De Verdwaalde Ooievaar

Hoi iedereen

Ik zit reeds geruime tijd met een dilemma: vertel ik mijn naaste familie over onze vruchtbaarheidsproblemen? Ze weten zelfs niet dat we aan 't proberen zijn (nu bijna 2jaar)
Op dit moment weten mijn beste vriendinnen het en een aantal van mijn naaste collega's - ik was op een gegeven moment echt niet meer te genieten op 't werk dat ze me erover hebben aangesproken -
Wat hebben jullie gedaan?

Groetjes
Kim

Hoi kim,

ik denk dat velen onder ons 'het probleem' zolang mogelijk proberen te verzwijgen voor naaste familie, hebben wij trouwens ook gedaan.

Maar uiteindelijk bereik je er niets mee, want voor dat je het weet horen ze iets van een ander of worstel je met gemengde gevoelens omdat je niet alles openhartig kan vertellen.
Als je familie weet wat er gaande is, zullen ze zeker veel vragen stellen en super nieuwsgierig en zenuwachtig zijn bij elke poging, maar aan de andere kant hoef je niet alles op te kroppen.

Je hoeft natuurlijk niet alles in detail te vertellen, denk er maar eens rustig over na en beslis maar zelf wat je wil vertellen.

Groetjes Teresa

hey kim,

Wij zaten ook met dat dilemma. Maar we waren het ook moe dat iedereen bleef vragen of wij ook nog niet aan kindjes begonnen enzo. Je kan wel zeggen, we hebben het goed onder ons 2, maar wij waren die vragen echt moe.
We hebben ook verschillende vragen gehad, maar nu leeft iedereen met ons mee. Het blijft niet makkelijk, zeker niet als het niet gelukt is. en als je dan te horen krijgt dat andere familieleden en vrienden zonder problemen wel zonder problemen zwanger raken. Maar nu ze het weten (proberen ze), houden ze meer rekening met ons.
Toch veel succes!
Groetjes
Mieke

Kim,

Het eerste jaar hebben wij niets laten weten, maar zoals Mieke83 zegt, de verschillende vragen en opmerkingen 'of wij geen kindjes wilden' - ' je wordt er niet jonger op hoor', die waren we eigenlijk beu. Wij hebben toen iedereen die er naar vroeg ingelicht. Nu dat is uiteraard afhankelijk hoe je je hierbij voelt, maar wij voelden er ons opgelucht bij. En zeker toen we van vrienden en kennissen vernamen dat we niet alleen waren. Wij hebben in onze omgeving 9 koppels die met hetzelfde 'probleem' worstelen. We voelden ons eigelijk heel erg gesteund en konden ons verhaal eens kwijt bij mensen die ons begrepen.

Ik wens jullie alvast veel succes toe!

grtjs
Roxy

Hoi Kim. Voor mijzelf heb ik besloten om het aan een paar mensen te vertellen, en op me werk weet op dit moment alleen mijn leidinggevende het. Er komen iedergeval nog geen vragen van me collega's uit waarom ik soms wel eens eerder weg moet, of als ik tussendoor naar de gyn toe gaat. Wat ik ook denk is dat sommige mensen het misschien wel vermoeden, maar het niet durven te vragen. Luister naar je eigen gevoel, en doe waar jij je prettig bij voelt.
Desi

Hallo Kim en iedereen,
Wij hebben twee jaar geprobeerd alvorens met IUI te starten. We zijn van in het begin open geweest tegen iedereen. Vrienden, familie, werk... Het weegt heel zwaar en ik had liever dat mensen de gevoeligheden kenden, dat ze wisten dat ik wel eens emotioneel kon reageren en ten tijde van de behandeling zeker omdat ik niet elke afwezigheid wilde verklaren met een leugentje. Iedereen is eigenlijk positief en begripvol. Sommige mensen kunnen natuurlik moeilijker praten over zo'n zaken maar dat neem ik er graag bij. Het maakt alles veel menselijker en brengt je met dichte vrienden en familie ook weer een stukje dichter bij elkaar...

