Hallo, ik ben nieuw op dit forum , heb hier altijd alles gelezen, maar durfde de stap nog niet te zetten om zelf te reageren, na de zesde mislukte IUI ben ik het moe, en moet ik mijn verhaal ook evn kwijt.
Hoe houden jullie het allemaal vol om door te gaan!?!
Ik heb de zesde (3 bij dokter) , drie in fertiliteitskliniek iui achter de rug, daarvoor hebben we 10 keer gewone cyclusmeting gedaan met clomid, nu de IUI met menopur en jawel...nog steeds niets! Ze hebben geen reden bij mij of mijn man gevonden. Waarom lukt het nu toch niet, hoe zoek ik de moed bij elkaar om verder te doen. Ik heb een job in het onderwijs, dus sta elke dag bij kinderen en 12 van onze vrienden en familie verwachten een baby, dus begrijpt iemand mij dat het wel even moeilijk is?
Sorry voor mijn negatieve gedacht, ik weet dat het de bedoeling is dat we elkaar hier even opbeuren, maar bij mij lukt het vandaag echt niet!
Vele groetjes en iedereen veel succes!!
Zie het even allemaal niet meer zitten!
-
WIJ
- Berichten: 6
- Lid geworden op: 25 september 2009, 18:34
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Hoi Wij,
Ik heb dit weekend ook zwaar te kampen met negatieve gedachten. We wachten nu nog op het resultaat van de zesde IUI maar ik vrees dat IVF uitsluitsel gaat brengen.
Ook bij ons is er geen reden tot onvruchtbaarheid gevonden. Het is soms echt heel moeilijk om daarmee om te gaan. Je zoekt echt naar een reden maar die is er niet altijd. Als iemand je dan vertelt dat je "er niet te veel mee bezig mag zijn omdat je niet zwanger wordt door de stress", ga je echt door je dak.
Ik denk dat ik heel die medische mallemolen (MMM) kan volhouden omdat ik nog altijd ontzettend veel geloof heb. Ik probeer het positief te zien (wat niet altijd lukt), IVF levert in meer dan 30% een goed resultaat op. Waarom zouden wij dan niet bij de gelukkigen zijn? Als ik in een slechte periode ben, heeft dat meestal te maken met het verlies van vertrouwen in een goede afloop. Je wordt aan het wankelen gebracht door die gedachte. Wat als het nu eens niet lukt... En dan ga je fantaseren en piekeren over hoe je dan in godsnaam verder moet.
Ik ben er achter gekomen dat de truc schuilt in het voorkomen van te veel piekermomenten. Het heeft geen enkele zin om je de "worst case-scenario's" voor te stellen. Als het ervan komt dan is dat een probleem dat ik dan moet zien op te lossen en is dat een verwerkingsproces dat dà n moet plaatsvinden. Niet nu. Nu heb ik immers nog heel mooie kansen op op een zwangerschap. Waarom zou ik nu verdrietig moeten zijn om iets wat in de toekomst misschien kan gebeuren maar misschien ook helemaal niet? (makkelijk gezegd hoor, maar ik kan het soms ook echt niet)
Ik sta mezelf toe om te huilen omdat ik me bang voel, onzeker, kwetsbaar, jaloers. Ik sta mezelf toe om te huilen omdat ik mezelf verlies en mijn zelfvertrouwen stilletjes afbrokkelt.Ik ben soms boos op mezelf dat ik niet sterker kan zijn, dat ik me soms laat meeslepen door negativisme. Ik denk ook altijd dat anderen er veel beter mee kunnen omgaan maar ik denk dat we ons daarin vergissen.
Voor elk van ons is de weg via de MMM een lijdensweg. Geen enkele vrouw die al een aantal behandelingen achter de rug heeft, gaat je vertellen dat het haar niets heeft gedaan.
Elke vrouw hier op "de verdwaalde ooievaar" is een sterke vrouw. We zijn vechters, we willen er iets aan doen. We schrijven onze diepste en zwartste gedachten op een forum omdat we onze gevoelens een plaatsje willen geven. Net omdat het zo ontzettend zwaar kan zijn.
