ik gun het haar,maar heb het er moeilijk mee...

[stefanie]

vrijdag was het trouwfeest van mijn zus haar dochter(23)heel de dag was al goed verlopen,xenne was bruidskindje en heeft heel de dag zeer flink geweest,we hadden ons al goed geammuseerd
tot s avonds ze nog een speciale verrassing had voor de oma's en opa's
onder hun stoel ging een enveloppe,ze deden hem open en wat zat erin
een foto van een echo,ze is zwanger, "en van den eerste keer he",uitgerekend rond de periode dat wij dat moesten zijn
ik kon het natuurlijk niet droog houden en ben dan maar efkes op t wc gaan zitten om mijn tranen de vrije loop te laten
ik gun het hen echt wel,iedereen heeft recht op dat geluk,maar wrm konden ze me dat niet eventjes op voorhand zeggen zodat ik er een beetje op voorbereid was
toen we naar huisgingen heb ik hen bedankt voor het feest en hen een fijne huwelijksreis toegewenst maar hen feliciteren met hun zwangerschap kon ik niet,nog niet,...ik hoop dat ze mij ook een beetje kunnen begrijpen...

heb dan maar alles op tafel gegooid van onze mislukte pogingen,mijn omgeving reageerde gewoonweg weer met de woorden,waarom ik het nog steeds wil proberen wrm ik niet gelukkig ben met ons zoontje,wil je echt nog doorgaan na alles wat je al meegemaakt hebt,ja dat willen we en JA WE ZIJN HEEEEL GELUKKIG MET ONS ZOONTJE MAAR..ik kan mijn hart niet op slot doen,ik kan mijn gevoelens niet veranderen,ik kan het niet...

STEFANIE

[Sterretje]

Dag Stefanie

ik herken heel goed wat je beschrijft. Ik gun iedereen zijn geluk, en al zeker een vlotte zwangerschap, maar heb het vaak moeilijk om oprecht blij te zijn. het steekt echt! ik blijf me dan afvragen Waarom?. ik ben ergens altijd jaloers, ook al is mijn kinderwens intussen vervuld. het verdriet is er nog steeds en komt snel terug. al neemt de intensie van mijn pijn en verdriet wel af.
ik erger me ook dood aan manieren van aankondigen.
Wat jij nu vertelt moet heel pijnlijk voor je zijn geweest!
voor het koppel in kwestie moet het vast en zeker heel spannend geweest zijn om hun grote nieuws op die manier aan te kondigen. Vele mensen zullen dit 'top of the bill' gevonden hebben.
stiekem droom ik ook van die spontaniteit, maar ik zou het zelf nooit zo doen. ik weet hoezeer het mij altijd heeft gekwetst en ik zou altijd angst hebben om anderen hiermee te kwetsen.

maar koppels die geen vruchtbaarheidsperikelen doorstaan hebben weten ECHT niet hoe het voelt, staan er ECHT niet bij stil hoe moeilijk dit is.
ik krijg al de kriebels als ik koppels hoor klagen dat ze 6x hebben moeten proberen. en ik krijg het al helemaal als ik mannen hoor stoefen over hun 'superzaad'.
wij beginnen er zelf dan ook meer voor uit te komen en mensen meer bewust te gaan maken van onze problemen. heel vaak staan mensen dan echt eens stil bij deze

ik snap trouwens niet hoe mensen niet tactvoller gaan worden als je nu toch vaak op de media hoort dat vruchtbaarheidsproblemen steeds vaker voorkomen.
Op dat gebied is nog veeeel werk aan de winkel vrees ik in deze maatschappij.

[nogeenkeer]

Hey Stefanie,

ik begrijp je goed hoor. We hebben zelf drie miskramen een een buitenbaarmoederlijke zwangerschap achter de rug (maar ook geen geweldige zoon!) en voor ik nu (ditmaal succesvol) terug zwanger was, voelde ik ook altijd zo'n steek van "waarom bij ons niet" als iemand meldde zwanger te zijn. Daarom dat ik ditmaal iedereen van wie ik wist dat ze problemen hadden, persoonlijk heb ingelicht en vooraleer de grote hoop op de hoogte was. Ik voelde me zelfs schuldig omdat ik nu deze keer goei nieuws kon melden terwijl zij nog niet op dat punt zijn... Maar anderzijds weet ik ook wel dat moest ik dit allemaal niet hebben meegemaakt, ik er wschl ook niet bij zou stilstaan. Iemand die het niet heeft meegemaakt kan dat niet begrijpen vrees ik...

Groetjes,
nogeenkeer.

[An2012]

Dag Stephanie

jouw reactie is heel normaal. Natuurlijk gun je die mensen hun geluk. Je bent gewoon heel verdrietig en het is onrechtvaardig dat het bij jullie niet lukt.

Wij hebben 2 jaar geprobeerd om zwanger te geraken. Na IUI is het dan eindelijk gelukt. Ik ben nu 4 maanden zwanger en heel gelukkig maar ik begrijp perfect hoe je je voelt.

