Hallo
Ik volg al een tijdje mee op deze website maar het is de eerste keer dat ik zelf schrijf.
Mijn man en ik kennen elkaar ondertussen 8 jaar, zijn 2 jaar gehuwd en sedert vorig jaar in mei gestopt met de pil.
We zouden wel zien ...
Na 2 maanden kwam mijn vriendin met het blijde nieuws dat ze zwanger was: van de eerste keer prijs! Toen had ik voor de eerste keer de gedachte "je zal zien bij ons zal dat niet zo gemakkelijk gaan".
En inderdaad, de maanden gingen voorbij, elke maand weer teleurstelling en de onzekerheid begon te groeien. Ik trok me op aan het feit dat ik heel regelmatig ben maar toch ... ondertussen van de ene babyborrel naar de andere, het gevoel hebben dat "iedereen zwanger is behalve wij" en iedereen maar vragen "wanneer bij jullie ..." het bekende verhaal ...
Begin december was ik overtijd. Ik zag het al zo voor me: met kerst en nieuw de grote aankondiging: we zijn zwanger!. Na een week besloten we een test te doen ... negatief. Daar ging ons droomscenario.
Kerst en nieuw konden niet vlug genoeg voorbij zijn.
We zijn toen naar de huisarts geweest. Na een goed gesprek had ik toch weer moed. Bij mij werd er bloed genomen om de schildklier en de hypofyse te controleren: alles normaal. Mijn man liet een staaltje onderzoeken. Dat was iets minder goed maar ook niet slecht. Dit bracht ons toch weer wat tot rust. We wisten nu toch al iets.
Geen reden om aan te nemen dat het niet zou lukken en advies van de dokter: laat er nog eens enkele maanden over gaan en kom dan gerust eens terug.
Kerst en Nieuwjaar kwamen. 3 Keer raden wat iedereen ons wenste voor 2007? Echt niet te doen, ik was zo blij dat nieuwjaar voorbij was.
In januari kreeg ik via een vrolijk berichtje te horen van mijn vriendin dat ook zij zwanger was. Daar was ik zo ondersteboven van! Ze was op de hoogte en dan toch op zo'n tactloze manier dat laten weten ...
Een week later beviel mijn andere vriendin van een prachtige dochter. Ik had altijd gedacht: "tegen de tijd dat de baby er is zal ik zelf wel zwanger zijn" niet dus.
We besloten om toch een jaar te laten voorbij gaan alvorens definitief in de medische mallemolen te stappen.
In mei gingen we opnieuw naar de huisarts. Er werd die maand 3 x bloed genomen bij mij om eens de hormonenspiegel te volgen: alles ok. Mijn man werd ook nog eens gecontroleerd: zelfde resultaat.
Onze huisarts sprak al voorzichtig "inseminatie" uit.
De afspraak met de genaecoloog werd gemaakt en 1 juni konden we gaan.
Daar beslisten we om voor inseminatie te gaan aangezien de mannelijke factor minder goed was, leek ons dat een logische stap verder.
Toen ging alles eigenlijk heel vlug. Ik mocht clomid nemen om wat extra te stimuleren. Eicelmeting, pregnyl, ... om dan op 14 juni onze 1ste inseminatie te hebben. Slechte afspraken tussen onze genaecoloog en het crg bezorgden ons heel wat stress. We hadden nog geen dossier. Ik had geen voorschrift voor pregnyl, ...
Maar uiteindelijk werden we dan toch heel goed opgevangen in het crg en voelden we echt van "hier zijn we aan het goede adres, deze mensen zullen alles doen om ons te helpen".
En dan afwachten: jongens dat was lastig. Ik kon het echt niet uit m'n hoofd zetten. De 14 dagen waren voorbij en de regels kwamen niet. Dag later nog niet, dag erop nog niet ... We begonnen ons al te verheugen maar 1 negatieve test later stonden we weer met beide voetjes op de grond. Een uur later kondigden de regels zich aan!
We verwittigden crg dat we een 2de cyclus wilden starten. Opnieuw clomid opnieuw eicelmeting, deze keer geen pregnyl want mijn lichaam maakte vanzelf een duidelijke lh piek, opnieuw inseminatie...
We namen ons bewust voor om er niet te veel over te praten en te genieten van de zomer en alle leuke uitstapjes die dat met zich meebrengt en dat lukte ons ook vrij aardig.
Maar gisteren kondigden de regels zich aan na weer 2 dagen overtijd te zijn geweest. Wat kan een mens nu nog meer doen?
Wanneer mijn regels echt doorkomen kan ik weer bellen naar crg.
We hadden vorige maand ook nog een geprek met de genaecoloog verbonden aan crg en zij adviseerde ons geen clomid meer te nemen volgende keer aangezien ik een regelmatige cyclus heb.
Daar ben ik wel blij mee want uiteindelijk is dat de oorzaak dat ik overtijd ga.
Ik overweeg nu om te laten controleren of de eileiders wel doorgankelijk zijn alhoewel de kans vrij klein is van niet en toch: de onzekerheid is minstens even pijnlijk als dat onderzoek.
Binnen een tweetal weken moet mijn vriendin bevallen.
Ook nu dus weer geen "tegen dat ze bevalt ben ik zelf zwanger".
Hopelijk krijg ik het nieuws van de geboorte op een tactvollere manier dan het nieuws van de zwangerschap ... Ik zie er zo tegenop om op babybezoek te gaan ...
De afgelopen 15 maanden waren echt heel intens. Soms zit ik zo in de put. Ik ben het echt beu!! Waarom moet dat nu zo lang duren!! Soms zou ik ook echt liever hebben dat er een duidelijk reden is waarom het niet lukt. Want te horen krijgen "er is geen enkele reden om aan te nemen dat het niet zal lukken" en dan toch elke maand weer teleurgesteld worden, dat is zo frustrerend.