Ik heet je alvast hartelijk welkom op het forum. Laat je maar lekker gaan, huil maar goed uit en begrijp dat daar niets mis mee is.
Ik heb dit weekend ook zwaar te kampen met negatieve gedachten. We wachten nu nog op het resultaat van de zesde IUI maar ik vrees dat IVF uitsluitsel gaat brengen.
Ook bij ons is er geen reden tot onvruchtbaarheid gevonden. Het is soms echt heel moeilijk om daarmee om te gaan. Je zoekt echt naar een reden maar die is er niet altijd. Als iemand je dan vertelt dat je "er niet te veel mee bezig mag zijn omdat je niet zwanger wordt door de stress", ga je echt door je dak.
Ik denk dat ik heel die medische mallemolen (MMM) kan volhouden omdat ik nog altijd ontzettend veel geloof heb. Ik probeer het positief te zien (wat niet altijd lukt), IVF levert in meer dan 30% een goed resultaat op. Waarom zouden wij dan niet bij de gelukkigen zijn? Als ik in een slechte periode ben, heeft dat meestal te maken met het verlies van vertrouwen in een goede afloop. Je wordt aan het wankelen gebracht door die gedachte. Wat als het nu eens niet lukt... En dan ga je fantaseren en piekeren over hoe je dan in godsnaam verder moet.
Ik ben er achter gekomen dat de truc schuilt in het voorkomen van te veel piekermomenten. Het heeft geen enkele zin om je de "worst case-scenario's" voor te stellen. Als het ervan komt dan is dat een probleem dat ik dan moet zien op te lossen en is dat een verwerkingsproces dat dà n moet plaatsvinden. Niet nu. Nu heb ik immers nog heel mooie kansen op op een zwangerschap. Waarom zou ik nu verdrietig moeten zijn om iets wat in de toekomst misschien kan gebeuren maar misschien ook helemaal niet? (makkelijk gezegd hoor, maar ik kan het soms ook echt niet)
Ik sta mezelf toe om te huilen omdat ik me bang voel, onzeker, kwetsbaar, jaloers. Ik sta mezelf toe om te huilen omdat ik mezelf verlies en mijn zelfvertrouwen stilletjes afbrokkelt.Ik ben soms boos op mezelf dat ik niet sterker kan zijn, dat ik me soms laat meeslepen door negativisme. Ik denk ook altijd dat anderen er veel beter mee kunnen omgaan maar ik denk dat we ons daarin vergissen.
Voor elk van ons is de weg via de MMM een lijdensweg. Geen enkele vrouw die al een aantal behandelingen achter de rug heeft, gaat je vertellen dat het haar niets heeft gedaan.
Elke vrouw hier op "de verdwaalde ooievaar" is een sterke vrouw. We zijn vechters, we willen er iets aan doen. We schrijven onze diepste en zwartste gedachten op een forum omdat we onze gevoelens een plaatsje willen geven. Net omdat het zo ontzettend zwaar kan zijn.
Ik heet je alvast hartelijk welkom op het forum. Laat je maar lekker gaan, huil maar goed uit en begrijp dat daar niets mis mee is.
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
hey,
Wij zijn ondertussen 2,5 jaar bezig waarvan het laatste jaar in behandeling. Ook hier na alle onderzoeken (oa laparoscopie) geen oorzaak te vinden.
Ergens vindt ik dat het zwaarste, als ze niets vinden dan kunnen ze ook geen gerichte behandeling voorschrijven en moet je gewoon het straatje doorlopen. Lukken de IUI's niet krijg je uiteindelijk IVF en ondertussen ben je weer een jaar verder.
K heb het na een moeilijke periode allemaal een beetje losgelaten. K probeer mij steeds voor te houden dat mijn tijd nog wel komt. De volgende aankondiging, de volgende dikke buik, pronken met de baby,... allemaal dingen die mij ergens verschrikkelijk boos maakten, het gevoel gaven waarom zij en niet ik.
