hoi Kim en Nientje,

na enkele misgelopen zwangerschappen heb ik uiteindelijk ook de stap gezet naar een psy (een relatietherapeute).
Ik vond dat een enorme stap want ik had altijd zo het idee dat dat iets was voor mensen met zware psychologische problemen. Is dus niet waar.
Ik heb deze psy gekozen in samenspraak met mijn huisarts.
Voor mij was dat echt een uitlaatklep. Ik ben zelf geen open boek en vertel dus niet zo veel tegen mijn vriendinnen-met-kinderen-of-dikke-buik. Bij deze psy kon ik mijn gevoelens gewoon vertellen zonder dat er een oordeel kwam. Ik heb bij haar ook geleerd dat 'je slecht voelen' mag en dat je je daar niet perse moet tegen verzetten.
Zij vertelde me ook over verschillen tussen mannen en vrouwen in verwerking van rouw, tegenslag,... Hierdoor begreep ik beter waarom mijn man zich soms afsloot. Wij hadden toen ook een moeilijke periode op sexueel vlak. Zij gaf daarover zelfs nuttige tips.
Hoewel een psy je probleem niet kan oplossen, bieden deze gesprekken wel de mogelijkheid om je hierbij anders te voelen. Bij mij verbeterde ook mijn relatie met mijn man.

Mijn advies is : zeker doen.

veel sterkte
Tiny

[quote="Kim*"]Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens iets op het forum gezet heb. Wij zijn al bijna 3 jaar aan 't proberen en hebben in oktober onze 3de IUI gehad. We hebben nu even een rustpauze ingelast omdat we in de laatste eindfase van onze verbouwingen zitten en dit ook de nodige stress met zich meebrengt.
Over het algemeen kan ik ons 'babyproject' goed plaatsen maar ik merk dat ik de laatste tijd het er weer heel moeilijk mee heb (misschien omdat er wéér een aantal vriendinnen bevallen zijn/ op bevallen staan?). Ik kan hier gelukkig wel met mijn partner over praten maar toch merk ik dat hij er op een andere manier mee omgaat als ik. Ik heb het gevoel dat ik nood heb om mijn gevoelens eens te uiten tegen een buitenstaander. Ik kan wel bij mijn vriendinnen terecht maar die hebben allemaal al kinderen en kunnen zich niet in mijn situatie inleven.
Zijn er onder jullie die al eens op consultatie gaan bij een psycholoog en zo ja, hebben jullie hier iets aan gehad?
Lieve groetjes[/quote]