Aan iedereen met onvervulde kinderwens veel geduld en moed gewenst. Hopelijk mag het bij ons allemaal eens lukken.
het duurt zo lang
-
KAT2
- Berichten: 1
- Lid geworden op: 8 augustus 2007, 16:21
lang wachten
dag anneleentje,
ook ik had nog nooit iets geschreven maar nu moest ik wel reageren
het lijkt wel of je mijn verhaal aan het opschrijven bent:
we zijn evenlang bezig: we waren net getrouwd en wilden graag een kindje en aangezien iedereen in mijn omgeving direct zwanger werd, lieten wij de natuur vol goede moed zijn gang gaan. We zouden ook wel zien. De eerste maanden was ik teleurgesteld maar kon ik mezelf geruststellen maar naarmate de tijd verder ging werd mijn verdriet groter en groter.
Ook ik heb mijn bloed laten testen, met bonkend hart naar de gynaecoloog gebeld maar alles was ok. Mijn man had ook een lichte afwijking maar ook dat zou geen probleem zijn. We waren heel blij, we konden dus zwanger worden.
Weer gaan verschillende maanden voorbij, weer gaan verschillende data voorbij waarop je ooit gedacht hebt "dan zal ik wel zwanger zijn" (dat herken ik zo goed) en niets. Mijn man heeft zich opnieuw laten testen, hetzelfde resultaat.
Ik heb dan in mei een kijkoperatie laten uitvoeren en bleek dat ik endomitriose op één eileider en op middenrif had. Dat werd weggehaald en weer was de gynaecoloog heel hoopvol: we konden nu echt zwanger worden.
En de tijd gaat maar door: van mijn beste vriendinnen zijn er ondertussen vier hoogzwanger, je kan wel raden waarover er constant gepraat wordt
Dus hebben we nu onze eerste KI gedaan. Ik heb niks hormonen moeten nemen (daar heeft de gynaecoloog het nog nooit over gehad). Mijn cyclus ging voorbij, ik probeerde er zo weinig mogelijk aan te denken en dat lukte ook want het waren fijne weken.
Maar dan: zaterdag beetje bloedverlies: diep verdriet want het is dus mislukt. De volgende dagen niks dus je begint weer te hopen, één dag overtijd, twee dagen overtijd en dan heb ik toch mijn maandstonden gekregen (die bovendien door die endomitriose bijzonder pijnlijk zijn). Ik ben zo teleurgesteld, zo boos op mijn eigen lichaam, zo verdrietig
Maar Anneleentje, toch wil ik je alle moed toewensen. We moeten er gewoon in blijven geloven, echt waar, op een dag zijn wij allebei echt mama's hoor, dat moet gewoon
ook ik had nog nooit iets geschreven maar nu moest ik wel reageren
het lijkt wel of je mijn verhaal aan het opschrijven bent:
we zijn evenlang bezig: we waren net getrouwd en wilden graag een kindje en aangezien iedereen in mijn omgeving direct zwanger werd, lieten wij de natuur vol goede moed zijn gang gaan. We zouden ook wel zien. De eerste maanden was ik teleurgesteld maar kon ik mezelf geruststellen maar naarmate de tijd verder ging werd mijn verdriet groter en groter.
Ook ik heb mijn bloed laten testen, met bonkend hart naar de gynaecoloog gebeld maar alles was ok. Mijn man had ook een lichte afwijking maar ook dat zou geen probleem zijn. We waren heel blij, we konden dus zwanger worden.
Weer gaan verschillende maanden voorbij, weer gaan verschillende data voorbij waarop je ooit gedacht hebt "dan zal ik wel zwanger zijn" (dat herken ik zo goed) en niets. Mijn man heeft zich opnieuw laten testen, hetzelfde resultaat.
Ik heb dan in mei een kijkoperatie laten uitvoeren en bleek dat ik endomitriose op één eileider en op middenrif had. Dat werd weggehaald en weer was de gynaecoloog heel hoopvol: we konden nu echt zwanger worden.
En de tijd gaat maar door: van mijn beste vriendinnen zijn er ondertussen vier hoogzwanger, je kan wel raden waarover er constant gepraat wordt
Dus hebben we nu onze eerste KI gedaan. Ik heb niks hormonen moeten nemen (daar heeft de gynaecoloog het nog nooit over gehad). Mijn cyclus ging voorbij, ik probeerde er zo weinig mogelijk aan te denken en dat lukte ook want het waren fijne weken.
Maar dan: zaterdag beetje bloedverlies: diep verdriet want het is dus mislukt. De volgende dagen niks dus je begint weer te hopen, één dag overtijd, twee dagen overtijd en dan heb ik toch mijn maandstonden gekregen (die bovendien door die endomitriose bijzonder pijnlijk zijn). Ik ben zo teleurgesteld, zo boos op mijn eigen lichaam, zo verdrietig
Maar Anneleentje, toch wil ik je alle moed toewensen. We moeten er gewoon in blijven geloven, echt waar, op een dag zijn wij allebei echt mama's hoor, dat moet gewoon
-
mama
- Berichten: 2
- Lid geworden op: 14 augustus 2007, 21:48
Re: het duurt zo lang
ANNELEENTJE schreef:Hallo
Hallo Anneleen,
Wat je schrijft is zo herkenbaar!
Wij besloten zwanger te worden nadat vrienden van ons een kindje verwachten.
Ondertussen zijn er al een 5 tal baby's geboren in mijn vriendenkring en familie terwijl ik elke keer dacht,tegen zij bevalt ben ik zeker zwanger.
En nooit was het zo.
Mijn schoonzus moet nu in december bevallen en weer dacht ik:tegen dan ga ik op babybezoek met een dikke buik.