In juni, na de zoveelste negatieve uitslag ben ik stilletjes gecrasht. Gelukkig vertrokken we een week later op vakantie. Die twee weken in combinatie met zomerstop in het fertiliteitscentrum, hebben ons bijna 3 maanden de tijd gegeven om alles een beetje te verwerken (en vooral hormoonvrij door het leven te gaan).
Sindsdien gaat het mij allemaal iets gemakkelijker af. K laat het gewoon op mij afkomen en k ga er vanuit dat onze tijd wel komt. Hiermee is het 'doemdenken' ook veel minder in mijn gedachten.
Wat ik er wel uit geleerd heb is dat het niet slecht is van af en toe een pauze te nemen. Afstand nemen van de behandelingen en eens zonder hormonen en zonder bijkomende stress door het leven te gaan.
K ga niet zeggen dat ik weer het onbezorgde meisje dat het leven fladderde ben, van voordat we de beslissing namen om met de pil te stoppen. We wisten dat een kind een hele verandering ging betekenen in ons leven, maar dat het ons zoveel bloed, zweet en tranen ging kosten, hadden we niet echt voorzien
!
En als ik de zoveelste 'goede' raad hoor van mensen die alles in de schoot geworpen kregen dan denk ik er gewoon het mijne van. Mensen die het niet zelf of van dichtbij meegemaakt hebben zullen het nooit begrijpen en diegene die het meegemaakt hebben, hebben genoeg aan twee woorden of blikken om te weten waar je staat. Gelukkig zullen wij nooit tot die eerste groep mensen behoren met hun belachelijke opmerkingen en raad!
Gun jezelf af en toe een pauze, dat doet wonderen (heeft het bij mij toch gedaan)!
groetjes
Lynn
Wij zijn ondertussen 2,5 jaar bezig waarvan het laatste jaar in behandeling. Ook hier na alle onderzoeken (oa laparoscopie) geen oorzaak te vinden.
Ergens vindt ik dat het zwaarste, als ze niets vinden dan kunnen ze ook geen gerichte behandeling voorschrijven en moet je gewoon het straatje doorlopen. Lukken de IUI's niet krijg je uiteindelijk IVF en ondertussen ben je weer een jaar verder.
K heb het na een moeilijke periode allemaal een beetje losgelaten. K probeer mij steeds voor te houden dat mijn tijd nog wel komt. De volgende aankondiging, de volgende dikke buik, pronken met de baby,... allemaal dingen die mij ergens verschrikkelijk boos maakten, het gevoel gaven waarom zij en niet ik.
In juni, na de zoveelste negatieve uitslag ben ik stilletjes gecrasht. Gelukkig vertrokken we een week later op vakantie. Die twee weken in combinatie met zomerstop in het fertiliteitscentrum, hebben ons bijna 3 maanden de tijd gegeven om alles een beetje te verwerken (en vooral hormoonvrij door het leven te gaan).
Sindsdien gaat het mij allemaal iets gemakkelijker af. K laat het gewoon op mij afkomen en k ga er vanuit dat onze tijd wel komt. Hiermee is het 'doemdenken' ook veel minder in mijn gedachten.
Wat ik er wel uit geleerd heb is dat het niet slecht is van af en toe een pauze te nemen. Afstand nemen van de behandelingen en eens zonder hormonen en zonder bijkomende stress door het leven te gaan.
K ga niet zeggen dat ik weer het onbezorgde meisje dat het leven fladderde ben, van voordat we de beslissing namen om met de pil te stoppen. We wisten dat een kind een hele verandering ging betekenen in ons leven, maar dat het ons zoveel bloed, zweet en tranen ging kosten, hadden we niet echt voorzien
! En als ik de zoveelste 'goede' raad hoor van mensen die alles in de schoot geworpen kregen dan denk ik er gewoon het mijne van. Mensen die het niet zelf of van dichtbij meegemaakt hebben zullen het nooit begrijpen en diegene die het meegemaakt hebben, hebben genoeg aan twee woorden of blikken om te weten waar je staat. Gelukkig zullen wij nooit tot die eerste groep mensen behoren met hun belachelijke opmerkingen en raad!
