Een eeuwige twijfelaar

[domini]

Hallo,

Ik ben nieuw hier. Ik leerde deze site kennen via een collega. Ik ben vooral op zoek naar mensen die weten hoe ik me voel. In mijn omgeving lijk ik echt de enige met dit probleem.

Mijn man en ik willen graag een twee kindje en zijn hier toch al sinds maart 2013 mee bezig.

Ons eerste kindje werd geboren op 9 februari 2011. Ik was héél snel zwanger (na 2 cycli). Ik was daarvoor al kort even zwanger geweest maar verloor het vruchtje op 9 weken (deze zwangerschap was er ook heel snel gekomen).

We wilden heel graag wat tijd tussen de kindjes houden en ik dacht dat ik wel snel weer opnieuw zwanger zou zijn. Niet dus
In oktober 2013 was ik plots weer zwanger maar ik verloor mijn vruchtje al op 6 weken ...
Wat een opdoffers!!!
Ik wou toch de natuur zijn gang laten gaan en weigerde verdere medische hulp.
Nu sinds september 2014 ben ik toch met medicatie begonnen (Comid, Pregnyl en Utrogestan). De Utrogestan neem ik oraal omdat het inderdaad zo'n vieze bedoening is .
Mijn man heeft in september zijn sperma laten testen en de resultaten waren echt niet goed op de drie gebieden; beweeglijkheid, hoeveelheid en vorm. Hij neemt hier nu vitamines voor in.
Tijdens de bespreking van de resultaten vertelde de gyn dat IUI voor ons nu het beste is. Het meeste kans op slagen. Kreeg ik weer een slag van de hamer . Het eerste wat ik dacht was, o jee en mijn werk? Moet ik dan verlof nemen?

Ik weet even niet wat te doen. Ik voel wel dat het zwaar begint door te wegen. Ik kreeg de gegevens van een psycholoog omdat ik zelf voel dat het soms niet zo goed met me gaat ... Toch wil ik dit alles mijn relatie niet kapot laten maken!

Ik weet ook niet zo goed hoe ver ik wil gaan voor dit tweede kindje, voor mijn man hoeft het allemaal niet. Toch heb ik schrik dat ik binnen een jaar of tien spijt zal hebben dat ik niet meer geprobeerd heb ....

Andere verhalen, tips, ... zijn meer dan welkom!
Bedankt!
Mieke

[anne17]

domini , wat naar voor je !
hier zijn heel wat mensen die je begrijpen.
wij zijn al bijna 3 jaar aan het proberen voor ons eerste kindje.
je moet er blijven in geloven ! als je dit wil ga er dan voor en niet opgeven.
ik heb een collega die ook net zwanger is na 2.5 jaar proberen en daar waren er ook problemen met het sperma van haar man. zij is uiteindelijk zwanger geraakt met icsi behandeling.
de weg ernaar toe is soms heel zwaar en soms voel je je zo machteloos maar zelfs ik ben er van overtuigd dat het wel nog goed zal komen.
die iui is eigenlijk niet zo erg en normaal valt dat nog mee met genyc bezoeken. ik was er ook bang voor maar uiteindelijk viel dit best mee !!! in jan starten wij met ivf. in december nog een laatste keer iui.
kop op meid ! vol houden en je zal versteld staan van je wilskracht ! dat was van ons ook zo

[T&T]

welkom domini!

Nooit fijn om hier terecht te komen maar het is voor een goed doel. Je kan hier steeds je verhaal kwijt. En hoewel ieders situatie uniek is, begrijpt iedereen hier elkaar. Dus als dit je helpt om er mee om te gaan, doe dat dan vooral.
En zoals anne17 schrijft, als jij dit wilt doen voor een 2de kindje, doe het dan. Je zal echt versteld staan van je eigen wilskracht. Ik ben er van overtuigd dat je zelf wel zal merken wanneer je je moet neerleggen bij de situatie en wanneer je moet doorgaan. Volg je hart! Dat is de beste tip die er is.

Waar ben je in behandeling?

De echo's en bloedprikken vind ik goed te combineren met werk. Ze gebeuren altijd 's morgens vroeg want tegen de middag worden de resultaten besproken. Dus als je een beetje kan schuiven op je werk, kan je dit gemakkelijk er tussen nemen. De IUI zelf is niets ingrijpend. En daar kan je zeker een ziektebriefje voor krijgen.

Als je vragen hebt, of gewoon even je hart wilt luchten. Je weet ons hier te vinden...