Maar dan zal er nog veel moeten gebeuren want tot hiertoe nog niks.
Bij ons is het zaad van mijn man wel wat zwakker en ik heb endometriose gehad maar we hebben ook al alles gedaan.
Vrijen tot we erbij neervielen,zin of geen zin,maar gewoon omdat het wel eens de moment kon zijn.
Ondertussen zijn we met onze 4de IUI bezig en ik hoop echt dat het dit keer prijs is.
Anders beginnen we met IVF eind dit jaar.
Het is wel zo dat ik tot hiertoe nog redelijk goed kan verdragen als ik op babybezoek moet maar wat me wel elke keer kwetst, is te horen dat er weer iemand zwanger is,zoals gisteren weer.
Een vriendin die nu 1 maand bezig was!!!!!!!!!
Geloof me,ik heb de afgelopen 2 jaar al zoveel telefoontjes gekregen van vrouwen die melden dat ze zwanger zijn en elke keer denk ik:Wanneer kan ik eens goed nieuws rondbellen?
Hopelijk lukt het ons ook ooit!
Ik wens iedereen hierbij veel succes!!
Ik volg al een tijdje mee op deze website maar het is de eerste keer dat ik zelf schrijf.
Mijn man en ik kennen elkaar ondertussen 8 jaar, zijn 2 jaar gehuwd en sedert vorig jaar in mei gestopt met de pil.
We zouden wel zien ...
Na 2 maanden kwam mijn vriendin met het blijde nieuws dat ze zwanger was: van de eerste keer prijs! Toen had ik voor de eerste keer de gedachte "je zal zien bij ons zal dat niet zo gemakkelijk gaan".
En inderdaad, de maanden gingen voorbij, elke maand weer teleurstelling en de onzekerheid begon te groeien. Ik trok me op aan het feit dat ik heel regelmatig ben maar toch ... ondertussen van de ene babyborrel naar de andere, het gevoel hebben dat "iedereen zwanger is behalve wij" en iedereen maar vragen "wanneer bij jullie ..." het bekende verhaal ...
Begin december was ik overtijd. Ik zag het al zo voor me: met kerst en nieuw de grote aankondiging: we zijn zwanger!. Na een week besloten we een test te doen ... negatief. Daar ging ons droomscenario.
Kerst en nieuw konden niet vlug genoeg voorbij zijn.
We zijn toen naar de huisarts geweest. Na een goed gesprek had ik toch weer moed. Bij mij werd er bloed genomen om de schildklier en de hypofyse te controleren: alles normaal. Mijn man liet een staaltje onderzoeken. Dat was iets minder goed maar ook niet slecht. Dit bracht ons toch weer wat tot rust. We wisten nu toch al iets.
Geen reden om aan te nemen dat het niet zou lukken en advies van de dokter: laat er nog eens enkele maanden over gaan en kom dan gerust eens terug.
Kerst en Nieuwjaar kwamen. 3 Keer raden wat iedereen ons wenste voor 2007? Echt niet te doen, ik was zo blij dat nieuwjaar voorbij was.
In januari kreeg ik via een vrolijk berichtje te horen van mijn vriendin dat ook zij zwanger was. Daar was ik zo ondersteboven van! Ze was op de hoogte en dan toch op zo'n tactloze manier dat laten weten ...
Een week later beviel mijn andere vriendin van een prachtige dochter. Ik had altijd gedacht: "tegen de tijd dat de baby er is zal ik zelf wel zwanger zijn" niet dus.
We besloten om toch een jaar te laten voorbij gaan alvorens definitief in de medische mallemolen te stappen.
In mei gingen we opnieuw naar de huisarts. Er werd die maand 3 x bloed genomen bij mij om eens de hormonenspiegel te volgen: alles ok. Mijn man werd ook nog eens gecontroleerd: zelfde resultaat.
Onze huisarts sprak al voorzichtig "inseminatie" uit.
De afspraak met de genaecoloog werd gemaakt en 1 juni konden we gaan.
Daar beslisten we om voor inseminatie te gaan aangezien de mannelijke factor minder goed was, leek ons dat een logische stap verder.
Toen ging alles eigenlijk heel vlug. Ik mocht clomid nemen om wat extra te stimuleren. Eicelmeting, pregnyl, ... om dan op 14 juni onze 1ste inseminatie te hebben. Slechte afspraken tussen onze genaecoloog en het crg bezorgden ons heel wat stress. We hadden nog geen dossier. Ik had geen voorschrift voor pregnyl, ...
Maar uiteindelijk werden we dan toch heel goed opgevangen in het crg en voelden we echt van "hier zijn we aan het goede adres, deze mensen zullen alles doen om ons te helpen".
En dan afwachten: jongens dat was lastig. Ik kon het echt niet uit m'n hoofd zetten. De 14 dagen waren voorbij en de regels kwamen niet. Dag later nog niet, dag erop nog niet ... We begonnen ons al te verheugen maar 1 negatieve test later stonden we weer met beide voetjes op de grond. Een uur later kondigden de regels zich aan!
We verwittigden crg dat we een 2de cyclus wilden starten. Opnieuw clomid opnieuw eicelmeting, deze keer geen pregnyl want mijn lichaam maakte vanzelf een duidelijke lh piek, opnieuw inseminatie...
We namen ons bewust voor om er niet te veel over te praten en te genieten van de zomer en alle leuke uitstapjes die dat met zich meebrengt en dat lukte ons ook vrij aardig.
Maar gisteren kondigden de regels zich aan na weer 2 dagen overtijd te zijn geweest. Wat kan een mens nu nog meer doen?
Wanneer mijn regels echt doorkomen kan ik weer bellen naar crg.
We hadden vorige maand ook nog een geprek met de genaecoloog verbonden aan crg en zij adviseerde ons geen clomid meer te nemen volgende keer aangezien ik een regelmatige cyclus heb.
