(al dan niet tijdelijk) stoppen met behandelen

[rainbow]

hey iedereen,

ik wil graag een onderdeeltje openen speciaal voor mensen die ongewenst kinderloos zijn en al dan niet tijdelijk stoppen met behandelen en ook niet voor adoptie kiezen. Dat kan een bewuste keuze zijn, of een andere reden hebben.
Het lijkt me leuk om af en toe wat stoom af te laten terwijl er geen stappen zijn om te ondernemen en je sommige situaties dus alleen maar lijdzaam kan ondergaan.
Even jezelf voorstellen en zeggen waarom je (tijdelijk) stopt is handig.

Mijn situatie: ik ben 31j en mijn ventje en ik hebben reeds meer dan 2j natuurlijk 'geprobeerd' voor een kindje. Sinds januari '10 in MM,eerst onderzoeken, maar bij ons beiden is niks te vinden. vanaf feb '10 IUI met hormonen. de 4e IUI is al tijdje achter de rug (en mislukt), 5de uitgesteld omwille van overstimulatie (teveel kans op drie- of vierling). Na de frustratie die daaraan vastzat, heb ik nu toch besloten een rustmaandje in te bouwen. Mijn stoppen met behandelen is dus tijdelijk, maar ik zie IVF niet zo goed zitten, dus na de laatste 2 pogingen IUI, weet ik nog zo niet wat we gaan doen. Daarom hoor ik graag ook mensen die definitief stoppen en hoe ze ermee omgaan, hoe ze invulling geven aan hun leven enz. Bovendien begin ik daar af en toe over na te denken 'Wat als we nooit een kindje zullen hebben?' en voor mensen die al in die situatie zitten: het moet verschrikkelijk zijn..veel sterkte!

voor iedereen heel veel sterkte!!
groetjes

[lynn1209]

Hey rainbow,

hoewel stoppen hier nog niet aan de orde is, hebben wij wel de stap gezet naar ivf. 3 jaar geleden zou ik het nooit verwacht hebben dat we dat zouden doen, maar uiteindelijk is die kinderwens veel te groot hier en het alternatief hier nog niet aanvaardbaar.
Wij hebben ook het label 'idiopatische subfertiliteit' en hoewel ik daar in het begin opgelucht over was, laait de frustratie hier hoog op!
Ondertussen is onze derde ivf afgebroken wegens geen reactie en is er een extra diagnose: lage eicelreserve. Moeilijk om te horen en het drijft de druk nogal op.
Ons hebben ze vorige maand op het hart gedrukt om niet teveel pauze meer te nemen en zo snel mogelijk door te gaan om geen tijd te verliezen. Maar het brengt het einde ook zo veel dichter bij. Ergens een opluchting dat de natuur stilaan voor ons beslist (hoewel ik nog 30 moet worden) en dat deze beproeving niet eeuwig duurt. Langs de andere kant moeten we toch andere opties beginnen te verkennen. Ik zal blijven doorgaan tot ze me zeggen dat het geen zin meer heeft (of onze pogingen op zijn), maar k ben wel benieuwd hoe andere koppels omgaan met het stoppen van behandeling en het leven erna.

Alvast nog veel succes! En geniet maar van die welverdiende pauze, wij hebben het ook enkele keren gedaan om alles een beetje te laten bezinken en het deed deugd! Even weer een leven zonder teleurstellingen.

Groetjes

[Lie_29]

Hey Rainbow,

Wij zijn ook onverklaard onvruchtbaar en zoals Lynn hierboven al zei: dat is ongelooflijk frustrerend.

Toen we na een jaar nog steeds niet zwanger waren, lieten we ons allebei controleren. Ventje zijn zaad was erg slecht, we konden enkel ICSI doen... Toch maar even bij een androloog langsgegaan die het ventje een mini-operatie moest geven waardoor het aantal zaadjes én de kwaliteit er aanzienlijk op vooruit gingen. Het zou nu wel lukken... Niet dus.

Laparoscopie dan maar, maar dat leverde ook niks op. Het moèst lukken volgens onze gyn & arts.

We zijn gestart in 2005, daarna een jaar pauze en nu dus alweer bezig van begin 2007.

Je zal me zot verklaren, maar ik verlang eigenlijk terug naar het moment dat de deur voor m'n neus dicht ging: het moment dat de arts zei dat het nooit zou lukken met die zwakke zwemmertjes... Er had toen een oorzaak geweest én een eindpunt in dit verhaal.

