Wat 'wel zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen'?

[Zikki]

Hoi

Even kort schetsen...ik lees hier al een tijdje op enkele fora om me 'proberen' in te leven in de problemen van mijn broer en schoonzusje.
Ze zijn iets meer dan twee jaar geleden begonnen aan een eerste kindje, maar zonder resultaat.

Ze hebben er nooit echt over gepraat, behalve toen de laparascopie ging gebeuren, hebben ze dat wel verteld.
Ik wist ook helemaal niet hoe moeilijk ze het ermee had...
Tot vorige maand, toen ik vol trots mijn 2e zwangerschap aankondigde en zij volledig in haar schelpje kroop. Ik had haar reactie zeker opgemerkt en ben gauw over andere dingen begonnen... Na wat heen en weer gemail (schrijven lukte blijkbaar beter dan erover praten) heeft ze het 'verhaal' kort verteld, en naar deze website verwezen.

Ik weet dat ze deze maand aan een nieuwe poging begonnen, maar weet niet welke periode, wel datum, wat wanneer enzo... Ze praat er ook helemaal niet over...

Wat nu? Vraag ik haar toch hoe het gaat?
Of zwijg ik gewoon in alle talen, en wacht op haar initiatief?
Mijn broer is al helemaal geen prater, laat staan over zulke onderwerpen. Het is niet gemakkelijk als buitenstaander... Ik las daarnet het onderwerp 'wat niet zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen', en weet het nu helemaal niet meer Vandaar mijn onderwerp wat 'wel' zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen.

Ik wil niet ongeïnteresseerd lijken (want dat is ook zeker niet zo - ik zoek allerlei teksten om erover op de hoogte te zijn), maar wil me ook niet opdringen. Hoe zien jullie dit?

Alvast bedankt voor jullie antwoordjes

[Noa09]

Hoi Zikki,

Het is een moeilijke evenwichtsoefening.
Als je het onderwerp uit de weg gaat, gaat je schoonzusje zich misschien gekwetst, gepasseerd voelen.
Misschien is het het beste als je gewoon aangeeft dat je bereid bent te luisteren als zij daar behoefte aan heeft.
Ze zal dan zelf wel aangeven of en wanneer ze erover wilt praten en welke info ze kwijt wilt over de behandelingen.
Ik spreek hier natuurlijk vanuit mijn eigen ervaring.
Soms 'meld' ik gewoon dat ik weer gestart ben en wil ik er verder niet teveel details over geven, andere keren heb ik meer behoefte eens te 'klagen' of wil ik horen dat het wel goed komt, dat anderen meeleven en voor me duimen.
Wat ik zelf enorm apprecieer is dat ze rekening houden met mijn gevoelens als het gaat over baby's en over kinderen.
Mijn beste vriendin bijvoorbeeld heeft tegen mij als eerste verteld dat ze zwanger was van haar tweede.
Ze zei achteraf dat ze er niet over durfde beginnen maar ze had afgewacht welke richting het gesprek uitging en ik had een vermoeden.
Hopelijk heb je iets hieraan.
En anders kan je steeds aan haar (hen) vragen wat je het beste kan doen.

Liefs,

Noa09

[Lesley]

Awel, ik vind het al enorm lief dat je zo wil inleven in je broer en je schoonzus hun probleem. En als je laat zien dat je echt meeleeft, kan je ook niet veel misdoen... Zelfs als je af en toe denkt dat je iets verkeerd zegt, als je laat zien dat je het goed meent, zullen ze je ook wel vergeven...
Voor de rest sluit ik me aan bij noa, als je aangeeft dat je bereid bent te luisteren, zonder een oordeel te vellen of advies te geven, zal ze waarschijnlijk wel komen aankloppen als ze het nodig vindt.
Hopelijk ben je rap tante zodat je daarover vrijuit kan babbelen