Daar ben ik wel blij mee want uiteindelijk is dat de oorzaak dat ik overtijd ga.
Ik overweeg nu om te laten controleren of de eileiders wel doorgankelijk zijn alhoewel de kans vrij klein is van niet en toch: de onzekerheid is minstens even pijnlijk als dat onderzoek.
Binnen een tweetal weken moet mijn vriendin bevallen.
Ook nu dus weer geen "tegen dat ze bevalt ben ik zelf zwanger".
Hopelijk krijg ik het nieuws van de geboorte op een tactvollere manier dan het nieuws van de zwangerschap ... Ik zie er zo tegenop om op babybezoek te gaan ...
De afgelopen 15 maanden waren echt heel intens. Soms zit ik zo in de put. Ik ben het echt beu!! Waarom moet dat nu zo lang duren!! Soms zou ik ook echt liever hebben dat er een duidelijk reden is waarom het niet lukt. Want te horen krijgen "er is geen enkele reden om aan te nemen dat het niet zal lukken" en dan toch elke maand weer teleurgesteld worden, dat is zo frustrerend.
Aan iedereen met onvervulde kinderwens veel geduld en moed gewenst. Hopelijk mag het bij ons allemaal eens lukken.
-
ANNELEENTJE
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 31 juli 2007, 11:09
eerst hsg-test en dan weer nieuwe poging!
Ondertussen weer een maandje verder en een teleurstelling verder. "3de keer goede keer" is niet uitgekomen.
Mijn vriendin beviel net op het moment dat wij onze inseminatie hadden. Ik hoopte nog dat het een voorteken zou zijn maar vandaag zitten we weer op "dag 1" zoals dat dan heet.
De eerste dagen van de cyclus heb ik het altijd moeilijk maar een weekje later zie ik dat dan alweer allemaal wat positiever. Het bezoek viel dus uiteindelijk wel mee. Was wel teleurgesteld toen ik het geboortekaartje kreeg gericht aan "Familie ..."
Wat ik ook positief zie is dat mijn cyclus (zonder clomid) nu 27 dagen was en dus opnieuw regelmatig. 't Is beter van niet overtijd te gaan want het hopen op "zou het deze keer gelukt zijn?" is nooit echt begonnen. De teleustelling ietsje minder groot.
Vanmorgen dan maar weer de nodige afspraken gemaakt met het crg voor de 4de inseminatie. Met de dokter is afgesproken om door te gaan tot 6.
Vrijdag ga ik voor mijn hsg-test. Dat moest normaalgezien reeds gebeurd zijn voor dat we aan de inseminaties begonnen maar dat was ook nog 1 van de zaken die mislopen waren. Daarna heb ik het steeds maar uitgesteld want eerlijk gezegd ben ik daar verschrikkelijk bang voor. Hopelijk valt het een beetje mee en is het resultaat goed. Ik weet in elk geval zeker dat ik achteraf heel blij zal zijn dat ik die test gedaan heb. Heb ook ergens gelezen dat je je kansen vergroot na zo'n "doorspoeling". Ik zal me daar maar aan vasthouden zeker?
Bedankt voor jullie reactie. 't Doet deugd om te zien dat je er niet alleen voor staat. We moeten er inderdaag in blijven geloven. Hopelijk binnenkort goed nieuws voor ons allemaal!
Mijn vriendin beviel net op het moment dat wij onze inseminatie hadden. Ik hoopte nog dat het een voorteken zou zijn maar vandaag zitten we weer op "dag 1" zoals dat dan heet.
De eerste dagen van de cyclus heb ik het altijd moeilijk maar een weekje later zie ik dat dan alweer allemaal wat positiever. Het bezoek viel dus uiteindelijk wel mee. Was wel teleurgesteld toen ik het geboortekaartje kreeg gericht aan "Familie ..."
Wat ik ook positief zie is dat mijn cyclus (zonder clomid) nu 27 dagen was en dus opnieuw regelmatig. 't Is beter van niet overtijd te gaan want het hopen op "zou het deze keer gelukt zijn?" is nooit echt begonnen. De teleustelling ietsje minder groot.
Vanmorgen dan maar weer de nodige afspraken gemaakt met het crg voor de 4de inseminatie. Met de dokter is afgesproken om door te gaan tot 6.
Vrijdag ga ik voor mijn hsg-test. Dat moest normaalgezien reeds gebeurd zijn voor dat we aan de inseminaties begonnen maar dat was ook nog 1 van de zaken die mislopen waren. Daarna heb ik het steeds maar uitgesteld want eerlijk gezegd ben ik daar verschrikkelijk bang voor. Hopelijk valt het een beetje mee en is het resultaat goed. Ik weet in elk geval zeker dat ik achteraf heel blij zal zijn dat ik die test gedaan heb. Heb ook ergens gelezen dat je je kansen vergroot na zo'n "doorspoeling". Ik zal me daar maar aan vasthouden zeker?
Bedankt voor jullie reactie. 't Doet deugd om te zien dat je er niet alleen voor staat. We moeten er inderdaag in blijven geloven. Hopelijk binnenkort goed nieuws voor ons allemaal!
-
anna
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 27 augustus 2007, 21:05
Hallo Anneleen
van de HSG moet je echt geen schrik hebben. het is een beetje ongemakkelijk maar is niet echt erg pijnlijk. Je hebt gedurende 10 seconden (letterlijk)een hevige wee. Dat is alles!! En inderdaad, je kansen worden nadien verdubbeld. Ikzelf heb vorige maand (na drie pogingen IUI KID (want single)) een HSG ondergaan. Zondag had ik een inseminatie en nu dus weer wachten hé.
