De Verdwaalde Ooievaar

Oeps, een beetje te weinig plaats..zie hier vervolg.

We zijn ondertussen bijna maart 2011 en nog steeds niet zwanger. Elke maand wordt het voor mij steeds emotioneel zwaarder om vast te stellen dat het opnieuw niet gelukt is. De week van mijn regels is de ergste..ben dan echt intens verdrietig. Je probeert je sterk te houden door trachten door te gaan met de normale gang van zaken..gaan werken, afspreken met vriendinnen, huishouden, schoolwerk stiefzoon.....maar desondanks kan ik me soms zo eenzaam voelen. Ik heb een schat van een man, maar op het gebied van beleving zwangerschapswens is er volgens mij een essentieel verschil tussen man en vrouw.

Ik twijfel er aan om IVF nu reeds op te starten. Zijn er mensen die me raad kunnen geven of gewoon hart onder de riem knn steken? Ik ben ook steeds bereid dat te doen. Groetjes

Elle,
je verdriet is heel normaal. Zoals men onlangs zei in een documentaire: bij elke 'mislukte' cyclus is het weer een beetje rouwen om de ideale toekomst die jij voor ogen hebt die voorlopig nog niet uitkomt.

Op dit forum wordt heel wat ongerustheid en verdriet gedeeld, maar je kan hier ook veel hoop vinden EN succesverhalen van koppels bij wie het na soms zelfs een ellenlange lijdensweg (soms ook wat korter, maar een lijdensweg is het zeker ) uiteindelijk gelukt is.
Indien er buiten het stresshormoon niet direct iets aan de hand is, is het mogelijk dat men niet direct overstapt op IVF. IVF is al vrij drastisch. Je zal wellicht eerst gemonitord worden, overstappen op kunstmatige inseminatie (en ik sla wellicht al paar stappen over) om uiteindelijk dan maar over te gaan op IVF of ICSI.

Mannen beleven het idd ook anders dan vrouwen, maar dat is bij alles zo hé. Hier vind je (voornamelijk) vrouwen die je maar al te goed begrijpen.

Ik wens je heel veel succes op je pad, moge het een kort pad zijn!

Grootgevaarke,

merci voor de snelle reactie! Ik mag idd de hoop
niet te snel opgeven, maar de ene dag is de andere niet

Het valt me soms zwaar om dagelijks in te staan voor de opvoeding van mijn stiefzoontje (die ik graag zie) en zelf moeilijk kinderen kan krijgen.

Het is ook zo frustrerend dat er niet echt een concrete oorzaak is..tja stress, maar hoe schakel je dat uit hé?

Gynae wou onmiddellijk met IVF starten, aangezien KI volgens hem geen zin heeft. Dit omdat ik geen blokkage heb en het sperma ok is. Het enige wat er volgens hem mis kan zijn, is dat wij genetisch niet compatibel zijn ( lees sperma past niet bij eicel).Daarvoor is de enige oplossing IVF, ICSI. Bovenstaande aandoening zou wel zeldzaam zijn...kan moeilijk geloven dat het dat is.
Denk er over nog even te wachten, alvorens opnieuw contact op te nemen met hem...hou jullie op de hoogte!

Groetjes!

Dag Elle,

Ik begrijp uw frustraties. Ik vraag me wel af of dat niet wat kort door de bocht is van je gyn: dat incompabiliteit het enige is wat het probleem kan zijn? Ik heb nogal graag dat dokters hun ogen wijd open houden en er niet onmiddellijk willen zeker van zijn dat het 'dat' is. Ben gewoon kritisch, maar ben geen dokter, dus weet het dus verder ook niet.

Tjah, een stressy job, daar herken ik me wel in. Ik weet nu al een tijdje dat ik geen eisprong heb en toen ik dat teweten kwam, zat ik ook in een enorme stressy job. Omdat gyn en ik afgesproken hadden om toch enkele maanden geduld te hebben om te kijken of alles niet vanzelf op gang zou komen, heb ik de sprong gewaagd en ben ik veranderd van job! een beslissing waarvoor ik nog iedere dag dankbaar ben! en toch heb ik iedere dag mijn uitdagingen in mijn job. maar het laat me nu tenminste toe om volgende stappen te nemen naar de fertiliteitskliniek, mogelijkheden die ik in de vorige job niet had.

tweede opinie overwegen? middelen om stress te verlagen (alternatief, begeleiding psycholoog, veranderen job)?

succes!

Dag Tober,

bedankt voor je reactie...tja ik twijfel soms ook aan de correctheid van de diagnoses van een arts.
Vooral, heb het gevoel dat mijn gynaecoloog wel competent is, maar niet altijd tactvol ( is een man )

Hij bekijkt het probleem natuurlijk vanuit een medisch standpunt en wil me op die manier zo snel mogelijk aan een kindje helpen, maar vind het jammer dat ze daarbij soms het emotionele aspect uit het oog verliezen

Job veranderen..al vaak aan gedacht, mss eens de knoop doorhakken en prioriteiten stellen.

Vraag me gewoon soms af, vanaf na hoeveel maanden proberen mensen overgaan tot IVF en dergelijke?

Groetjes aan allen!

Elle7 schreef:Dag Tober,

bedankt voor je reactie...tja ik twijfel soms ook aan de correctheid van de diagnoses van een arts.
Vooral, heb het gevoel dat mijn gynaecoloog wel competent is, maar niet altijd tactvol ( is een man )

Hij bekijkt het probleem natuurlijk vanuit een medisch standpunt en wil me op die manier zo snel mogelijk aan een kindje helpen, maar vind het jammer dat ze daarbij soms het emotionele aspect uit het oog verliezen

Job veranderen..al vaak aan gedacht, mss eens de knoop doorhakken en prioriteiten stellen.