Ik was op den duur bang om naar feesjes te gaan omdat ik wist dat ik dergelijke aankondigingen ook niet aankon. Blij zijn voor andere mensen en daarna naar het toilet spurten om te janken en dan dagen slecht zijn van dat verdriet dat zo pijn doet en die woede.

Mensen die het niet hebben meegemaakt zeggen de stomste dingen omdat ze niet weten wat het is. Allemaal goed bedoeld. Probeer je er wat voor af te schermen en enkel mensen in vertrouwen te nemen die je echt kennen en bij wie je al je woede, verdriet en frustratie kwijt kan.

Dikke knuffel!

[stefanie]

heykes,

ben al blij om te lezen dat ik niet de enige ben met zulke gevoelens
het gaat dag per dag wel een stukje beter
maar teleks als mijn moeder,de oma van het meisje dat zwanger is hier op bezoek komt komt er maar een ding aan bod en dat is de zwangerschap van haar
ik probeer gewoon rustig mee te babbelen en doe alsof ik erover ben,maar over onze situatie durft er niemand iets vragen of zeggen,dacht dat ze het wel snapten na mijn huilbui maar blijkbaar doet het hen niet veel of zouden ze gewoon schrik hebben om er over te beginnen??

grtjs stefanie

[An2012]

Dag Stephanie

ik vond dat ook moeilijk. Vooral mijn schoonouders konden niet over "ons probleem" praten. En mijn veel jongere schoonzus was toen ook zwanger. Mijn schoonzus durfde zelfs niet over haar zwangerschap praten in mijn bijzijn uit angst om me te kwetsen.

Ik moet toegeven dat het bij mij niet bij 1 huilbui is gebleven. Telkens als ik mijn schoonzus zag en haar zwangere buik zag groeien, werd het me gewoon te machtig. Ik moest op elke familiebijeenkomst naar het toilet om te huilen.

Op een gegeven moment was ik dat zo beu dat ik mijn schoonfamilie een mailtje gestuurd heb. Op de website van de verdwaalde ooievaar vind je een gedicht met de titel "Ik zou willen dat". Ik vind dat dat gedicht heel goed verwoordt wat een vruchtbaarheidsprobleem met een mens doet. Ik heb dat toen doorgestuurd naar mijn schoonfamilie omdat dat mensen zijn die heel moelijk over gevoelens en emoties kunnen praten maar ik wou toch dat ze wisten wat er met ons aan de hand was.

Als je je echt slecht voelt, moet je de schijn ook niet ophouden. Daarna heb ik ook nog een gesprek gehad met mijn schoonzus omdat ik haar wou zeggen dat ik wel blij was voor haar en haar het geluk ook gunde maar dat ik gewoon ook heel erg verdrietig was en het moeilijk had met haar aanwezigheid. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen maar ik vond dat toen zo oneerlijk: zij was zoveel jonger en na een paar keer proberen was het al raak en wij waren al twee jaar aan het proberen en nog altijd niets en al over de 30 jaar.

Die gesprekken zijn niet zonder slag of stoot verlopen, er was best wel wat onbegrip en wrevel maar ik ben ervan overtuigd dat die eerlijkheid op lange termijn zijn vruchten zal afwerpen.

Hou je sterk meid en probeer toch te praten met je familie, hoe moeilijk het ook is en hoe onhandig, ongepast en kwetsend de reacties op de problematiek ook kunnen zijn.

[mineke]

Hoi,

En wat mij ook opvalt is, als je eindelijk de moed bijeen gescharreld hebt om je verdriet te delen, dat er plotseling veel meer mensen zijn die zelf, of in de vrienden/familiekring mensen kennen, dergelijke problemen hebben of gehad hebben. Ze rijzen als paddenstoelen uit de grond. En dan besef je dat je heus niet alleen bent. Maar ja, niemand spreekt er (meestal) openlijk over, zolang dit draaglijk is. En als het dan toch eindelijk gelukt is en je hebt je kind, is het niet meer nodig om erover te spreken. Net terwijl anderen die met dezelfde problematiek zitten, er echt wel baat kunnen bij hebben, te luisteren naar iemand die het heeft meegemaakt.
Ik heb dit weekend een interessant artikel in de krant gelezen over hoe Facebook mensen soms ook erg ongelukkig kan maken, want iedereen toont meestal enkel de hoogtepunten uit zijn/haar leven en je krijgt het idee dat het enkel anderen zijn die de beste job, de beste relatie, het mooiste huis en uiteraard de mooiste baby hebben. De baby's die in talloze babyfoto's op ons computerscherm verschijnen zijn een constante op FB. Het lijkt alsof iedereen voortdurend baby's krijgt terwijl er misschien ook moeilijke verhalen aan vooraf gegaan zijn, maar ja, dat zie je niet en dat zet je niet op Facebook. Zou ik zelf ook niet doen. Vond het best wel een confronterend artikel, ook al ging het niet echt over baby's, maar zo betrok ik het op mezelf. Alweer een bewijs dat er wat meer openheid mag komen in die zaken... Al doe ik mee met de geslotenheid door er zelf niet veel over te praten.