De Verdwaalde Ooievaar

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw op deze site.( deel1)
Na lang twijfelen en veel gelezen te hebben op verschillende forums, heb ik deze forum uitgekozen om eens mijn verhaal neer te schrijven...
Wij zijn gestopt met de pil in maart 2006.
Na enkele maanden nog geen positieve resultaten dat we zwanger waren. In die periode kwamen er ook steeds meer vrienden en familie leden aankloppen dat ze zwanger waren. In Februari 2007 begon ik me toch wat vragen te stellen, is dit wel normaal, is er iets mis met één van ons twee,.. Toen ben ik naar mijn gyneacoloog gestapt voor een echo en een gesprek. hij vertelde me dat je eerst 1 jaar moet proberen om op een natuurlijke wijze zwanger te geraken en daarna kan je bijkomende tests afleggen. Makkelijk gezegd zijnde er waren ondertussen al 3 baby's geboren in onze vriendenkring. Dan in April 2007 ben ik terug bij de gyn. geweest voor verdere test: hormoonbepaling, sperma onderzoek,.. Alles bleek normaal te zijn. Gyn.stelde voor om met Clomid te beginnen zo gezegd zo gedaan. Maar na 4 maand had ik hier ook genoeg van - ik had namelijk veel last van die stemmingswisselingen- en voor mijn man en mezelf was dit niet meer plezant en hebben we besloten om ermee te stoppen. In Juli 2007 ben ik dan begonnen met accupunctuur. Ik had dit opgevangen dat er daar ook goede resultaten bij waren en dit ook 4 mand vol gehouden- steeds geen resultaat, dit dan ook maar opgegeven. Deze keer zat ik in mijn eerste dal na 1 jaar en 7 maanden pilloos door het leven te gaan zonder zwangerschap had ik het erg lastig.
Terug naar mijn gyn. die stelde nu voor om een kijkoperatie uit te voeren om te zien of mijn eileiders doorgankelijk waren of er endometriose aanwezig was. Hij had me daar al over aangesproken, maar deze leek het zo van een zware stap, dit is iets meer dan zomaar de routine onderzoeken. Mensen rondom mij en ook mijn man raadde me aan om dit dan toch te laten uitvoeren-Ook voor mezelf, om me daarna er meer gerust bij te voelen of er nu iets of niets was- zo gezegd zo gedaan en op 16/10/2007 was het zover. Resultaat van de kijkoperatie alles leek normaal. Oh gelukkig dacht ik toen. Maar waarom nog altijd niet zwanger??? Dan 2 maanden dan alles laten bezinken. en in Dec. 2007 heb ik voor de eerste maal contact opgenomen met de infertiliteitskliniek. Onze eerste afspraak was pas in Mei 2008. Oké ik was gerust ze kunnen onz helpen. En ja, je raadt het nooit in Jan.2008 was ik zwanger. Wij door het dolle heen, ons geluk kon niet op, na bijna 2 jaar zwoegen en proberen waren we uiteindelijk zwanger!!! Maar ik bleef me er steeds van bewust dat je pas na 3.5maand zwangerschap zeker bent, doordat ik een vriendin had die al 2 maal na elkaar een miskraam had doorgemaakt.
en ja, bij ons sloeg ook het noodlot toe: 2 de echo bij gyn; het vruchtje zat al 2 weken dood in mij. Wat een eng, raar gevoel, je kan dit moeilijk omschrijven, onze wereld stortte letterlijk in... Ons kleine ukje is nu een klein sterretje aan de hemel. Zo heb ik het voor mezelf proberen te verwerken.
Volgende week schrijf ik verder aan mijn verhaal..
groeten lentl

Dag iedereen,
Hier het vervolg van ons verhaal.
Na onze miskraam hebben we al vlug besloten om terug contact op te nemen met de fertiliteitskliniek. We waren het lange wachten beu.
We werden er goed ontvangen. Het voorstel was om IUI tot 6 maal te gaan uitvoeren en erna eventueel met IVF te beginnen.
Nu hebben we al 3 maal IUI achter de rug en nog steeds geen resultaat van een zwangerschap. We weten niet meer wat we moeten voelen of denken. Daarom hebben we beslist om eens 3 maand rust te nemen en in januari 2009 terug aan de slag te gaan met de behandelingen. Even een rustpauze om alles eens te laten bezinken. Eigenlijk schrik me dat wel af 2009 - das al bijna 3 jaar dat ik gestopt ben met de pil- en nog geen klein wondertje. En wetende dat we ondertussen 13 babybezoeken achter de rug hebben van familie en vrienden...
Iedereen zegt je mag er niet zoveel mee bezig zijn, makkelijk praten ? Hoe doe je dit? Iemand Tips???

Ik sport nu veel en doe aan Yoga en Afrikaanse dans om mijn gedachten wat te verzetten.
Ik doe echt waar mijn best om er niet zo veel mee bezig te zijn, maar soms zou je de moed wel eens verliezen. Want overal waar je komt of bent wordt je wel geconfronteerd met baby's - dan denk ik en wij hebben nog altijd niets;
Soms geloof ik er ook gewoon niet meer in...

Kan mij iemand wat moed geven om toch nog door te zetten???

