De Verdwaalde Ooievaar

Hallo,
ik heb hier al dikwijls gelezen en begrepen, maar nu pas begrijp ik het verdriet.
Een paar jaar geleden werd pcos vastgesteld. `k Was toen 31 en pas getrouwd, dus "moesten" er kinderen komen. Helaas, moeder natuur besliste anders, zo wist mij een jonge, correcte gynaecoloog te vertellen. Jammer, maar ergens had ik mijn vruchtbaarheid altijd al in twijfel getrokken. Na 3 kuren clomid hield ik het voor bekeken. Mijn man was daar niet gelukkig mee, maar mijn lichaam hield niet van pillen en reageerde zeer heftig. "Wat niet natuurlijk gaat, gaat niet", was mijn motto. Mede door onze kinderloosheid en zijn onkunde om dit te aanvaarden, is ons huwelijk stuk gelopen. Ik ben er een sterke, zelfstandige vrouw door geworden. Een tijdje geleden ontmoette ik mijn jeugdliefde opnieuw. Het is nu echt goed raak! En ja hoor, nu pas begrijp ik het altijd beschreven verdriet. Potverdrie, wat doet dat enorm zeer, je partner, je maatje, jezelf geen kinderen te kunnen schenken. Nu begrijp ik ook de jaloezie en de onmacht naar de omgeving toe.
Hoe doen jullie dat toch, altijd weer die confrontaties, die goed-bedoelde-maar-zo-misplaatste tips incasseren? Hoe reageren jullie? Heeft iemand bruikbare tips?
Groetjes. Ilse:)

Beste Ilse,

Ik begrijp wat je meemaakt. Mijn man en ik kunnen moeilijk op de natuurlijke wijze kinderen krijgen. Dit wordt niet altijd aanvaard door de omgeving.
Spijtig genoeg weet ik zelf nog niet hoe ik het best zou reageren op de mensen hun tips en medelijden. Soms wil ik eens heel assertief antwoorden, maar zo ben ik niet ingesteld. Ik ben juist heel gevoelig en elke keer ik dat ik het onderwerp kinderen hoor, krimp ik een beetje inéén en voel ik een steek in mijn hart.
Ik mijd ook sommige vrienden die elke keer opnieuw vragen wanneer de kindjes nu eindelijk eens komen. Ik vrees ervoor dat ik op den duur geen enkel contact meer zal overhouden. Nu mijn man en ik al zeven jaar bij elkaar zijn waarvan één jaar getrouwd, is het voor hen ook logisch dat er toch stilaan kindjes zouden moeten komen. Ze zouden eens moeten weten wat wij elke maand meemaken!
Ik ben blij voor jou dat je je jeugdliefde hebt teruggevonden! Hopelijk begrijpt hij wat je meemaakt. Het is goed om af en toe je gevoelns met hem te delen. Ik probeer ook zo veel mogelijk tegen mijn man te vertellen hoe ik me voel, maar soms is dat heel moeilijk. Hij wil wel erover praten, maar niet teveel. Daarom vind ik het ook belangrijk dat we hier lotgenoten kunnen terugvinden om ons verhaal eens te vertellen.
Ik hoop echt dat iemand ons bruikbare tips kan meegeven want ik heb ze ook dringend nodig!
Groetjes,
Lana

Ik vrees / denk dat iedereen zo'n beetje zijn eigen tips moet creëren, zoeken. Geen twee mensen zijn helemaal gelijk... De ene schreewt het van de daken en hoopt zo op begrip, de andere houdt alles binnen en zegt bv dat kinderen niet gewenst zijn.

Tzijn twee uitersten, al de rest zal er wel ergens tussen liggen...

Dag allemaal.
Bedankt voor de reacties.
Het wordt tijd om iets te doen met mijn gevoel. Het hier uitschrijven en benoemen is een eerste stap.
Misschien is het niet verkeerd om een hulpverlener te contacteren.
Tot gauw.
Ilse

Ik ben ook op een gegeven moment naar de psy gestapt hoor. Het helpt wel er eens over te praten met iemand die geen oordeel velt, waarvoor je niet bang moet zijn voor enge opmerkingen. Iemand die je helpt je frustraties en angsten een plaats te geven.

De eerste drempel is moeilijk, maar eenmaal je daar overheen bent, wordt het makkelijker!

Het is inderdaad een eerste stap om je gevoelens en gedachten hier al kwijt te kunnen.
Mij doet het alleszins al deugd!