[kleinke]

ik vind het heel tof dat je je inleeft in de situatie van je broer en schoonzus. ik sluit me aan bij de rest, gewoon laten weten dat ze bij jou terecht kunnen om erover te praten. ik denk niet dat je meer kan doen. ze zullen wel afkomen als ze erover willen praten. zelf spreek ik er ook niet veel over maar als ik erover begin luisteren ze en geven me moed om door te blijven gaan. mijn broer weet al dat hij peter wordt en zegt me altijd, hoe langer het duurd, hoe langer ik kan sparen voor jouw wondertje zo'n kleine dingen geven dan weer moed om door te blijven gaan.
ik wens je een goede zwangerschap en een wolk van een baby

[Wendel]

Zikki,

Ik heb een beetje een soortgelijk probleem, behalve dan dat ik diegene ben die al 2 jaar bezig is, en dat mijn schoonzus in verwachting is (van haar 4e!)..

Wij hebben van ons probleem verteld toen ventje onder het mes moest, maar wilden er ook verder niet echt veel over praten met hen. We hebben zelfs expliciet gevraagd om er niet echt over te praten tegen ons..
Het was tussen ons dus ook altijd heel stil, dan is er iets gebeurd, ze stuurde een mailtje door naar mij over iemand die een eiceldonor zocht.. Ik heb een boze mail teruggestuurd, dat ik mijn eicellen eigenlijk wel zelf kon gebruiken nu. Zij stuurde een redelijk direkte mail terug, dat ze ons wel begreep, dat ze getwijfeld had om die mail te sturen of niet (ik vind nog altijd dat ze dat niet mocht gedaan hebben, maar het heeft de dialoog geopend), dat zij nu zwanger was maar dat ze er niets kon aan doen dat het bij ons niet lukt, dat ze wel begrijpt dat het voor mij moeilijk moet zijn, maar dat het nu voor haar ook niet leuk is om haar zwangerschap zo te moeten beleven..

Dat heeft bij ons de dialoog geopend, ik heb haar opgebeld en we hebben bijna 2 uren aan de telefoon gehangen. Alles is uitgepraat, ze weet nu dat ik eigenlijk niet veel behoefte heb om er over te praten, omdat het te confronterend kan zijn. Maar soms wil ik er juist wel over praten.. Dus hebben we afgesproken dat, als zij vraagt hoe het met me gaat, dat ik twee kanten op kan. Ofwel praat ik er over, ofwel antwoord ik gewoon 'goed' en dan weet ze dat ik er op dat moment niet te veel wil aan denken of dat het gewoon te moeilijk is voor mij om er op dat moment over te praten. Omgekeerd ook, als ik vraag het het met haar gaat, dan informeer ik ook naar het beebje in haar buik
Zo krijgen we allebei de kans om er over te praten, zonder dat we verplicht worden.

Da's bij ons een redelijk goeie manier geworden om er mee om te gaan. Ik weet dat ik bij haar terecht kan mocht ik er de nood toe voelen.
Maar, ik doe dat niet zoveel, ik praat meer met mijn eigen zus, mijn ventje en mijn beste vriendin, want hoe je het ook draait of keert, zij is zwanger en ik niet Maar we hebben wel veel wederzijds begrip voor elkaar.

Ik weet niet of je hier veel tips kan uithalen, maar dit is hoe het voor mij verlopen is.

Groetjes,
Wendy

[babske]