Ik weet het is een lang verhaal. Maar het is de eerste keer dat ik op een forum kom en ik wou maar meteen heel mijn verhaal opschrijven.

Groeten lentl

Hey Lentl,

Goh, tips... Bestaan die wel? Tis voor iedereen anders denk ik. Zoeken zoeken en nog eens zoeken. Maar ook niet teveel. De beste tip heb ik ooit van een psy gekregen : wat deed je vroeger toen je het moeilijk had? Doe dan deze keer dezelfde dingen.

En onthou dat 80% uiteindelijk een baby krijgt, das toch heel wat hé?

Knap dat je een rustpauze durft nemen. Niet iedereen kan dat, je moet durven loslaten soms ook hé?

Als ik ooit dat bewuste knopje vind in mijn hoofd waarmee je alles kan afzetten, ik zou het direct komen zeggen hier!

Bij deze stuur ik tonnen virtuele moed naar je toe. Hopelijk komt het veilig aan.

Hoi Lentl,

Dank je om je verhaal met ons te delen.

Ik herken ook veel van mezelf in jouw verhaal.

De mensen die zeggen je moet er niet zoveel mee bezig zijn, dat vind ik maar niets. Bij de meesten is er duidelijk lichamelijk iets dat voor verminderde vruchtbaarheid zorgt, of de dokters het nu kunnen aantonen hebben of niet. En het zal echt niet uitmaken of je er dan veel mee bezig bent of niet.

Het is normaal dat je ermee bezig bent. We moeten er uiteraard voor zorgen dat het ons leven niet beheerst, en we moeten dit een plaatsje kunnen geven, en ik vind dat we best af en toe verdrietig mogen zijn. Langs de andere kant, moeten we ook gewoon doorgaan met ons leven, en dankbaar zijn voor de dingen die we dan wel hebben. En we moeten nog steeds plezier kunnen maken, en genieten van het leven.

Nala80 schreef:Hoi Lentl,

Dank je om je verhaal met ons te delen.

Ik herken ook veel van mezelf in jouw verhaal.

De mensen die zeggen je moet er niet zoveel mee bezig zijn, dat vind ik maar niets. Bij de meesten is er duidelijk lichamelijk iets dat voor verminderde vruchtbaarheid zorgt, of de dokters het nu kunnen aantonen hebben of niet. En het zal echt niet uitmaken of je er dan veel mee bezig bent of niet.

Het is normaal dat je ermee bezig bent. We moeten er uiteraard voor zorgen dat het ons leven niet beheerst, en we moeten dit een plaatsje kunnen geven, en ik vind dat we best af en toe verdrietig mogen zijn. Langs de andere kant, moeten we ook gewoon doorgaan met ons leven, en dankbaar zijn voor de dingen die we dan wel hebben. En we moeten nog steeds plezier kunnen maken, en genieten van het leven.

Hoi Loeki,

Dank je voor je reactie! Ik reageer een beetje laat hé, maar hier is mijn mailke terug.
Ja, het is waar als ze zeggen van -je moet er niet te veel mee bezig zijn- makkelijk praten hebben ze, maar ze maken hetzelfde niet mee. En dit vind ik tof aan dit forum ( site) je bent en je voelt je ook niet meer alleen met je probleem. Je krijgt steun van anderen zoals nu van jou. En ja hoor we kunnen zeker nog plezier maken samen en we gaan nog graag eens uit met vrienden en we genieten daar ook van. Ook ik probeer het nu meer en meer een plaats te geven in ons leven. En soms (durf) ik al eens denken van dit zou ook wel lukken zonder kinderen en andere momementen mis ik dan echt wel een kindje bij ons. Vooral nu mijn zus is zwanger en moet eind november bevallen en zij is 6 jaar jonger dan ik. Het is precies de omgekeerde wereld nu bij ons. Ja en toch ben ik zeer gelukkig voor hen, maar ja ondertussen hebben wij nog altijd niets.
Maar nu via dit forum mijn hartje luchten doet ook al deugd en leuk dat ik me gesteund voel door je(jullie) reactie(s)!!!

groeten lentl

Hihi, "breek me de bek niet open". Ik zit hier al een hele dag iedereen te vervelen met mijn vermeende zwangerschapsverschijnselen, al weet ik zelf best hoe het zit (beter niet over nadenken, zullen wel de hormonen zijn etc etc). Gewoon soms tja, ist beter van het op te schrijven hé.

En iedereen schrijft hoe vaak het hen uitkomt he. Of je nu een geroutineerde bezoeker bent, of maar af en toe eens komt piepen, of liever leest dan schrijft, maakt allemaal niet uit, als we er maar kunnen zijn voor mekaar!

Hallo allemaal

Zoals ik vorige week al zei, moest ik vandaag voor een bloedprik naar het ziekenhuis. Om 16 uur mocht ik voor het resultaat bellen. Zoals ik vreesde, is het ook deze keer niks geworden!
Ik heb gebeld met mijn gynaecoloog (gelukkig had ik haar gsm-nummer want ze werkt niet vandaag). Morgen mag ik een voorschrift halen voor mijn hrf-pomp. Die mag ik hopelijk vrijdag dan laten installeren.
Hopelijk brengt dat voor ons wel meer geluk!

Groetjes