Gun jezelf af en toe een pauze, dat doet wonderen (heeft het bij mij toch gedaan)!
groetjes
Lynn
-
buffalogirltje
- Berichten: 900
- Lid geworden op: 21 juli 2009, 19:51
Ik begrijp jullie volledig.
Ook ik sta in het onderwijs, en kan er bij momenten niet goed meer tegen.
Wij zijn met een vriendinnenclub van 7 en de andere 6 zijn zwanger of deze maand bevallen, ik word er gek van. Ze steunen mij wel, maar toch kan ik er soms echt niet tegen.
t Lijkt allemaal zo oneerlijk.
Deze week afspraak maken voor laparo na 3 mislukte IUI's en ik hoop echt dat er nu iets kan veranderen, pfff
Ook ik sta in het onderwijs, en kan er bij momenten niet goed meer tegen.
Wij zijn met een vriendinnenclub van 7 en de andere 6 zijn zwanger of deze maand bevallen, ik word er gek van. Ze steunen mij wel, maar toch kan ik er soms echt niet tegen.
t Lijkt allemaal zo oneerlijk.
Deze week afspraak maken voor laparo na 3 mislukte IUI's en ik hoop echt dat er nu iets kan veranderen, pfff
-
nina de vrouw
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 10 december 2009, 15:29
I join the club
Hallo,
Zo dadelijk op naar mijn 3de poging. Raar. Plots ben je deel van een club, de "onvruchtbaren", ja, zo durven sommige mensen mij alleszins al te bestempelen. Terwijl er langs mijn kant helemaal geen problemen zijn vastgesteld. Mijn vriend heeft ook al een kind en haar mama (zijn ex) is ettelijke jaren ouder als ik en zeer onverwacht (voor ons toch) zwanger! Dit is allemaal helemaal niet gemakkelijk voor mij. En dan die vrienden die totaal geen voeling hebben met waar je doorgaat. Wij zijn al drie jaar aan het proberen, zo lang, dat de eerste koppels die samen met ons aan het proberen sloegen, al aan het scheiden zijn. Kan je nagaan
Nooit gedacht dat dit mij ooit zou overkomen.
Hopelijk vind ik hier wat steun. En lukt het ooit nog! Soms twijfel ik er aan of ik het nog wel wil.
Heeft nog iemand dat?
Nina
Zo dadelijk op naar mijn 3de poging. Raar. Plots ben je deel van een club, de "onvruchtbaren", ja, zo durven sommige mensen mij alleszins al te bestempelen. Terwijl er langs mijn kant helemaal geen problemen zijn vastgesteld. Mijn vriend heeft ook al een kind en haar mama (zijn ex) is ettelijke jaren ouder als ik en zeer onverwacht (voor ons toch) zwanger! Dit is allemaal helemaal niet gemakkelijk voor mij. En dan die vrienden die totaal geen voeling hebben met waar je doorgaat. Wij zijn al drie jaar aan het proberen, zo lang, dat de eerste koppels die samen met ons aan het proberen sloegen, al aan het scheiden zijn. Kan je nagaan
Nooit gedacht dat dit mij ooit zou overkomen.
Hopelijk vind ik hier wat steun. En lukt het ooit nog! Soms twijfel ik er aan of ik het nog wel wil.
Heeft nog iemand dat?
Nina
-
Jo'tje
Hey Nina de vrouw (naar Nina De man? 
)
hier vind je zeker gelijkaardige verhalen en heel veel steun, begin maar wat te lezen!
3e poging van wat? IUI? IVF? ICSI? (ik kom dit even wijzigen, vermits we in het IUI forum zitten zal het wel IUI zijn he..
)
Niet opgeven, en hier veel komen lezen en schrijven, helpt gegarandeerd!
)hier vind je zeker gelijkaardige verhalen en heel veel steun, begin maar wat te lezen!
3e poging van wat? IUI? IVF? ICSI? (ik kom dit even wijzigen, vermits we in het IUI forum zitten zal het wel IUI zijn he..
)Niet opgeven, en hier veel komen lezen en schrijven, helpt gegarandeerd!