Loeki, je hebt gelijk wat betreft de tips. Ergens zullen we zelf moeten uitzoeken welk antwoord we het best geven als ze wéér eens vragen achter de kindjes. En het hangt natuurlijk af van de situatie en wie het vraagt. Een verre kennis zou ik eerder een onverschillig antwoord geven en een goede vriendin vertel ik gewoon de waarheid.

En een psy lijkt me ook wel een goed idee. Loeki, ga jij alleen naar de psy of gaat je man mee? Ik denk niet dat mijn man ervoor te vinden is.

Lana

Soms heb ik zin om vlakaf de waarheid te zeggen, en laat ik wat doorschemeren, maar tot nu toe heeft niemand het al gesnapt. Ik ben nog altijd van mening dat ik lekker egoïstisch mag zijn op dat vlak, ik zou het alleen maar vertellen als het mij zou verderhelpen (ik heb een tijd gedacht dat ik verplicht was het te zeggen). En ik zie zo direct niemand aan wie ik het zou kunnen vertellen... dus vertel ik het maar aan de psy he. Kheb dat lange tijd triestig gevonden, dat ik zo niemand had die ik genoeg vertrouwde, maar daar ben ik intussen wel over (meestal toch... ). Soms denk ik eraan het m'n zus te vertellen, maar dan zie ik haar reaktie voor me "allee, en al die hormonen, daar krijg je kanker van, waarom adopteert ge niet gewoon?".

Mijn man naar een psy, god nee, het gedacht alleen al! Daar krijg ik hem van z'n leven niet mee naartoe. Het zou voor m'n man ook niet nuttig zijn denk ik, hij zit anders in elkaar. Anderzijds helpt het hem wel dat ik ga, het helpt ons om mekaar daar ruimte in te geven, weet je? We praten er samen wel over, maar tis niet zo dat we mekaar hoeven op te peppen of te troosten (tuurlijk wordt er wel opgebeurd links en rechts maar niemand zit ooit echt in de put). We voelen mekaar zo goed aan dat we eigenlijk te gemakkelijk meeleven met elkaar, met alle gevolgen vandien (negatieve spiraal toestanden)...

Wij zijn deze maand twee jaar aan het proberen (happy anniversary... ), en vorig jaar, toen ik nog niet naar de psy ging en nog geen forum had , zat ik er echt stikdoor. Terwijl het nu best prima gaat.

Voor mij was een goeie tip trouwens durven nadenken over wat als. Wat als het niet lukt en we kinderloos blijven? De meesten zullen zeggen "zo mag je niet denken", maar volgens mij, en m'n psy werkt daar ook naartoe, als je dat onder ogen kan zien, ga je met al de rest ook beter om. Omdat je weet, als het ooit zover komt, zijn er altijd alternatieven, en een leven zonder kinderen, tja... Het zou heel erg zijn, maar het leven zou daar niet stoppen, voor mij. En dat helpt me vooruit.

Vroeger als ik m'n regels kreeg was ik vaak boos op m'n lichaam. Dat heb ik afgeleerd, dat moest vond ik. Omdat het niet de schuld van m'n lichaam is (het feit dat er slecht sperma gevonden is helpt daar wel megaveel in natuurlijk). Toen ik dat had "afgeleerd", heb ik een soort van verzoeningsritueel gedaan. Klinkt vast verschrikkelijk melig, lol, maar ik heb gewoon de tijd genomen om mijn lichaam goed te verwennen met heerlijke olieën en weet ik veel wat nog allemaal, en ik heb toen vol overtuiging sorry gezegd, dat ik zo boos geweest was.
Als ik nu m'n regels heb, neem ik gewoon even te tijd om daarbij stil te staan, m'n lichaam goed te verzorgen, en tegen mezelf te zeggen dat het niet erg is, dat volgende keer beter zal zijn, en dat er nu een periode van rust komt. Tijdens mijn menstruatie geef ik dan extra aandacht aan rusten / relaxen / "herbronnen". En ik moet zeggen dat de gevoelens van boosheid er intussen echt wel uitzijn. Voorlopig.

Nog iemand algemene tips?

Voor mij ist nog altijd moeilijk los te laten, de dokters te vertrouwen. Ik wil nog steeds altijd haarfijn alles weten, terwijl er voor heel veel dingen gewoon niks te weten valt. Zo heb ik daarstraks weer ergens een artikel gezien waar instond dat cola de vruchtbaarheid negatief zou kunnen beïnvloeden (twas zelfs van geen kanten een wetenschappelijk artikel), en ik voelde me alweer slecht omdat ik gisteren een cola gedronken heb (scenario : jaja, die mislukte IUI, das van die cola he, domme ****). Ik denk er ook nog veel aan. Zou ik dit, zou ik dat, wat als dit, wat als dat. Ik ben nog steeds ergens gefrustreerd dat ik zo graag zou willen helpen, maar dat eigenlijk het enige wat ik kan doen is ervoor zorgen dat ik m'n pilletje / spuitje op de juiste moment gebruik. Ik zou er graag minder mee bezig zijn, en ook nog andere dingen doen in mijn leven naast proberen zwanger te worden.