Kim* schreef:Hoi iedereen

Ik zit reeds geruime tijd met een dilemma: vertel ik mijn naaste familie over onze vruchtbaarheidsproblemen? Ze weten zelfs niet dat we aan 't proberen zijn (nu bijna 2jaar)
Op dit moment weten mijn beste vriendinnen het en een aantal van mijn naaste collega's - ik was op een gegeven moment echt niet meer te genieten op 't werk dat ze me erover hebben aangesproken -
Wat hebben jullie gedaan?

Groetjes
Kim

Hoi Kim,

Wij hebben ook lang gewacht met 'het' te vertellen dat we problemen hadden om zwanger te worden.
Ik wou het al veel eerder vertellen aan familie en vrienden dan mijn man. Ik heb dan afgewacht tot mijn man er ook klaar voor was. En nu we het verteld hebben krijgen we ook die vervelende vraag niet meer :' en wanneer komt er bij jullie een kindje ?'
Op mijn werk heb ik ook enkel de leidinggevende en enkele collega's verwittigd. Als ik eens weg moet tijdens mijn shift dat ik toch iemand kan verwittigen. Ik werk nml. in het UZ als verpleegkundige en word ook behandeld in het UZ Gent.
Mijn familie en vrienden reageren er goed op, ze steunen ons zoveel mogelijk, vragen hoe het gaat soms praat ik er dan over en soms zeg ik van vandaag praat ik er liever niet over en ze begrijpen dit dan ook. Het is ook leuk je kan er zelf ook altijd over praten en ventileren hoe het is geweest en zo. I.p.v. alles alleen te delen als koppel. Maar je voelt soms ook aan van mensen waarbij alles vlot verlopen is dat ze zo die voeling niet hebben wat wij precies mee maken. ( want zij weten niet wat het is om dit mee te maken)Ze voelen zich dan ook wat onwennig hoe ze precies moeten reageren enz..Maar ja, ik heb er toch steun aan sedert we 'het' verteld hebben. Dus ja ik raad je aan om dit ook te doen, maar neem er je tijd voor.

groeten lentl

hallo,

ik vind dit ook moeilijk.
ik ben zelf eerder gesloten en wij hebben geen zuper-uitgebreide vriendenkring. Toch was er één koppel waarmee we goed bevriend zijn (waren?) die wisten dat wij toch al eventje bezig zijn. Vorig jaar was ik eindelijk zwanger en in ons enthousiasme hebben wij dat ook aan hen verteld. Jammer genoeg is het een miskraam geworden. Die vriendin is een paar weken later eens langsgekomen en dan zijn we iets gaan drinken. Tegen mijn man hebben ze niks gezegd. Voor de rest van het jaar hebben we ze eigenlijk nauwelijks gehoord of gezien en toen we ze zagen werd er niet over gesproken maar het hing zo duidelijk in de lucht... mijn man en ik waren allebei zwaar teleurgesteld. Wij hadden gedacht toch iets meer steun van hen te krijgen.
Toen wij hen dat zeiden, speelden ze de bal terug naar ons, wij hadden moeten laten weten dat we er wouden over praten. Ik vind dat je van je 'beste' vrienden toch meer mag verwachten. Maar ja, blijkbaar niet.

deze teleurstelling heeft ons extra voorzichtig gemaakt, ik denk niet dat we het nog vlug zullen vertellen. Ik ben blij dat ik op dit forum terechtkan!

Wij hebben ook besloten om dit niet tegen iedereen te vertellen
Enkel mijn zus , een collega , mijn baas en mijn schoonzus weten dat we met behandeling bezig zijn
Wij hebben daarvoor gekozen omdat het vertellen niet automatisch begrip oplevert en mensen die aleen maar medelijden hebben en plots niets meer durven zeggen om mij niet te kwetsen dat wil ik ook niet
Ook onze ouders weten het niet; mijn schoonma niet omdat ze ondanks haar eigen dochter lang heeft gedaan om zwanger te worden en ze wist dat wij bezig waren voor een kindje en toch geeft ze van die opmerkingen en mijn mama die is heel bezorgd en die zou er te veel mee bezig zijn dus is het ons geheimpje
soms is het wel verschrikkelik moeilijk om dit alleen te dragen maar er zijn toch enkele mensen die ons steunen en dat maakt wel veel goed vind ik