-
nina de vrouw
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 10 december 2009, 15:29
Jow Jo'tje,
Ja, IUI. Gisteren een echo laten maken en zaterdag dus poging nr 3. Er was een eitje van 21 cm en een tweede van slechts 14. Dus helaas (?) weer maar een kans. Zat nochtans al op 1.5 clomid.
Fijn dat dit forum er is. Want dit allemaal in je relatie bespreken, lukt voor mij ook niet.
En hoe ziet het bij jou?
xx Nina
Ja, IUI. Gisteren een echo laten maken en zaterdag dus poging nr 3. Er was een eitje van 21 cm en een tweede van slechts 14. Dus helaas (?) weer maar een kans. Zat nochtans al op 1.5 clomid.
Fijn dat dit forum er is. Want dit allemaal in je relatie bespreken, lukt voor mij ook niet.
En hoe ziet het bij jou?
xx Nina
-
Jo'tje
hey Nina,
wij hadden onze 6e IUI afgelopen dinsdag. Met een diepvriesstaal van mijn man, want die werkt meer dan de helft van de tijd in het buitenland (6-7 weken weg, dan goeie 5 weken thuis).
Begin januari hebben we gesprek om de volgende stap te bespreken, wordt allicht IVF, want de IUI brengt niks teweeg.. En ik word er ook niet jonger op, ben 34. Sinds 2006 proberen we. We kennen elkaar pas sinds 2005, dus niet bewust zo lang gewacht.
Er is bij ons nog niks mis gevonden, dat vind ik frustrerend.
We kunnen er wel heel goed over praten en zouden ook met ons twee verder kunnen. We willen dolgraag kinderen, maar lukt het niet, dan niet. Het overheerst mijn en ons leven niet echt.
Succes morgen! Moet je utrogestan na de IUI?
groetjes,
Joke.
wij hadden onze 6e IUI afgelopen dinsdag. Met een diepvriesstaal van mijn man, want die werkt meer dan de helft van de tijd in het buitenland (6-7 weken weg, dan goeie 5 weken thuis).
Begin januari hebben we gesprek om de volgende stap te bespreken, wordt allicht IVF, want de IUI brengt niks teweeg.. En ik word er ook niet jonger op, ben 34. Sinds 2006 proberen we. We kennen elkaar pas sinds 2005, dus niet bewust zo lang gewacht.
Er is bij ons nog niks mis gevonden, dat vind ik frustrerend.
We kunnen er wel heel goed over praten en zouden ook met ons twee verder kunnen. We willen dolgraag kinderen, maar lukt het niet, dan niet. Het overheerst mijn en ons leven niet echt.
Succes morgen! Moet je utrogestan na de IUI?
groetjes,
Joke.
-
nina de vrouw
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 10 december 2009, 15:29
Hoi Jo'tje,
Ik ben niet meer zeker of ik IUI doe, is dat hetzelfde als KI?
Ik herken je gevoel, als er niet eens iets mis is... Ik zou zo graag willen weten of het er nu wel of niet van gaat komen. Want net zoals jij, kan ik me mijn leven ook zonder kinderen voorstellen. Het is maar door de relatie, dat ik echt zo graag dat "gezin" wil.
Wij zijn begonnen in juni 2006 met de gedachte dat het wel heel snel zou lukken. Hij heeft al een kind en ook ik had geen vruchtbaarheidsproblemen. Echter mijn vriend heeft heel lang een wietverslaving in stand gehouden. Hierdoor (??) is zijn vruchtbaarheid nu drastisch afgenomen. Vandaar de KI.
Wij wonen sinds een jaar apart omdat dit hele verhaal aan zijn kant me toch wel zwaar woog. Hij is immers constant papa, en gedurende twee jaar werd ik maar niet zwanger, zonder te weten waarom! Ik begon zelfs achterdochtig te worden.
Gelukkig zijn we nu terug samen, zijn we een tweede opinie gaan vragen en hebben we nu dus de juiste begeleiding. Door onze breuk en het lange wachten is er echt wel veel verdriet geslopen in ons leven.