Zikki, ik zou je aanraden om zeker eens aan je schoonzus te vragen hoe het met haar gaat. Je moet het zeker niet negeren en erover zwijgen. Dat is het meest pijnlijk dat je kan doen naar haar toe.
Zelf heeft mijn schoonzus toen ze zwanger was nooit geïnformeerd hoe het met ons ging of hoever we stonden in onze behandelingen. Ik heb dat altijd heel erg gevonden en nog steeds vind ik het verschrikkelijk dat ze niet eens één keer naar ons vraag. Het zal voor haar misschien ook niet gemakkelijk zijn om erover te beginnen. Maar enkel en alleen al de vraag "hoe gaat het nog met jullie?" zou al veel goed maken. Zo laat ze ons de keuze of we erover willen praten of niet. Maar helaas... ik had ook graag een schoonzus die een klein beetje rekening zou houden met ons. Toen ze pas zwanger was, kreeg ik zelfs een leuk sms-je van haar : "We hebben een echo gehad : ons boeleke heeft 10 teentje en 10 vingertjes en houdt de handjes voor de oogjes" Awel, daar deed ze me op dat moment zoveel pijn mee.... wij hadden toen net een mislukte poging achter de rug. Maar dat heeft ze natuurlijk ook niet geweten, net omdat ze er nooit achter vraagt!!!
Dus meid, laat gewoon merken dat je ervoor open staat om naar je schoonzus te luisteren. Verder nog veel geluk met je zwangerschap.

Lieve groetjes babske

[Kimzie]

Hey Zikki,
Ik vind het geweldig dat je zo moeite doet om je erin te verdiepen! Die houding alleen al zal je schoonzusje wel voelen en dat zal haar deugd doen.
Ik ben zelf bezig met behandelingen, maar mijn nichtje ook. Ik weet dat zij er niet altijd wil over praten, maar ik stuur haar regelmatig een smsje om te laten weten dat ik aan haar denk en voor haar duim (zeker als ik weet dat ze op controle moet ofzo, ik onthou dus ook heel goed welke data ze moet gaan, die laat ze meestal tussen de lijnen door horen). Soms stuurt ze iets terug, dan weet ik dat ze erover wil praten. Soms stuurt ze niks terug en da's ook goed. Ik heb dan toch in ieder geval laten weten dat ik aan haar denk en met haar meeleef. En het kan niet anders dan dat dit deugd doet. Dat weet ik dan weer uit eigen ervaring spijtig genoeg.

[bbfc]

Ik vind dat zo super dat jij moeite doet om je schoonzus te begrijpen.
Dat je je echt informeert op de site van DVO om te weten wat wij allemaal meemaken en welke gevoelens hier aan te pas komen.
Ik heb een vriendin die zwanger is en ik kan het moeilijk aan om haar veel te zien met haar zwangere buik. Maar ze zegt zelf dat ze dat zeker begrijpt, ze begrijpt dat we nu minder contact hebben. We bellen wel af en toe en ze begint nooit zelf over haar zwangerschap. Wel dat waardeer ik zo aan haar dat ik er zelf naar vraag hoe het gaat met haar zwangerschap. Het feit alleen dat ze zegt 'ik BEGRIJP dat het voor u nu zeer lastig is' doet wonderen.

[Cassyke]

Hoi Zikki,

Wat mooi dat je dit doet voor je schoonzusje! Veel mensen trekken zich niets aan van hoe wij ons voelen bij bepaalde uitspraken en het doet goed als je ziet dat er toch nog mensen je graag willen steunen en zich zo informeren! Chapeau meid, echt waar!!!

Kijk ik zou ze gewoon zeggen dat je er altijd klaar staat voor haar en dat ze jou steeds een mail mag sturen/bellen indien ze de nood voelt om dit te doen.

Het verwerken van zo'n probleem is niet evident en is voor iedere persoon heel verschillend. Laat haar beslissen of ze er over wilt praten of niet maar laat haar ook weten dat ze bij jou terecht kan!