[domini]

Bedankt voor de fijne reacties! Ben nu al blij dat ik de stap gezet heb om mijn verhaal te posten
Ik ben in behandeling bij Dr. Laureys (Gent, Jan-Palfijn).
Ik werk als onderwijzeres op een type 2 school. Even schuiven met de uren is dus niet zo makkelijk. Voorlopig is mijn directie nog niet op de hoogte maar ik denk wel dat ze begripvol zal zijn. Ik voel nu al druk binnen mijn familie betreffende de komst van dat tweede kindje en ik ben bang dat die er dan ook op mijn werk zal komen. Begrijp je wat ik bedoel?
Mijn man kreeg vorige week een doorverwijzing mee voor een uroloog maar hij maakte nog geen afspraak. Ik wil hem niet forceren maar ben toch wel wat bezorgd!

Hebben jullie ook soms het gevoel dat het allemaal even te veel wordt? Vroeger ging ik met een grote glimlach door het leven maar het laatste jaar was ik bij momenten echt mezelf niet meer. Ik vind het emotioneel behoorlijk zwaar. Zijn er mensen die professionele begeleiding krijgen?

Groetjes en tot hoors!
Mieke

[T&T]

Hey Mieke,

Die druk voelen we allemaal wel. Wij hebben er daarom voor gekozen om zo weinig mogelijk mensen in te lichten. Bij een nieuwe poging zeggen we zelfs vaak niets tegen de familie. Net om die druk te vermijden. Want mijn mama zit al plannen te maken voor een kleindochter (ze heeft al 2 kleinzonen). Kwestie van druk kan dat tellen. Dus vaak verzwijg ik een poging om geen vragen op mijn dak te krijgen. Ik kan je alleen maar aanraden om heel selectief te zijn in wie je inlicht op je werk. Hoe minder mensen het weten, hoe rustiger je je zal voelen. Je kan soms echo's en bloedafnames ook 's avonds laten doen. Dat heb ik ook al gedaan omdat je soms gewoon niet onder je werk uit kan. Als je de avond voor de geplande dag gaat, is het dus ook goed.
Het onderzoek voor je man is standaard. Ze kijken na of er geen spataders zijn op de teelballen en of deze goed zijn ingedaald. Misschien dat hij wel best snel een afspraak vastlegt. Mijn man heeft 1,5 maand moeten wachten voor hij bij uroloog terecht kon. Stel hem misschien voor dat jij de afspraak maakt voor hem. Mannen zijn soms kindjes wiens handje je moet vasthouden. Misschien kan je op die manier alles wat bespoedigen.

En dat gevoel dat het je allemaal te veel wordt dit jaar is zéér herkenbaar. Ik ben ook altijd goedlachs, zoek overal het positieve in, probeer mensen aan het lachen te brengen. Maar momenteel zit ik er echt door. En dat is niet de eerste keer dit jaar. En ja, het niet zwanger geraken speelt hierin een rol maar er zijn nog andere zaken ook. Ik ben ondertussen een jaar werkloos en ben nu bezig om als zelfstandige te kunnen starten. Maar het duurt allemaal zo lang. Dat is ook niet bevorderlijk voor de gemoedstoestand. Maar zolang ik kan, wil ik mijn problemen zelf dragen. En als dat momenteel wil zeggen dat ik anderen niet kan helpen hun problemen te dragen, dan is dat maar even zo. Soms moet je even stop zeggen en je energie voor jezelf gebruiken.

En weet je, dit forum is ook een uitlaatklep. Dat helpt echt. En je gebruikt het wanneer je het nodig hebt. Daarvoor zijn we hier allemaal!!

[Margot_80]

Dag Mieke,
Ik lees hier een tweetal jaar mee en zie vaak dat de mannen hun klik wat later komt. Is vaak in eerste instantie een vrouwenkwestie. Doorgaans volgen de mannen wel maar zien ze idd in begin de dringendheid niet altijd.

Idd zoals T&T zegt: zelf de afspraak maken voor je man is een idee.

Veeel succes, you are not alone.

Groetjes, Margot

[domini]

Hallo,

Ik heb zaterdag 13/12 mijn eerste IUI gehad. Was toch wel een beetje vreemd allemaal. Mijn gynaecoloog is misschien twee minuten binnen geweest.

Gisteren mocht manlief bij de uroloog omwille van zijn 'slechte' zwemmers. Daaruit is gebleken dat hij spataders rond de teelballen heeft. De teelballen hebben hierdoor veel te warm waardoor het sperma van slechte kwaliteit is.
Dit kan via een ingreep verholpen worden. Uroloog stelde voor nog even te wachten, wie weet ben ik nu toch zwanger van de IUI (Wat wel een heel groot toeval moet zijn!).
Ons eerste kindje was dus een groot toeval!

Zit met behoorlijk wat vragen ...
Iemand ervaring hiermee?
Zou ik dan snel zwanger kunnen raken na de ingreep of zullen er ook weer enkele maanden over gaan?
Neem ik nu medicatie terwijl het niet nodig is? (Clomid, Pregnyl)
Maandag 29 december mag ik naar mijn gyn.

Groetjes!