Soms weet ik niet meer of ik nu echt wel een kind wil. En weet iemand hoe de slaagkansen liggen bij KI, is het mss beter gelijk zwaarder geschut boven te halen?
Heb jij dat ook?
Nina
Ik ben niet meer zeker of ik IUI doe, is dat hetzelfde als KI?
Ik herken je gevoel, als er niet eens iets mis is... Ik zou zo graag willen weten of het er nu wel of niet van gaat komen. Want net zoals jij, kan ik me mijn leven ook zonder kinderen voorstellen. Het is maar door de relatie, dat ik echt zo graag dat "gezin" wil.
Wij zijn begonnen in juni 2006 met de gedachte dat het wel heel snel zou lukken. Hij heeft al een kind en ook ik had geen vruchtbaarheidsproblemen. Echter mijn vriend heeft heel lang een wietverslaving in stand gehouden. Hierdoor (??) is zijn vruchtbaarheid nu drastisch afgenomen. Vandaar de KI.
Wij wonen sinds een jaar apart omdat dit hele verhaal aan zijn kant me toch wel zwaar woog. Hij is immers constant papa, en gedurende twee jaar werd ik maar niet zwanger, zonder te weten waarom! Ik begon zelfs achterdochtig te worden.
Gelukkig zijn we nu terug samen, zijn we een tweede opinie gaan vragen en hebben we nu dus de juiste begeleiding. Door onze breuk en het lange wachten is er echt wel veel verdriet geslopen in ons leven.
Soms weet ik niet meer of ik nu echt wel een kind wil. En weet iemand hoe de slaagkansen liggen bij KI, is het mss beter gelijk zwaarder geschut boven te halen?
Heb jij dat ook?
Nina
-
nina de vrouw
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 10 december 2009, 15:29
-
Jo'tje
Nina,
ja, IUI is hetzelfde als KI, intra-uteriene-inseminatie (het zaad wordt tot in de baarmoeder gebracht.)
Ik herken het volledig. Moesten ze bij de eerste onderzoeken gezegd hebben: "dit of dat is verkeerd, dit of dat is er al dan niet aan te doen", dan kan je erover denken en beslissen. En er eventueel een punt achter zetten en met twee verder doen. Als er niks is, kan je er alleen een definitief punt achter zetten door terug anticonceptie te nemen of zo, want anders blijft toch de kans dat je zwanger wordt. En zolang die kans er is, begin je niet aan je "definitief zonder kinderen"-leven he..
Afin, onduidelijkheid en onzekerheid troef in onze situaties nu.
Ook je zinnetje: 'Het is maar door de relatie, dat ik echt zo graag dat "gezin" wil ' vind ik zeer herkenbaar! Ik heb niet een echt moedergevoel, zo van: ik wil persé een kind om moeder over te zijn. Wel wil ik graag iets dan van ons twee is, ons beiden samen zien verder leven in een kind. Als het niet van ons beiden is, hoeft het voor mij niet. (pas op: ik heb wel veel begrip voor mensen die dat wel zien zitten he!!)
Voor jullie is het blijkbaar niet eenvoudig, met je partner die al een kind heeft, brengt ongetwijfeld spanning mee.
Als er geen duidelijke oorzaak is, zal je altijd eerst IUI moeten doen in België. De slaagkansen bij IUI zijn niet hoog, ik denk maar in de regio van 15%. Bij IVF gaat dat wel omhoog. Maar dat vraagt ook al een pak meer he. Ik heb er eerlijk gezegd niet zo een zin in.. maar misschien brengt het wel de oorzaak aan het licht, en maakt dat het afsluiten makkelijker.
Ik wil me nog wat meer informeren over wat de eventuele gevolgen voor het kind zijn op lange termijn. Doen we het kind en onszelf iets aan door de natuur zo te gaan stilleggen en iets kunstmatigs in gang te steken, te forceren?
ja, IUI is hetzelfde als KI, intra-uteriene-inseminatie (het zaad wordt tot in de baarmoeder gebracht.)