In ieder geval merci als jullie tot hier gelezen hebben, want het is weer een heel verhaal geworden.

Loeki,

Ik herken wat je allemaal vertelt. Ik vertrouw ook niet iedereen en als ik het dan wel doe, heb ik er achteraf spijt van! Zelfs aan mijn eigen zus had ik het beter niet verteld! Ik draag nu de gevolgen ervan!
Sinds zij weet dat we met kinderen bezig zijn, voelt zij haar plots elke maand 'zwanger'. Het toppunt is dan dat zij dat aan mij komt vertellen. "hé grote zus ik voel me niet goed en ben misselijk. die van het werk denken dat ik zwanger ben...."
Eén keer werd het mij teveel en heb ik haar gezegd dat ze er mee moest ophouden en dat ik haar een tijdje niet meer wou horen.
Mij kwaad maken heeft een tijdje geholpen en zeker in de periode van mijn miskraam heeft ze zich koest gehouden.
Spijtig genoeg begint ze stilaan weer. Onlangs heeft mijn zus met haar vriend een huis gekocht. Ze vertelde me in geuren en kleuren welke de kinderkamer zou worden. Auw, een steek door mijn hart! Ze heeft ook al dikwijls verteld dat eens ze erin wonen de kindjes zullen komen.
Hiervoor heb ik ontzettend veel schrik! Ik denk niet dat ik het zou aankunnen dat zij eerst kinderen heeft voor mij. Ik zou zo graag als oudste zus mijn ouders een kleinkind schenken. Snif snif...

Wat je vertelt over boos zijn over je lichaam, dat heb ik nog steeds. Als ik de eerste tekenen van mijn regels voel, ben ik zo ontzettend kwaad en voel ik me waardeloos. Ik ben dan boos op mijn lichaam, maar ook op mezelf en zelfs soms op mijn man
Ik probeer al om tijdens de 'slechtste week' van de maand zo weinig mogelijk te doen en te genieten van een glaasje wijn.

Zoals jij zou ik ook graag minder willen bezig zijn met het denken aan zwanger worden. Maar dan lees ik iets of hoor ik iets wat de zwangerschap negatief kan beïnvloeden en hup ik maak me er zorgen om.
Het zou leuk zijn om mijn gedachten en gevoelens eens een plaatsje te kunnen geven. Zo zou ik ook wat meer rust hebben en ook wat meer hoop in de toekomst. Want hoop doet leven!

Loeki, ik heb met plezier je hele verhaal gelezen!

Tx Lana.

Goh, ik ben blij dat ik het m'n zus niet verteld heb! Mijn situatie is wel makkelijker dan de jouwe, ik ben de jongste, en m'n zus heeft haar kindjes al gehad, dus die zie ik niet meer zwanger worden. Moest het andersom zijn zou ik het er zeker ook heel moeilijk mee hebben! Maar ik heb al genoeg kwaad tegen haar moeten zeggen dat ze nu eens eindelijk moet ophouden met vissen!

Kdenk dat het belangrijk is dat je die gevoelens van boosheid aanvaard. Misschien als je ze toelaat, dat ze dan ook weggaan. Je zou toch voor minder soms boos zijn he? En o, ik ben soms ook boos op m'n man hoor, al doe ik m'n best om hem daar niet mee lastig te vallen, daar komt ook niemand mee vooruit. Ik weet wel dat ik daarvoor niet boos hoef te zijn, dat hij er niks aan kan doen, maar ja, voelen en weten is twee he.

En net als jij durf ik dan genieten van een glaasje wijn. Soms koop ik het al in de wachtweken als ik er veel zin in heb, en zet ik het mee op de "wachtplank". Er is op die manier toch iets positiefs aan je regels hebben...