Vraag me gewoon soms af, vanaf na hoeveel maanden proberen mensen overgaan tot IVF en dergelijke?

Groetjes aan allen!

Ik voel echt met je mee , wij zijn naar ivf gestuurd door de gyne naar een buitenbaarmoderlijk zwangerschaap in 2009,en enkel testen later
nu ben ik opnieuw bezig naar een eerste mislukt poging omdat mijn eicel raakt niet gestimulered.
dus nu is afwatchten.

Als ik je een goede raad mag geven: stap zo snel mogelijk over naar een fertiliteitscentrum. Zij hebben WEL iets meer voeling met fertiliteitspatiënten en opperen niet onmiddellijk incompatibiliteit.
Dat is bij ons ook voorzichtig geopperd bij mijn eerste ICSI-poging. Ik had na de eicel-pick-up 8 eicellen die rijp waren voor bevruchting. Daags nadien kregen we te horen dat 7 van de 8 eicellen bevrucht waren (een zeer goed bevruchtingsresultaat). Drie dagen na de pick-up mocht ik dan naar het UZA voor een terugplaatsing en toen bleek dat slechts 1 embryo ver genoeg was doorgedeeld. De andere 6 bevruchte eicellen waren gestopt met delen op 4 cellen. Arts zei toen dat het KON wijzen op incompatibiliteit, maar dat dat nog niet zeker was, dat dat kon uitgemaakt worden bij een volgende poging. Ik heb die volgende poging gelukkig niet meer nodig gehad, dat éne goeie embryootje is nu een flinke dochter van 13 maanden

Vooraleer men overstapt op IVF zal je eerst nog wel een aantal onderzoeken moeten ondergaan in het fertiliteitscentrum waar je in behandeling gaat. Heb je bijv samenlevingstest gehad? Laparoscopie? Het zaad van je man zal ook NOG wel eens getest worden, enz... Het ergste nog vond ik het psycologisch onderzoek als koppel,

Ik vind het ook vreemd dat het stresshormoon als reden wordt aangehaald. Er zijn zo veel vrouwen met stresserende job/leven die wel gemakkelijk zwanger worden... hop naar het fertiliteitscentrum zou ik zeggen, daar zitten de specialisten!

Veel succes

Net de resultaten van een nieuwe studie gelezen online:

Fertility treatment success is not prevented by stress

http://www.bbc.co.uk/news/health-12567103

Hela,

bedankt voor reacties!

Grootgevaarke..blij dat je een wolk van een dochter hebt! Is hoopgevend.

Wou je even informeren..het zaad van mijn man is reeds getest geweest en alles inorde. Ik heb een laprascopie gehad van baarmoeder en eileiders in sept 2010..alles eveneens inorde! Echt niets aan de hand.
Bloedcontrole ook ok.

Hmm vandaar mijn vraagje of ik nog even zou wachten IVF op te starten en trachten natuurlijk zwanger te geraken. Ik weet dat ik dat zelf moet beslissen, maar advies steeds welkom.


Greetz!!!

dag Elle,

ik sluit me aan bij grootgevaarke, ik zou zeker bij een ferticentrum gaan. Bij mij en mijn vriend is ook niets gevonden waarom het niet kan lukken, maar we proberen intussen al 3,5 jaar. In het ferticentrum is de eerste stap normaal gezien enkel opvolgen cyclus al dan niet met hormoonstimulatie, dan IUI en dan pas ivf. Omdat wij lang natuurlijk geprobeerd hebben (bijna 2 jaar)en ik toen de 30 voorbij was hebben we één stapje overgeslaan en zijn we begin 2010 met IUI begonnen. Het was toen voor mij ook al een grote stap. OOk al hebben de IUi's geen resultaat opgeleverd, ik heb geen spijt dat ik het geprobeerd heb. Het is zo al niet te onderschatten, de rompslomp, de emotionele rollercoaster, laat staan dat je met ivf start terwijl het misschien helemaal niet nodig is. In het IUi-clubje zitten veel vrouwen die met IUi zijn zwanger geworden, dus het is zeker het proberen waard.
En inderdaad je beslist zelf, het is je eigen lichaam. Mijn persoonlijk advies: nog geen ivf, ofwel wacht je nog even af ofwel probeer je de opvolging bij een fertigyn als je aan 'actie' toe bent.
Ik ben momenteel in rustpauze na 7 IUI's en ik post soms nog iets op andere onderdelen van dit forum.
Ik wens je heel veel succes en als je nog meer info of ideeën wil uitwisselen, moet je het maar laten weten!
liefs

Elle,

ik denk dat je inderdaad moet openstaan voor de tussenstappen en u niet te fixeren op ivf. er zou nog heel wat kunnen ondernomen worden van andere behandelingen of tussenstappen. daarom is het belangrijk een gyn in fertiliteitscentrum te raadplegen (wat ik nu dus ook ga doen)!

sterkte!

Elle, heb je al eens gedacht aan accupunctuur? Wij waren ook 1,5 jaar bezig toen we beiden onderzocht werden, geen medische oorzaak gevonden, en dan moet je kiezen: stappen we mee in de medische mallemolen of niet? Vreselijk moeilijk vond ik dat. Tot ik hier op het forum hoorde van iemand die zwanger geworden was met accupunctuur. Ik geloofde er niet echt in, maar dacht, het kan geen kwaad eens te proberen, en 4 maand later was ik zwanger! Ik weet niet waar je woont, maar Johan Roose uit Bolderberg (Zolder) is gespecialiseerd in vruchtbaarheidsproblemen. Die man heeft het dan ook razend druk!

Véro.
xx