We hebben 6x IUI gedaan en 2x (dik tegen mijn zin) toch een IVF opgestart, maar ik ben 2x vroegtijdig moeten stoppen wegens afschuwelijke buikpijnen die te wijten zijn aan (vermoedelijk) overgevoeligheid aan bepaalde bestanddelen van de medicatie.

Wij liggen nu al stil van in december 2009 en ik weet ook niet hoe het verder moet... Ik begrijp niet waarom bepaalde behandelingen op mij nooit uitgetest zijn en waarom die dokters niet zo goed luisteren...

Ik wil eigenlijk liever weten wat er scheelt dan zwanger worden ten koste van alles... Ik voel me niet meer goed in al die ziekenhuizen omdat ze me vol met hormonen willen proppen en me hoedanook zwanger willen krijgen. Bij mijn laatste bezoek heb ik gesmeekt om eens te testen op vervroegde menopauze, wel, ze hebben die -om god weet welke reden- niet willen afnemen...

We overwegen van in het najaar nog een reeks IUI's op te starten, maar eerlijk gezegd: ik ben het eigenlijk allemaal spuugzat. Het heen-en weergeloop, het getelefoneer, het 'sorry mevrouw, het is negatief'-bericht dat ik al veel te veel naar mijn goesting te horen gekregen heb, de ontgoochelingen, de stress, ...
We hebben ons opgegeven voor adoptie.
Zoals ik hierboven al zei: ik voel niet meer de sterke drang om zwanger te worden, ik wil eigenlijk gewoon 'mama zijn' en het maakt me na al die jaren geen donder meer uit of het kind nu uit mijn eigen buik komt of niet. Echt.

[bieke01]

Hey Rainbow,



We hebben ons opgegeven voor adoptie.
Zoals ik hierboven al zei: ik voel niet meer de sterke drang om zwanger te worden, ik wil eigenlijk gewoon 'mama zijn' en het maakt me na al die jaren geen donder meer uit of het kind nu uit mijn eigen buik komt of niet. Echt.

wij zijn ook al bezig van in 2005 met medisch circuit en zijn ergens blij en opgelucht dat we daar een streep ondergezet hebben ... hoewel ik er nog elke dag aan denk... het is uiteindelijk een ingrijpende en emotionele 5 jaar durende fase van ons leven geweest, wij hebben nu ook de stap naar adoptie gezet en ik weet nog goed, de eerste dag dat we ons aanmeldingsformulier opstuurden kon ik eindelijk weer eens glimlachen (en geen fake smile)
succes alvast !

[rainbow]

hey dames,

bedankt al voor jullie reacties en verhaal.
Die onverklaarde vruchtbaarheidsproblemen, het is iets he..Elke keer heb je zoveel procent kans, maar waarom blijft het dan maar niet lukken?!Heb ik me ook al veel afgevraagd.. In vergelijking met jullie zit ik nog niet heel lang in het medische circuit, maar ik wil toch ook al 5 jaar een kindje (ventje was er eerste jaren nog niet aan toe) dus dat begint ook al behoorlijk te tellen. Hoeveel geduld moeten we nog hebben?

lynn: dat gevoel heb ik ook wel: het alternatief is nog veel minder he, dus waarschijnlijk zal ik ook uiteindelijk wel de stap zetten naar ivf, maar ik hoop zo erg dat dat niet nodig zal zijn! Oei, weinig eicelreserve? das weeral een klap Dan 'moet' je wel door doen he.. Heel veel succes en sterkte hoor!

lie:jullie hebben er ook al een hele reeks op zitten..Vervelend dat de dokters niet leken te luisteren! Misschien eens ergens anders naartoe gaan?ja als je adoptie ziet zitten, waarom niet? als je lichaam al genoeg heeft afgezien..Bij ons is dit (voorlopig) nog niet aan de orde, maar mijn ventje ziet dat ook helemaal niet zitten. Hij denkt nooit echte vadergevoelens te hebben voor zo'n kindje..

bieke: ik denk dat het na al die tijd wel een opluchting kan zijn om eruit te stappen, maar jammer genoeg is ook de adoptieprocedure een hele lange.. Veel succes en ik hoop dat alles vlot mag verlopen!

liefs

[bieke01]

Hoi

Het idee van adoptie is bij ons gegroeid, dat was er niet meteen vanaf dat we wisten dat we onvruchtbaar waren en icsi moesten doen

In het begin, toen een poging mislukt was, waren er soms mensen die dan -heel indiscreet vond ik- onmiddellijk nadat ik gewoon zei dat t mislukt was zeiden 'En? nog nooit aan adoptie gedacht?' ...
Ik werd daar zo boos om, alsof mijn verdriet om een eigen kindje zomaar vervangen kon worden... alsof ik niet wist dat adoptie bestond, tiens nog nooit aan gedacht ?
Ik had soms echt zin om terugtezeggen: "als jouw kind morgen door een auto overreden is op straat, moet ik jouw de dag nadien dan ook zeggen: haal een ander, adopteer eentje ?!"