Hmmm,
heel herkenbaar allemaal.
`k Ben ook de oudste zus. Mijn zus (7 jaar jonger) heeft net een kindje. Als `k zie hoe onze ouders alles aan de kant schuiven als hun (weliswaar eerste) kleinkind op bezoek komt, voel `k me soms wel es waardeloos en jaloers. Is het niet zo dat de oudste dochter als eerste een kind krijgt? Onze ouders praatten ook over niets anders dan over hun geweldige kleinkind. Daarop heb `k gereageerd. Nu gaat het iets beter, vooral ma let erop, pa ook als hij erop gewezen wordt. (Pas op: `k ben zelf ook helemaal verliefd op die kleine dreumes. Een zalig, rustig, vrolijk kind is het!)
`k Kan wel op volledige en onvoorwaardelijke steun van m`n partner rekenen. Hij is begripvol, zooo lief en let op zijn woordkeuze als het verdriet de kop opsteekt, zonder vaderlijk te willen zijn. `k Denk wel dat hij wil meegaan naar een hulpverlener. Hij benadrukt ook dat `k wèl een "goede vrouw" ben. (Iets waar `k nogal eens aan durf te twijfelen als het weer eens hormonaal en humeurig scheef zit.)
Ook m`n lieve vriendinnen kunnen goed luisteren en zijn een enorme steun (geweest).
Als `k het zo bekijk, is er in de omgeving toch wel begrip. Dit neemt natuurlijk geen oorzaak weg, maar kan wel het gemis draaglijker maken.
Loeki, kent uw zus uw probleem niet? Waarom vertel je het haar niet? Als ze je verdriet niet kent, kan ze er ook geen rekening mee houden. Mensen die niet met een probleem geconfronteerd worden, staan dikwijls niet stil bij de gevolgen van hun woorden of reacties...
Lana, kunt ge uw zus niet eens een spiegel voorhouden? Vraag eens hoe zij zich zou(den) voelen in uw/jullie geval...
`k Denk ook dat kwaad-worden-zonder-uitleg opnieuw kwaadheid en onbegrip uitlokt. Soms is het goed om het risico te nemen je kwetsbaar op te stellen en je probleem te vertellen. Dit kan in mijn ogen alleen maar duidelijkheid versterken... Het gaat tenslotte om uw familie. Of zie ik dat fout?
Bedankt in alle geval voor jullie steun.
We komen er wel.
Ilse

Daar heb ik dus een grote schrik voor; dat mijn zus mijn ouders hun eerste kleinkind schenkt. Ik denk dat mijn ouders net zoals de jouwe zouden reageren en das pijnlijk. Hoe ga je om met zo'n pijnlijke situatie? Ik zou me ook waardeloos en ontzettend jaloers voelen!
Ilse, hoe reageerde jouw omgeving toen jouw jongere zus beviel? Vinden ze het niet 'raar' als de jongste eerst kindjes krijgt?

Erg hé dat ik al begin te panikeren op voorhand. Mijn zus is nog niet eens zwanger en ik hoop dat haar vriend haar nog een beetje tegenhoudt.
Er is één positief puntje: ik mag namelijk meter worden als het zover is!

Ook al vertel ik mijn zus mijn gevoelens en mijn verdriet, zij zal altijd de 'zieligste' uithangen. Zo reflecteert ze het verdriet op haar eigen en doet ze alsof zij het meeste pijn heeft. Rare zus hé? Ik denk dat ze dit doet om de aandacht steeds te hebben. Zij is de jongste (ik heb nog een jongere broer) en heeft altijd om aandacht moeten vechten. De manier waarop is natuurlijk niet de leukste!

Mijn man probeert ook altijd positief te blijven. 'Het is al eens gelukt dus moet het nog eens lukken' 'de natuur doet zijn werk wel'
Ik vind het belangrijk dat één van ons twee positief blijft. Zeker in de periode van mijn regels ben ik ontzettend onzeker en super negatief ingesteld.

Familie is inderdaad belangrijk. Het zal voor hun ook niet altijd gemakkelijk zijn om rekening te moeten houden met wat ze zeggen. In kwetsbare periodes (tijdens de regels dus) moeten ze mij niet vertellen wie er nu weer zwanger is. En anders denk ik zoiets van 'leuk voor hun, maar wij hebben ons eigen leven en een kindje komt ook nog wel. Alleen kunnen we niet voorspellen wanneer'

Ik vind het leuk dat je ons hoop geeft, Ilse. Dat doet me werkerlijk plezier!
Eveneens bedankt voor jouw steun!

Dames,

Ik herken stukken van deze verhalen. Bij ons op het werk wordt zowat iedereen zwanger, gemiddeld 2 a 3 per maand. En dat is natuurlijk wereldnieuws. Steeds proberen ze met een smoes de waarheid achter mezelf te vinden. "gene tijd voor kinderen zekers, eerst u opleiding afmaken, u werk voor alles,ge weet toch hoe dat moet, je wordt wel niet jonger,...". Vroeger lachte ik dit weg, de laatste maanden zeg ik "hoeveel verdien jij, sexen jullie vaak" ik neem geen blad voor de mond en mensen schrikken dan. De meeste zeggen dan " 'tzijn u zaken niet" mijn antwoord "awel dat denk ik er ook van".

