Partner in een dipje - wie weet raad?

[Anneke24]

Dag iedereen,

Gisterenavond is mijn vriend thuisgekomen na een avondje op café met wat kameraden. In plaats van goedgezind na een gezellig avondje weg, was hij helemaal down en was echt heel zwartgallig aan het doen.

Komt er op neer dat hij zich waardeloos en nutteloos voelt. Dit komt niet alleen door de behandelingen. Hij had dit al langer, maar door de hele behandelingentoestand, is het natuurlijk niet verbeterd.

We hebben tot een stuk in de nacht liggen praten over de dingen, maar toch voelde ik me enorm hulpeloos.

Wie weet raad? Hoe gaan jullie om met de dipjes van jullie partner?

Leuke en praktische tips zijn ook zeer welkom (dat is het enige waar hij voor open staat.) vb: uitstapjes, uitdagingen, tips om uit de sleur te geraken, etc

Groetjes,
Anneke

[oligo]

Dipjes ja die zijn er veel, helaas.

Waar ik en ook mijn vrouw deugd van hadden was wandelen in (ardense) bossen of een dagje zee. Dus maw ervoor zorgen dat je een dagje uit de dagelijkse sleur bent.

[Hanne.lore]

Misschien is afleiden niet het enige wat je kan doen.

Ik heb het boek van DVO gelezen in een dalmoment, en dat deed me goed. Misschien extra geschikt voor iemand die niet deelneemt op het forum.

[Anneke24]

mja, da's mss ni zo'n slecht idee. Ik heb het zelfs in huis. Had er zelf nog ni aan gedacht om het hem eens te geven.
En een stevige wandeling in de Ardennen ook. Heb er meteen weer zin in gekregen.

En om nog even verder te gaan: wat ik ook moeilijk vind, is dat hij in zo'n buien alles weer in twijfel kan trekken, en dat ik dan soms het gevoel krijg dat ik hem door de behandelingen moet sleuren bijna tegen zijn wil. En toch doet hij alles wat moet gebeuren, gaat hij mee op de afspraken,...
Ik vind dit erg verwarrend en voel me er soms schuldig over. 'k Heb dan het gevoel dat ik hem teveel push.
Is dit herkenbaar voor iemand?

[Hanne.lore]

Eigenlijk herken ik het niet.

Mijn man is het stille type - zoals zovelen - en ik heb soms de indruk dat het hem weinig doet. Of dat ook zo is, weet ik niet, ik kan niet gedachtenlezen.

Wat trekt je man dan in twijfel? Of de behandeling ooit wel zal lukken of dat hij nog kinderen wil?

Misschien helpt het je om de blog van deze man eens te lezen:
http://hopelesslyttc.wordpress.com

Misschien herken je er de uitspraken van je man wat in en helpt het om ze te plaatsen.

Hou er de moed in!

[snolleke]

Hoi Anneke

Je verhaal klinkt zo vertrouwd in de oren. Ook mijn man zit momenteel in een serieuze dip.
We zijn al 3,5 jaar aan onze kinderwens aan het werken. Begin september was het eindelijk zover: ik was zwanger. Mijn mas was onmiddellijk in de zevende hemel, ik was wat voorzichtiger. Mijn grootste schrik kwam uit: op de eerste echo al bleek dat het goed fout zat en dat onze droom ten einde was.

Dit heeft mijn man niet kunnen verwerken. Hij heeft in niets nog zin. Geen zin om te gaan werken, geen zin om te sporten. Kortom, hij voelt zich ongelukkig. Omdat ik denk dat we het zelf niet echt kunnen oplossen en uit schrik dat hij dieper zal wegzakken, hebben we dinsdag onze huisarts om raad gevraagd.
Hij heeft ons gezegd dat mijn man echt wel pré-depressieve symptomen heeft. Hij neemt nu Sint-Janskruid, heeft een weekje ziekenverlof en gaat vanaf volgende week praten met een psychologe.

Hopelijk kan dat alles hem er wat bovenop helpen, want ook ik voel me hier niet goed bij. Ik kan het echt niet zien dat mijn man zo ongelukkig is. We gaan de komende week proberen zo veel mogelijk fijne dingen samen doen.


Groetjes
Snolleke

[Anneke24]

Hey iedereen,
'k wou jullie even bedanken voor de tips en heb me wat goede voornemens gemaakt, te beginnen met het vanaf nu wat extra in de watten leggen van mijn vriend.

Hannelore, bedankt voor de weblog-tip. Ik heb één post proberen te lezen, maar het greep me wat aan en ik heb het weer moeten sluiten. Mijn vriend is echter nog niet toe aan deze gevoelens.
Ik herken mijn vriend meer in jouw verhaal, Snolleke.
Hij trekt soms het geheel in twijfel: de vraag of we tegen deze prijs kinderen willen? Is het het wel waard? etc Dat soort vragen. Het moeilijke is dat ik hem misschien wel een maandje extra bedenktijd kan geven, maar geen jaren. Dit is iets waar we trouwens al jaren over praten en hij weet al lang dat als hij met mij verder wilt, dat dat dan inhoudt dat we voor kinderen gaan.
De moeilijkheid is dus net dat we er anders tegenover staan, waar ik al vrede mee heb genomen, maar soms vergeet ik dus hoe hij er wel degelijk onder lijdt.
En dat ik niet meer goed weet op den duur waar de grens ligt tussen een gewoon dipje op basis van normale twijfels en vrees over het wel of niet een goede ouder zullen zijn. En een depressie, he. Sommige dagen is hij echt helemaal apatisch, maar hij heeft nu een extra lang weekend en dus ga ik hier afronden, want we gingen proberen ons eens lekker te amuseren dit weekend.

Hij kwam trouwens zelf al af met een paar suggesties!

Vele groetjes,
Anneke