Succes
anna
van de HSG moet je echt geen schrik hebben. het is een beetje ongemakkelijk maar is niet echt erg pijnlijk. Je hebt gedurende 10 seconden (letterlijk)een hevige wee. Dat is alles!! En inderdaad, je kansen worden nadien verdubbeld. Ikzelf heb vorige maand (na drie pogingen IUI KID (want single)) een HSG ondergaan. Zondag had ik een inseminatie en nu dus weer wachten hé.
Succes
anna
-
ANNELEENTJE
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 31 juli 2007, 11:09
Lieve Anna
Bedankt voor je reactie. Die hsg-test viel inderdaad heel goed mee. Ik had er enorm veel schrik voor maar uiteindelijk was het echt van "is het maar dat". Uit de test bleek dat alles perfect ok is. Positief nieuws dus, alhoewel ik soms zou willen dat er wel een duidelijke reden gevonden wordt en dat daaruit dan ook een duidelijke oplossing volgt. Ik kan soms moeilijk geloven dat we na al die tijd niet zwanger zijn, gewoon omdat de zaadcelletjes mindere kwaliteit hebben.
Cyclus was uiteindelijk weer 27 dagen. Precies hetzelfde scenario als vorige maand. 't Is vreemd maar ik hou me daar aan vast, zo van "Dat heb ik dan alvast wel in de hand".
Nog 2 pogingen te gaan. Mijn laatste gesprek met de gynaecoloog hebben we beslist om zeker bij die 6 pogingen via inseminatie te blijven maar om toch al in het achterhoofd te houden dat we stilaan ons mogen voorbereiden om een stapje verder te gaan, kwestie van geen tijd verloren te laten gaan.
Ik hoop echt dat we via inseminatie er geraken ...
Succes allemaal!
Bedankt voor je reactie. Die hsg-test viel inderdaad heel goed mee. Ik had er enorm veel schrik voor maar uiteindelijk was het echt van "is het maar dat". Uit de test bleek dat alles perfect ok is. Positief nieuws dus, alhoewel ik soms zou willen dat er wel een duidelijke reden gevonden wordt en dat daaruit dan ook een duidelijke oplossing volgt. Ik kan soms moeilijk geloven dat we na al die tijd niet zwanger zijn, gewoon omdat de zaadcelletjes mindere kwaliteit hebben.
Cyclus was uiteindelijk weer 27 dagen. Precies hetzelfde scenario als vorige maand. 't Is vreemd maar ik hou me daar aan vast, zo van "Dat heb ik dan alvast wel in de hand".
Nog 2 pogingen te gaan. Mijn laatste gesprek met de gynaecoloog hebben we beslist om zeker bij die 6 pogingen via inseminatie te blijven maar om toch al in het achterhoofd te houden dat we stilaan ons mogen voorbereiden om een stapje verder te gaan, kwestie van geen tijd verloren te laten gaan.
Ik hoop echt dat we via inseminatie er geraken ...
Succes allemaal!
-
Roxy
- Berichten: 36
- Lid geworden op: 21 september 2007, 15:38
Beste Allemaal,
Eerste en vooral wil ik jullie alle succes en geluk toewensen. Anna heb je al nieuws?
Mijn doorspoeling van de eileiders ligt al even achter de rug (half juni) en ook ik kreeg het resultaat dat bij mij alles in orde is. Ik dien ook geen extra hormonen in te nemen.
Vrijdagmorgen moet ik voor de eerste maal bloed gaan prikken en echo nemen... ik vind het allemaal wel spannend, maar ben wel zenuwachtig.
De gynaecoloog wil het 3 maal proberen, nadien bespreken en waarschijnlijk wil hij dan een stapje verder. Maar momenteel hebben we kerst als nieuw streefdoel.
Anneleentje, wanneer is je volgende poging?
grtjs
Roxy
Eerste en vooral wil ik jullie alle succes en geluk toewensen. Anna heb je al nieuws?
Mijn doorspoeling van de eileiders ligt al even achter de rug (half juni) en ook ik kreeg het resultaat dat bij mij alles in orde is. Ik dien ook geen extra hormonen in te nemen.
Vrijdagmorgen moet ik voor de eerste maal bloed gaan prikken en echo nemen... ik vind het allemaal wel spannend, maar ben wel zenuwachtig.
De gynaecoloog wil het 3 maal proberen, nadien bespreken en waarschijnlijk wil hij dan een stapje verder. Maar momenteel hebben we kerst als nieuw streefdoel.
Anneleentje, wanneer is je volgende poging?
grtjs
Roxy
-
ANNELEENTJE
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 31 juli 2007, 11:09
Dag Roxy,
Onze volgende eicelmeting is gepland voor volgende week donderdag, dus normaalgezien volgende week zaterdag 5de inseminatie.
Als ik het zo lees zitten we een beetje in dezelfde situatie, alhoewel iedere vrouw, man, koppel is toch uniek.
Maar in elk geval, ik neem ook geen hormonen, het enige wat tot nu nu gezegd is is dat de morfologie van de zaadjes minder goed is, voor de rest alles ok.
Kerst zal ook zoiezo een keerpunt zijn. Tegen dan hebben we de 6 pogingen iui achter de rug, hopelijk met succes. Maar we hebben ook een reis gepland met kerst en nieuw die een welverdiende vakantie zal zijn na een lastige periode
en misschien ook wel een noodzakelijk opladen van de batterijen en voorbereiding op de "ivf/icsi-mallemolen".
We zien wel ...
(tip: mijn standaardantwoord wanneer iemand "de" vraag stelt en op den duur gaat dat dan ook echt het ene oor in en het andere uit)
Onze volgende eicelmeting is gepland voor volgende week donderdag, dus normaalgezien volgende week zaterdag 5de inseminatie.
Als ik het zo lees zitten we een beetje in dezelfde situatie, alhoewel iedere vrouw, man, koppel is toch uniek.