Toen onze 4de icsi mislukt was, beseften we wel dat we waarschijnlijk -als de volgende mirakuleus zou lukken- maar 1 kindje zouden hebben in ons gezin, en zo begonnen we na te denken over adoptie, als de 5de of 6de icsi dan zou lukken, hadden we 1 kindje en konden we -zonder druk- een tweede kindje adopteren,

Ja! onze 5de icsi was eerst gelukt, maar werd miskraam op 8 weken, door hevige pijnen na het miskraam veroorzaakt door mijn endometriose belandde ik in het ziekenhuis voor een 4-tal dagen, ontwaakt uit de narcose van de kijkoperatie keek ik mijn man aan en we beseften beiden dat dit allemaal niet meer hoefde...
Maar toch, we konden ons geen leven voorstellen zonder kindjes.
Thuis gekomen uit het ziekenhuis hebben we dat weekend de hele tijd zitten surfen op sites ivm adoptie om ons te informeren hoe dat allemaal precies in zijn werk gaat, gekeken naar filmpjes, foto's, ik heb zitten wenen, maar dit keer van geluk, ik besefte dat ik een niet biologisch kindje ook heel graag zou zien, die kindjes hadden mijn hartje veroverd, en zo werd ons aanmeldingsformulier de maandag opgestuurd...

Zo dit is een beetje ons verhaal, ik wou het met jullie delen om aan te tonen dat adoptie iets is wat vaak moet groeien, groeien in jullie beiden ...
Je kindje moet niet persé groeien in je buik maar in je hart

groetjes bieke01

[Lie_29]

wat heb je dat mooi verwoord, Bieke, 't is exact hoe wij ons voelden!!

[DVO pixi]

hey Bieke

inderdaad, zo voelen wij het ook
een vriendin zei ooit: mijn sterretje is gegroeid in mijn buik, recht onder mijn hart, jouw sterretje zal in een andere buik groeien, maar zijn bestemming ligt ook uiteindelijk bij jou,recht in je hart...

[rainbow]

hello,

even mijn eigen topicje weer boven gehaald aangezien ik dan toch 7 IUI's gedaan heb (helaas zonder gewenst resultaat)en nu weer een pauze neem.. hoe lang weet ik niet.. tot ik ivf wel zie zitten zeker..
Ik wou toch nog eens informeren of er nog mensen zijn die na de IUi's (al dan niet tijdelijk) stoppen met de behandeling. Ik heb ook nood aan een paar lotgenootjes, maar voel me nu precies nergens meer echt thuis op het forum, geen IUI, geen ivf.. Dus wie zin heeft, kom aub meepraten!

Hoe gaat het intussen met de dames die hier vorig jaar antwoordden? bieke, lie, pixi,lynn?
Ik wens iedereen in ieder geval veel goede moed, en plezier in alles als je allerliefste wens op zich laat wachten..
liefs

[liezeke]

rainbow;

count me in het al-dan-niet-tijdelijk-stoppen-clubje...

zoen en denk aan je!

liezebies

[bieke01]

hey rainbowke

ondertussen zijn wij net een jaar bezig met de adoptieprocedure en bijna goedgekeurd (eigenlijk wel al goedgekeurd maar nog wachten op vonnis van de rechter)
ik heb er wel vrede mee genomen dat wij geen biokinderen zullen hebben, ik heb eigenlijk door al die behandelingen een degout gekregen van heel het zwangerschapsverhaal maarja
ik hoop voor jou dat je hier lotgenootjes vind hoor, er is ook een forum hier op dvo 'samen verder' dus misschien daar eens op gaan kijken ?
greets
x