Ik ben bijvoorbeeld een flapuit en ik spreek veel liever over mijn problemen dan ze diep in mij te houden. Ik vertelde het dus aan de meeste mensen, ik had er totaal geen problemen mee en was zeker niet beschaamd. Zo kon ik heel goed met één van mijn zussen praten maar ook met mijn schoonzus (ze heeft ook lang moeten proberen om zwanger te worden).
Mijn ventje daarentegen, die houdt alles binnen. Die was (en is nog) heel beschaamd om ons probleem. Die sloot zich volledig af en niemand mocht het weten. Hij was dan ook kwaad toen hij wist dat ik het weer eens aan iemand verteld had (alhoewel het steeds in gesloten kring bleef, mijn collega's wisten dat het moeilijk ging maar wisten niet van de behandelingen). Hij hield alles in zich en kropte alles op. Dat is zijn manier van verwerken denk ik... Beetje bij beetje is hij uit zijn schulp gekropen en nu praat hij er toch wel meer open over.
Misschien is je schoonzusje ook zo iemand, ze praat er niet graag over omdat ze er zich oncomfortabel bij voelt of misschien is ze wat beschaamd... Of het is gewoon haar manier om dit te verwerken. Het is heel belangrijk dat je zo'n mensen niet forceert! Ze moeten zelf hun weg zoeken en zien hoe ze het willen/kunnen verwerken/aanvaarden.

De enige tip die ik je kan geven: wees er voor haar indien ze dit nodig heeft maar probeer bepaalde uitspraken wel te vermijden. Die zijn steeds goedbedoeld maar bij mensen met vruchtbaarheidsproblemen komen ze heeeeeeel kwetsend over (zie wat niet te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen). Daar zou ik echt wel proberen rekening mee te houden!
Hou je zwangerschap zeker niet geheim want dan gaat ze voelen dat je je ongemakkelijk voelt en dan gaat ze zich schuldig beginnen voelen. Maar het is wel belangrijk dat je er niet heel de tijd over bezig bent. Daarmee bedoel ik: sommige mensen die kunnen over niets anders spreken dan hun zwangerschap/kinderen waardoor je schoonzusje niet zal kunnen deelnemen aan het gesprek. Dat geeft het gevoel dat je niet bij de 'groep' hoort. Bovendien is het voor haar heel kwetsend om continu te horen dat jij zo kunt genieten van dat boeleke en zij nog steeds op dat wonder wacht! Ik ben er wel 100% zeker van dat ze heel blij is voor jullie maar het is een soort van 'jaloezie' die bij haar ontstaan is waardoor ze het er met zulk nieuws heel moeilijk heeft.

Kortom, laat haar beslissen wanneer ze klaar is om er over te spreken. Let wel, ik vind dat je gelijk hebt gehad om haar de vraag te stellen en haar te contacteren na dit 'incident' ( ). Dat toont dat je met haar en haar gevoelens begaan bent!

Ooo en nog een dikke proficiat met je tweede zwangerschap!!!

Greetz
Cassyke

http://onvervuldewens.blogspot.com/

[rainbow]

hey zikki,
zoals iedereen zegt: super van je dat je de moeite neemt om hier rond te vragen..
jammer genoeg spreek ik ook uit ervaring, en er zijn véél vriendinnen en ex-colega's zwanger of ze hebben al een paar kinderen. Het went nooit, en je gunt het de anderen, maar het doet pijn..

de tips: zeker af en toe van je laten horen, al is het maar een smsje of mailtje. een eenvoudig: 'ik denk aan je, veel sterkte' of 'gaat het een beetje?' zouden mij echt deugd doen.

zoals iemand anders al aanhaalde:laten weten dat je schoonzusje er kan over praten als ze wil, maar dat het niet moet.
Ik heb een vriendin die het super aanpakt als ze wil afspreken (ze heeft een baby'tje): ze stuurt gewoon een smsje met ' als je zin hebt, mag je gerust langskomen.' en ze zet er dan bij wanneer ze vrij is. zo kan ik zelf kiezen of ik behoefte heb om af te spreken of niet. meestal ga ik er op in, maar ik denk dat ze niet boos wordt, als ik er niet zou op ingaan.als je schoonzusje even niet reageert, neem het haar niet kwalijk. ze zal dan na jouw uitnodiging wel zelf contact opnemen als ze zich wat beter voelt.