Maar in elk geval, ik neem ook geen hormonen, het enige wat tot nu nu gezegd is is dat de morfologie van de zaadjes minder goed is, voor de rest alles ok.
Kerst zal ook zoiezo een keerpunt zijn. Tegen dan hebben we de 6 pogingen iui achter de rug, hopelijk met succes. Maar we hebben ook een reis gepland met kerst en nieuw die een welverdiende vakantie zal zijn na een lastige periode
en misschien ook wel een noodzakelijk opladen van de batterijen en voorbereiding op de "ivf/icsi-mallemolen".
We zien wel ...
(tip: mijn standaardantwoord wanneer iemand "de" vraag stelt en op den duur gaat dat dan ook echt het ene oor in en het andere uit)
-
Roxy
- Berichten: 36
- Lid geworden op: 21 september 2007, 15:38
Anneleentje,
Zoals je zegt ieder koppel is uniek, maar toch doet het deugd om er eens met mensen over te kunnen praten die weten wat het is. Nu ja je kent ook alle "raadgevingen" en uitspraken wel.
Bij ons is morfologie niet 100 procent, maar ook niet echt een probleem, en er is beweeglijkheid van 75 %.
Ook wij zeggen steeds : we zien wel...
is inderdaad makkelijk, zo ontwijk je ook heel wat vragen.
Nu ik wens je alvast heel veel succes volgende week.
grtjs
Roxy
Zoals je zegt ieder koppel is uniek, maar toch doet het deugd om er eens met mensen over te kunnen praten die weten wat het is. Nu ja je kent ook alle "raadgevingen" en uitspraken wel.
Bij ons is morfologie niet 100 procent, maar ook niet echt een probleem, en er is beweeglijkheid van 75 %.
Ook wij zeggen steeds : we zien wel...
is inderdaad makkelijk, zo ontwijk je ook heel wat vragen. Nu ik wens je alvast heel veel succes volgende week.
grtjs
Roxy
-
Anne-Marie
- Berichten: 1
- Lid geworden op: 30 september 2007, 15:17
Hoe reageren op "de" vraag ?
Hallo Roxy en Anneleentje,
Ik zit in een gelijkaardige situatie zoals jullie en doet me deugd jullie verhalen te lezen, want iedereen in mijn omgeving wordt direct zwanger, soms zelfs per ongeluk !
Mijn man en ik zijn nu 13 maanden aan het proberen zwanger te worden. Bij ons zijn er wel meerdere zaken ontdekt; ik rijp geen eicel zonder Clomid en mijn man heeft traag zaad. Maar dus door de Clomid en de capacitatie die ze uitvoeren bij IUI, hebben we goede kansen volgens onze dokter...
1e poging is niets geworden...
De 19de de 2e inseminatie gehad, dus moet nog wachten tot woensdag om te zien of mijn regels komen. Als ze er vrijdag nog niet zijn, mag ik bloed laten testen. Spannend dus maar ik word wel gek van het wachten !! Omdat ik Pregnyl heb moeten spuiten op dinsdag de 25e, kan ik niet vroeger thuis zelf testen. In Pregnyl zit immers HCG...
Ik begin net zoals vorige keer vanalles te voelen; opgezette borsten, witverlies, vaak moeten plassen, etc. De hoop is er wel, maar durf soms ook niet te veel te hopen, uit angst dat ik teleurgesteld zal zijn.
Tot zover mijn verhaal, hoever staan jullie? Al rijpe eicellen ??
Vragen jullie je ook af "waarom ik ?" Waaraan heb ik dit aan verdiend? Ik ben 2 jaar geleden speciaal hiervoor gestopt met roken, getrouwd, een eigen huis gekocht... We zijn er helemaal klaar voor en nu gebeurt er niets !
En als dan "de" vraag komt, wimpel ik dat ook altijd af, ik zou het vreselijk vinden om de hele tijd vragen te krijgen of "het nog niet gelukt is" of "het zal wel een keer lukken" en van die dingen!
Enkel mijn familie en mijn 2 beste vriendinnen weten het, voor de rest niemand. Ik ben er enorm onzeker over, dus ik druf echt niet te antwoorden, jawel, maar de ooievaar is al 13 maanden de weg kwijt !!
Dus ik zeg altijd, we zien wel, nu nog niet, nog genieten van het leven, carrière maken, bla bla bla... Maar vanbinnen schreeuw ik het uit van verdriet!
He he, blij dat ik even mijn hart kon luchten, dit is de eerste keer dat ik zo op het net iets schrijf, maar het doet me goed.
Laat me weten hoe jullie het doen, dan weet ik ook dat ik niet alleen ben in deze rotsituatie, ik hoop dat we allemaal tegen Kerstmis zwanger zijn !!
PS Deze week werd ik helemaal gek; zelfs JLo, mijn bekende lotgenoot zou nu ook 3 maanden zwanger zijn! O help, na Nicole Richie, Halle Berry en een aantal kenissen kan dat er ook nog bij hoor...
Ik zit in een gelijkaardige situatie zoals jullie en doet me deugd jullie verhalen te lezen, want iedereen in mijn omgeving wordt direct zwanger, soms zelfs per ongeluk !
Mijn man en ik zijn nu 13 maanden aan het proberen zwanger te worden. Bij ons zijn er wel meerdere zaken ontdekt; ik rijp geen eicel zonder Clomid en mijn man heeft traag zaad. Maar dus door de Clomid en de capacitatie die ze uitvoeren bij IUI, hebben we goede kansen volgens onze dokter...
1e poging is niets geworden...