[rainbow]

hey dames,

al bedankt voor jullie reacties..
liezeke: blij iets te horen van jou, je weet dat je me altijd iets mag laten weten he, hier of privé, ik vraag me vaak af hoe het met je is, maar wil je niet stalken he Zouden we dan geen nieuw clubke oprichten met een krachtige naam en slogans? wat denk je van het 'eigen heft in handen-clubje' of 'moebehandeld maar niet moegestreden' en 'ja er is leven na de behandelingen!'
bieke: ik hoop dat je hele procedure snel in orde mag zijn en dat je snel je kindje bij jullie thuis kan verwelkomen hoor!ivm onderdeel "samen verder' hier: ik heb er al gekeken, maar er zijn zeer weinig topics actief..bovendien sluiten we een biologisch kindje of verdere behandelingen nog niet uit en dat ligt soms wat anders met de mensen daar.Vandaar dat ik dit topicske weer open.
laat jullie horen he mensen!
liefs

[Marit]

Hey,

Ik las al een tijdje mee op het forum, maar heb nu pas een profiel aangemaakt om eens te kunnen reageren. Ik overweeg ook een pauze tussen onze behandelingen, niet omwille van de vermoeidheid van de behandelingen, maar omwille van mijn werk. We zijn nu bezig met onze cryo (terugplaatsing nadert). Als die mislukt, dan moeten we met poging twee starten (IVF).

Alleen loopt het allemaal niet zo heel lekker op het werk, en ik weet niet goed wat eerst te doen: doorbijten in mijn job, van job veranderen of toch de behandelingen verder zetten. Solliciteren met een zwanger buikje of tijdens behandelingen is zo moeilijk. Maar om op een nieuwe job binnen te wandelen en meteen een behandeling starten ook, he. Maar langs de andere kant: deze behandelingen kunnen ook nog wel even duren ook en ik kan niet oneindig wachten en uitstellen, wat jobs én behandelingen betreft...
Dilemma's, dilemma's...

Groetjes,
Marit
(Invitronestje)

[bieke01]

hey
wij waren onze eerste poging gestart op mijn vorige job, die ik toen al een half jaar niet meer graag deed, ik was ook aan het uitkijken voor ander werk,
de poging mislukte, de weken ervoor was er veel stress geweest op het werk, mijn dokter zei toen dat die situatie op mijn werk een stresssituatie gaf in mijn lichaam - niet dat het daardoor mislukt was maar het had alleszins niets positiefs meegebracht
dan ben ik even in een depressie gezakt, op mijn werk totaal geen begrip gekregen en de dag dat ik terug herbegon kreeg ik mijn ontslag
gelukkig de week erna vond ik 'de job van mijn leven'
ondertussen hebben we nog pogingen ondernomen, op mijn nieuwe werk maakten ze daar minder problemen rond,
het resultaat van de behandelingen is wel uitgebleven
maar ik ben dolgelukkig in mijn job, en dat is toch ook iets heel belangrijks, dat is dag in dag uit waar je ook mee bezig bent en wij kozen ondertussen voor adoptie

veel succes met het solliciteren !

[lynn1209]

Hey meiden,

ik fladder hier spijtig genoeg ook nog rond.
Wij zijn ondertussen overgeschakeld naar Jette en hebben onze eerste 3for1 in natuurlijke cyclus achter de rug. 3 prima tp's met prima embryo's en nog steeds geen resultaat.

We zijn deze maand eindelijk verhuisd naar ons huis en daarom even een pauze genomen. Stress van het huis klaar krijgen en de verhuis en dan nog eens behandelingen leken mij net iets teveel van het goede. Ondertussen zijn we hier een beetje gesettled en wacht er ons nog heel wat werk, maar het pendelen tussen een bouw en een appartement is gelukkig ten einde!

We starten normaal zo snel mijn ms er zijn met de volgende 3for1 wat de tijd brengt dat weet ik niet. Maar k denk dat het na deze toch wel tijd wordt om alles een terug te evalueren. Is het dit wel allemaal waard? Als je ziet hoe weinig moeite anderen moeten doen ... mss moeten we maar eens onze conclusies beginnen trekken en de realiteit onder ogen gaan zien dat het niet voor ons is weggelegd. Zo begin ik meer en meer te denken en k geraak er ook meer en meer van overtuigd dat kinderen hebben geen must meer is. We kunnen gerust met ons beidjes gelukkig zijn.
We geven het dus nog eens drie pu's (natuurlijke cyclus) en dan zien we wel. Die natuurlijke cyclus is lichamelijk veel gemakkelijker te verwerken, maar logistiek is het ene nachtmerrie. Hoewel ik maar 1 dag thuisblijf op de dag van de pu, betekent dit toch 3 dagen op 3 maand ziekte en dat staat toch niet goed bij 'de baas'. Niet dat er al iets van gezegd is, maar voor mij persoonlijk vind ik het moeilijk.

Groetjes allemaal