in een gesprek vind ik het ook handig de 'hoe-is-het: goed-techniek': als ik geen zin heb om te praten zeg ik iets kort, maar ik weet wel welke vriendinnen er voor open staan en bij wie ik dan ook meer uitleg mag geven.
vragen/opmerkingen tijdens zo'n gesprek die van veel medeleven getuigen zijn: 'lukt het een beetje om afleiding te zoeken?' 'vind je steun genoeg?' 'weet dat ik er voor je ben. als ik iets kan doen, zeg het maar' 'zin om samen iets leuks te doen?' en dan liefst niet in verband met kids of zwanger zijn

Zelf niet de hele tijd over je kindje of zwangerschap praten, vind ik ook belangrijk. als we er aan toe zijn, zullen we er wel zelf vragen over stellen ..
zo stuurde ik enkele dagen geleden een mailtje naar een zwangere ex-collega. ze vermijdt me wat, ik deed toch mijn best om iets van me te laten horen. ze reageerde niet op vragen 'hoe is het met je werk?' of met de verbouwingen' en vertelde wel over haar zwangerschap. jammer vind ik dat. ik snap wel dat je blij bent als je zwanger bent, maar dat onderwerp is nu juist zo pijnlijk voor ons. over iets anders praten doet ons eens aan iets anders denken

geen goede raad geven, hoe goed bedoeld ook. ik weet dat we soms gewoon overgevoelig zijn, maar dat is wel normaal zeker?vragen stellen kan en luisteren is het belangrijkst.

tot slot: proficiat met je zwangerschap en succes in de gesprekken met je schoonzus.
feel free om al deze wijze raad op dit forum ook aan anderen te laten weten. hoe meer mensen tactvoller zijn, hoe beter

groetjes

[Zikki]

Leuk, al die reacties!
Ik had gedacht dat ik een mailtje zou krijgen als ik hier een antwoordje kreeg, maar dat blijkt niet zo (alleen bij privé berichtjes)
Ik kom ook niet elke dag kijken, vandaar deze late reactie. Ik heb ze allemaal gelezen, en haal er zeker de tips uit!

Ondertussen had ik alvast initiatief genomen. Ik heb wel weer de gemakkelijke weg gekozen, en een mailtje gestuurd. Dan heeft ze ruim de tijd om na te denken, wat ze wel en niet wil zeggen, en weet ze ondertussen ook dat ik er ook wel mee bezig ben. Ik heb er ook al wel een antwoordje op gekregen, en kreeg zelfs een smsje van haar toen er een terugplaatsing was geweest.
Deze week (ik denk zelfs vandaag) heeft ze een bloedtest, met *duim duim* zeer goed nieuws!! Ik hoop het alvast!!

Het zit hem toch in de kleine dingen...
Op facebook was er een nieuwe groep 'Eén klein smsje ontvangen van iemand dat je ganse dag goed maakt ', en ik had hierbij geschreven 'dankjewel Dindin'(mijn zoontje noemt haar zo - want kan haar naam niet zeggen). Niemand die wist waarover het ging, maar zij uiteraard wel ;o)
Ik heb haar ook een droombeertje (een heel klein beertje met een kaartje met een tekst - 'alle mooie dingen beginnen bij dromen') en een maansteentje (na heel wat opzoekwerk, blijkt dit positief te werken bij vruhtbaarheidsproblemen). Ze was er alvast ook blij mee.

Het blijft niet makkelijk, maar ik denk dat er al heel wat uitgeklaard is.
Ik heb hier ook met mijn mama over gebabbeld (haar schoonmama dus), zodat zij ook een beetje op de hoogte is over deze gevoelswereld.

Alvast bedankt voor jullie moeite, en de goede raad!
Uiteraard wens ik ook jullie een spoedige zwangerschap en een droom van een kindje!
Ik duim alvast voor jullie mee!