De 19de de 2e inseminatie gehad, dus moet nog wachten tot woensdag om te zien of mijn regels komen. Als ze er vrijdag nog niet zijn, mag ik bloed laten testen. Spannend dus maar ik word wel gek van het wachten !! Omdat ik Pregnyl heb moeten spuiten op dinsdag de 25e, kan ik niet vroeger thuis zelf testen. In Pregnyl zit immers HCG...
Ik begin net zoals vorige keer vanalles te voelen; opgezette borsten, witverlies, vaak moeten plassen, etc. De hoop is er wel, maar durf soms ook niet te veel te hopen, uit angst dat ik teleurgesteld zal zijn.
Tot zover mijn verhaal, hoever staan jullie? Al rijpe eicellen ??
Vragen jullie je ook af "waarom ik ?" Waaraan heb ik dit aan verdiend? Ik ben 2 jaar geleden speciaal hiervoor gestopt met roken, getrouwd, een eigen huis gekocht... We zijn er helemaal klaar voor en nu gebeurt er niets !
En als dan "de" vraag komt, wimpel ik dat ook altijd af, ik zou het vreselijk vinden om de hele tijd vragen te krijgen of "het nog niet gelukt is" of "het zal wel een keer lukken" en van die dingen!
Enkel mijn familie en mijn 2 beste vriendinnen weten het, voor de rest niemand. Ik ben er enorm onzeker over, dus ik druf echt niet te antwoorden, jawel, maar de ooievaar is al 13 maanden de weg kwijt !!
Dus ik zeg altijd, we zien wel, nu nog niet, nog genieten van het leven, carrière maken, bla bla bla... Maar vanbinnen schreeuw ik het uit van verdriet!
He he, blij dat ik even mijn hart kon luchten, dit is de eerste keer dat ik zo op het net iets schrijf, maar het doet me goed.
Laat me weten hoe jullie het doen, dan weet ik ook dat ik niet alleen ben in deze rotsituatie, ik hoop dat we allemaal tegen Kerstmis zwanger zijn !!
PS Deze week werd ik helemaal gek; zelfs JLo, mijn bekende lotgenoot zou nu ook 3 maanden zwanger zijn! O help, na Nicole Richie, Halle Berry en een aantal kenissen kan dat er ook nog bij hoor...
-
Roxy
- Berichten: 36
- Lid geworden op: 21 september 2007, 15:38
Anne - Marie,
Ik las dat je de 19de geinsemineerd werd en de 25ste pregnyl moest spuiten. Is dit omdat je eicel zelf niet rijpt?
Ik moet namelijk voor de inseminatie pregnyl spuiten en dan niet meer. Hopelijk gaat deze week vlug voor je voorbij en heb je leuk nieuws te melden.
Ben vrijdag bloed gaan prikken en echo laten doen, smiddags verdikt gekregen dat waarden nog te laag waren en follikel nog te klein (14 mm). Dus morgenvroeg opnieuw om 7u30 in het ziekenhuis voor nieuwe bloedafname en echo...
Ook ik durf niet te veel hopen. Mijn man vond zelfs dat ik deze week zeer kalm bij alles bleef en dacht zelfs dat ik er geen zin meer in had... Maar het is puur zelfbescherming, hopend dat ik zo bij slecht nieuws niet te teleurgesteld zal zijn.
De vraag "waarom ik" stel je waarschijnlijk altijd in dit geval. En zeker omdat ook wij in de kennissenkring koppels hebben die plots zwanger zijn zonder besef ... en gewoon verder leven zoals voorheen (kettingroker, uitgaan, ...).
Maar gelukkig verliezen we onze positieve ingesteldheid niet.
Ikzelf ben eigenlijk heel open over onze situatie. Nu misschien ligt dat ook aan het feit dat ik verschillende vrienden heb die hetzelfde meemaken of die een familielid hebben die in hetzelfde schuitje zitten. Ik moet wel zeggen dat er over babbelen echt deugd kan doen.
Ik wens je het allerbeste en laat zeker iets weten.
grtjs
Roxy
Ik las dat je de 19de geinsemineerd werd en de 25ste pregnyl moest spuiten. Is dit omdat je eicel zelf niet rijpt?
Ik moet namelijk voor de inseminatie pregnyl spuiten en dan niet meer. Hopelijk gaat deze week vlug voor je voorbij en heb je leuk nieuws te melden.
Ben vrijdag bloed gaan prikken en echo laten doen, smiddags verdikt gekregen dat waarden nog te laag waren en follikel nog te klein (14 mm). Dus morgenvroeg opnieuw om 7u30 in het ziekenhuis voor nieuwe bloedafname en echo...
Ook ik durf niet te veel hopen. Mijn man vond zelfs dat ik deze week zeer kalm bij alles bleef en dacht zelfs dat ik er geen zin meer in had... Maar het is puur zelfbescherming, hopend dat ik zo bij slecht nieuws niet te teleurgesteld zal zijn.
De vraag "waarom ik" stel je waarschijnlijk altijd in dit geval. En zeker omdat ook wij in de kennissenkring koppels hebben die plots zwanger zijn zonder besef ... en gewoon verder leven zoals voorheen (kettingroker, uitgaan, ...).
Maar gelukkig verliezen we onze positieve ingesteldheid
niet.Ikzelf ben eigenlijk heel open over onze situatie. Nu misschien ligt dat ook aan het feit dat ik verschillende vrienden heb die hetzelfde meemaken of die een familielid hebben die in hetzelfde schuitje zitten. Ik moet wel zeggen dat er over babbelen echt deugd kan doen.
Ik wens je het allerbeste en laat zeker iets weten.
grtjs
Roxy
-
Roxy
- Berichten: 36
- Lid geworden op: 21 september 2007, 15:38
Anne-Marie,
Zoals beloofd bezorg ik je de stand van zaken :
28/09 : 1 follikel 14 mm
1/10 : 2 follikels 14 mm
3/10 : 2 follikels 18 mm
Op 5/10 is de inseminatie uitgevoerd. Ik had wel van snachts felle buikpijnen en die duurden tot zaterdag 17u. Nu enkel nog 'volblaas' gevoel, maar ja wat wil je met al die onderzoeken op die korte periode.