Ik herken het volledig. Moesten ze bij de eerste onderzoeken gezegd hebben: "dit of dat is verkeerd, dit of dat is er al dan niet aan te doen", dan kan je erover denken en beslissen. En er eventueel een punt achter zetten en met twee verder doen. Als er niks is, kan je er alleen een definitief punt achter zetten door terug anticonceptie te nemen of zo, want anders blijft toch de kans dat je zwanger wordt. En zolang die kans er is, begin je niet aan je "definitief zonder kinderen"-leven he..
Afin, onduidelijkheid en onzekerheid troef in onze situaties nu.
Ook je zinnetje: 'Het is maar door de relatie, dat ik echt zo graag dat "gezin" wil ' vind ik zeer herkenbaar! Ik heb niet een echt moedergevoel, zo van: ik wil persé een kind om moeder over te zijn. Wel wil ik graag iets dan van ons twee is, ons beiden samen zien verder leven in een kind. Als het niet van ons beiden is, hoeft het voor mij niet. (pas op: ik heb wel veel begrip voor mensen die dat wel zien zitten he!!)
Voor jullie is het blijkbaar niet eenvoudig, met je partner die al een kind heeft, brengt ongetwijfeld spanning mee.
Als er geen duidelijke oorzaak is, zal je altijd eerst IUI moeten doen in België. De slaagkansen bij IUI zijn niet hoog, ik denk maar in de regio van 15%. Bij IVF gaat dat wel omhoog. Maar dat vraagt ook al een pak meer he. Ik heb er eerlijk gezegd niet zo een zin in.. maar misschien brengt het wel de oorzaak aan het licht, en maakt dat het afsluiten makkelijker.
Ik wil me nog wat meer informeren over wat de eventuele gevolgen voor het kind zijn op lange termijn. Doen we het kind en onszelf iets aan door de natuur zo te gaan stilleggen en iets kunstmatigs in gang te steken, te forceren?
-
nina de vrouw
- Berichten: 16
- Lid geworden op: 10 december 2009, 15:29
Hoi Joke,
Duidelijk, wat je daar zegt. De inseminatie is goed gegaan, het tegendeel zou eigenlijk ook wel een beetje verbazen zeker? Ik vond het wel raar dat ze niet voor het inbrengen nog een echo hebben gedaan. Wel twee dagen ervoor, maar niet op het moment zelf. Terwijl als een eitje al 21cm is twee dagen ervoor, het twee dagen later toch al gesprongen kan zijn? Enfin, zal wel kloppen, zeker..
15% inderdaad, dat heb ik ook gehoord. Weinig he? En je mag maar 6x proberen. Je hoort dan ook vaak "IUI helpt toch niet", maar kennelijk mag je dus sowieso niet rechtstreeks doorgaan naar IVF?
Ik zie hier ook gewèldig hard tegenop en ik heb nog zelfs geen idee wat hierbij komt kijken. Het lijkt me allemaal behoorlijk absurd dat je geen medische problemen als dusdanig zou hebben maar wel voor IVF moet gaan...
Enfin, thumbs up, dan maar, voor ons beider pogingen!
x Nina
Duidelijk, wat je daar zegt. De inseminatie is goed gegaan, het tegendeel zou eigenlijk ook wel een beetje verbazen zeker? Ik vond het wel raar dat ze niet voor het inbrengen nog een echo hebben gedaan. Wel twee dagen ervoor, maar niet op het moment zelf. Terwijl als een eitje al 21cm is twee dagen ervoor, het twee dagen later toch al gesprongen kan zijn? Enfin, zal wel kloppen, zeker..
15% inderdaad, dat heb ik ook gehoord. Weinig he? En je mag maar 6x proberen. Je hoort dan ook vaak "IUI helpt toch niet", maar kennelijk mag je dus sowieso niet rechtstreeks doorgaan naar IVF?
Ik zie hier ook gewèldig hard tegenop en ik heb nog zelfs geen idee wat hierbij komt kijken. Het lijkt me allemaal behoorlijk absurd dat je geen medische problemen als dusdanig zou hebben maar wel voor IVF moet gaan...
Enfin, thumbs up, dan maar, voor ons beider pogingen!
x Nina
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 5 gasten