Gedaan met de visserij, mijn directe collega's begin ik stilaan in te lichten, ze schrikken allemaal en hebben begrip. Zijn oprecht en discreet bezorgt, geven nuttige tips ivm accupuntuur, asteopathie, in ziekteverlof gaan als het even te veel is ed. Ik had dit niet verwacht. Dus echt een meevaller.

Ik heb geen oudere zus, wel een broer maar die is singel en niet direct op zoek naar een partner. Mijn ouders inlichten, dat heb ik uitgesteld maar ze weten het nu, eindelijk. Eigenlijk waren ze blij, niet omwille van de problemen maar omwille van onze wens.

Vrienden die ons zeggen "trouwen en dadelijk kinderen" dan zeg ik alleen maar "ik hoop het voor u" Ik wens niemand dit toe. En je weet nooit of je bij de (on)gelukkigen bent.

Ik ben ook in psy. begeleiding en ontlast mijn partner daar enorm mee. Ik voel dat ik het nodig heb en ga dan ook. Mijn partner zegt het niet nodig te hebben maar door mijn begeleiding en de doorstroming naar hem die ik doe zijn we wel in MM beland. Ook wij zijn bezig met geen kinderen te hebben, wat als, wat doen we dan. Ik aanzie dit ook niet als negatief denken maar als alle mogelijkheden open houden. Geen kinderen hebben zal een zure appel zijn maar die bijten we door, daar ben ik zeker van.

Ik probeer van elk moment te genieten ook al heb ik . Ook al heb ik last van de med. ik zoek kleine dingen, uit gaan eten, uitslapen, een dagje lekker niks doen. Ik wil niet terug kijken op de MM met een gevoel van veel inspanning en weinig ontspanning, weinig plezier, weinig vreugde. Ik wil ons lot dragen zoals het is en daar het beste van maken. Alleen had ik dit nooit alleen gekunt, dit resultaat heb ik mede te danken aan mijn partner en aan de psy. begeleiding. Ik ben enorm gegroeid in mijn leven, in mijn "lijden", iedereen die twijfelt over het opzoeken van een psy. DOEN de stap is groot het resulaat op termijn een meerwaarde. Je kan het ook "vertrouwenspersoon" noemen, klinkt minder gek dan PSY. resultaat is wel hetzelfde.

Langer verhalen, hopelijk ben je er iets mee, ieder heeft een andere invalshoek, iedereen is anders.

Veel succes aan iedereen

Hallo lieve vrouwen,

Ik ben ilse73 haar jeugdliefde. Ik reageer omdat ik jullie en haar bewonder. We hebben het vandaag nog gehad over een negatieve zwangerschapstest die ilse73 gisteren uitvoerde. Haar reactie heeft me geraakt.
Ik kan alleen maar heel veel begrip voor jullie en haar opbrengen.
Als ik God was ... .
Hopelijk leren jullie me veel over deze situatie.
Het klopt hoor, dames, een man, zoals ik, staat er niet volledig bij stil.

Dag lieve mensen,
het heeft tot aan een professionele burn out geduurd, maar ik heb eindelijk de stap naar een hulpverlener gezet. En ik heb er geen spijt van. Er komen enorm veel herkenbare emoties en gevoelens los, die ik nu pas leer plaatsen, begrijpen, en soms al verwerken... Het is erg heftig en met momenten grijpt het letterlijk naar de keel, maar dat is het proces van verdieping in mijn persoon. Het is naar alle waarschijnlijkheid zo dat Geertje en ik kinderloos blijven, maar de therapie helpt me (en dus ook ons) om sterker te worden en om tegelijkertijd korter bij mijn gevoel te komen. Het kinderloos-zijn blijft verschrikkelijk erg, maar het bepaalt mijn leven niet meer zo erg als het een tijdje terug wel deed. Misschien kom ik ooit zover dat ik de situatie gewoon kan aanvaarden zoals ze is en dat ik-samen met Geertje-met een open gemoed alternatieven kan overwegen... Hoop doet leven.
Groetjes.
Ilse:)

Ilse,

Iemand heeft me ooit gezegd dat enkel dappere mensen de confrontatie met hun demonen aangaan, dus bij deze, je bent een zeer dappere dame ! Ik wens jullie veel gemoedsrust toe, veel sterkte bij het aanvaarden en loslaten en bij het zoeken naar alternatieven. Sterkte meid,

Audrey