Nu wachten, normaal op 20ste start cyclus, indien niets op 22/10 dan contact opnemen met ziekenhuis voor bloedafname.
Al meer nieuws?
grtjs
Roxy
Zoals beloofd bezorg ik je de stand van zaken :
28/09 : 1 follikel 14 mm
1/10 : 2 follikels 14 mm
3/10 : 2 follikels 18 mm
Op 5/10 is de inseminatie uitgevoerd. Ik had wel van snachts felle buikpijnen en die duurden tot zaterdag 17u. Nu enkel nog 'volblaas' gevoel, maar ja wat wil je met al die onderzoeken op die korte periode.
Nu wachten, normaal op 20ste start cyclus, indien niets op 22/10 dan contact opnemen met ziekenhuis voor bloedafname.
Al meer nieuws?
grtjs
Roxy
-
laurien
- Berichten: 7
- Lid geworden op: 13 oktober 2007, 20:58
het duurt zo lang
hallo,
even mijn verhaal kort samenvatten:ik heb na 3x IUI een wolk van een dochtertje gekregen(ze is inmiddels 3 geworden)
we willen dolgraag een broertje/zusje vr onze meid maar het lijkt niet te lukken.
ik zit nu aan de 5de IUI en dr Peeraer zegt dat alles thans vlekkenloos verloopt tijdens de behandeling.
ik begin de moed te verliezen want ondanks de goede reactie op clomid,pregnyl lukt het niet om zwanger te worden.
hoelang kun je doorgaan met IUI?hoeveel keren wordt dit toegestaan vooraleer over gegeaan wordt op IVF?
zoveel vragen waar ik geen antw op weet
even mijn verhaal kort samenvatten:ik heb na 3x IUI een wolk van een dochtertje gekregen(ze is inmiddels 3 geworden)
we willen dolgraag een broertje/zusje vr onze meid maar het lijkt niet te lukken.
ik zit nu aan de 5de IUI en dr Peeraer zegt dat alles thans vlekkenloos verloopt tijdens de behandeling.
ik begin de moed te verliezen want ondanks de goede reactie op clomid,pregnyl lukt het niet om zwanger te worden.
hoelang kun je doorgaan met IUI?hoeveel keren wordt dit toegestaan vooraleer over gegeaan wordt op IVF?
zoveel vragen waar ik geen antw op weet
-
Anneleen
- Berichten: 201
- Lid geworden op: 14 juni 2007, 22:52
Laurien,
Om even op je vragen te antwoorden:
Met IUI mag je eigenlijk zo lang doorgaan als je zelf wil (en als het medisch nog aangewezen is natuurlijk). Op IUI staat in principe geen beperking. Alleen kan het na verschillende pogingen wel emotioneel wat belastend worden.
Heb je dit met je arst nog niet besproken. BIj ons werd dit na 4 IUI's geevalueerd en werd beslist om max. nog 2x IUI te proberen. Jammer genoeg is het bij ons via deze weg niet gelukt en zijn wij nu aangewezen op IVF.
In ieder geval, proficiat met je dochtertje.
Ik zou al zo blij zijn met 1 kindje. Maar ik kan me wel voorstellen dat 't voor jullie nu ook niet makkelijk is om opnieuw de teleurstellingen te moeten verwerken.
Maar wie weet ... hoef je je binnenkort hierover geen vragen meer te stellen hé.
Heb je net de 5de IUI achter de rug ?
Anneleen
Om even op je vragen te antwoorden:
Met IUI mag je eigenlijk zo lang doorgaan als je zelf wil (en als het medisch nog aangewezen is natuurlijk). Op IUI staat in principe geen beperking. Alleen kan het na verschillende pogingen wel emotioneel wat belastend worden.
Heb je dit met je arst nog niet besproken. BIj ons werd dit na 4 IUI's geevalueerd en werd beslist om max. nog 2x IUI te proberen. Jammer genoeg is het bij ons via deze weg niet gelukt en zijn wij nu aangewezen op IVF.
In ieder geval, proficiat met je dochtertje.
Ik zou al zo blij zijn met 1 kindje. Maar ik kan me wel voorstellen dat 't voor jullie nu ook niet makkelijk is om opnieuw de teleurstellingen te moeten verwerken.
Maar wie weet ... hoef je je binnenkort hierover geen vragen meer te stellen hé.
Heb je net de 5de IUI achter de rug ?
Anneleen
-
ANNELEENTJE
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 31 juli 2007, 11:09
ZOU HET DAN TOCH ???
Twee weken geleden op donderdagmorgen eicelmeting gehad en toen ik in de namiddag belde wisten ze mij te zeggen dat de lh reeds aan het stijgen was en ik zo snel mogelijk mijn pregnylspuit mocht krijgen. Op vrijdag hadden we dan reeds de inseminatie. Vandaag dus precies 2 weken verder na onze 5de inseminatie. Normaalgezien begint het al een dag of 10 na de inseminatie "te rommelen", geen echte regels maar toch reeds de voorbode. Maar op dit moment NIKS! Mogen we beginnen hopen? Ik heb er aan de ene kant een goed gevoel bij en aan de andere toch zo'n schrik om straks weer een enorme opdoffer te krijgen! Ben bang telkens ik naar het toilet ga - wat ik trouwens de afgelopen dagen toch wel minstens 1 keer per uur gedaan heb - Ik durf geen test te doen ... We hebben ons voorgenomen om toch nog maar te wachten tot na het weekend om dit te doen ...
Spannend ...
Spannend ...
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten