Hey Maritu,
De moed nog niet laten hangen hoor - al weet ik maar al te best dat dat gemakkelijker gezegd dan gedaan is!!!
Veel van je reacties zijn er volgens mij puur uit zelfbescherming - je calculeert het mislukken op voorhand in, zodanig dat de klap minder hard is als het effectief zo is. Ik had net hetzelfde. Het feit dat ik zo laconiek met mijn gezondheid omging (al moet je je daar niet te veel bij voorstellen - ik deed echt wel geen gekke dingen) tijdens de wachtweken was uiteindelijk ook gewoon een manier om stoer te doen, zo van "ze gaan mij deze keer niet liggen hebben".
Een plan B uitdokteren kan uiteraard geen kwaad maar probeer er op dit moment toch niet te veel mee bezig te zijn. Luister nu vooral naar je lichaam en naar je hoofd. Het is een ongelooflijk klotetraject waar we door gaan en soms doen we rare dingen om daar toch maar mee om te kunnen gaan. Ga vooral niet te hard - zoals ik gedaan heb - want vroeg of laat kom je jezelf des te harder tegen.
En of jullie nog bijkomende stappen kunnen zetten? Wellicht wel. Waarom contacteer je Noa09 niet eens (als je een beetje zoekt vind je haar wel via het forum zwanger/kinderen). Zij heeft ook een ontzèttend zwaar traject achter de rug, was ook in behandeling bij LIFE, is overgestapt naar Dr Decleer maar is uiteindelijk toch terug naar LIFE gegaan en is nu als ik me niet vergis zo'n 20 weken zwanger van haar allerlaatste cryo's.
Bij mijn eerste IVF poging in Jette had ik 8 bevruchte embryo's, waarvan er op dag 5 drie blastocysten overschoten. Twee daarvan hebben ze teruggeplaatst, eentje hebben ze ingevroren. Ondanks de goede kwaliteit van de emmies was deze poging opnieuw negatief. De cryopoging was eveneens negatief.
De twee emmies die ze nu hebben teruggeplaatst zijn in een ander ferticentrum "gemaakt" en ik denk eerlijk gezegd dat ze in Jette nooit ingevroren zouden zijn geweest... In dat andere centrum had ik 14 embryo's van mijn eerste IVF poging, waarvan er 12 zijn ingevroren. De criteria om embryo's in te vriezen verschillen blijkbaar enorm tussen beide centra. Heb je eigenlijk al ooit nagevraagd waarom jullie nooit cryo's hebben? Is het omwille van de criteria die zij hanteren?
Alleen jij en je partner kunnen oordelen of jullie alles hebben gedaan, waar jullie grens ligt. Laat je door niemand anders iets aanpraten.Wij hebben met 3 IUI, 2 verse IVF en 4 cryo's bijlange niet al onze pogingen/mogelijkheden opgebruikt maar wij hebben heel bewust beslist om het hier bij te laten. Als deze poging alsnog mislukt komt er geen nieuwe poging meer. En wat dan met die 4 andere terugbetaalde pogingen? Ik heb van bij mijn eerste IVF poging duidelijk gevoeld dat ik dit geen 6 pogingen zou volhouden maar had de pech/het geluk dat ik van mijn eerste poging 12 cryo's had. Aangezien ik me verplicht voelde om daar iets mee te doen (zonder dat ik hiermee iemand voor het hoofd wil stoten - het is gewoon zoals ik de dingen aanvoel) ben ik dan ook eigenlijk al veel langer aan het behandelen geweest dan ik ooit had gewild... Ik heb een kennis die ook "onvruchtbaar" is en er bewust voor kiest om geen behandelingen te volgen - zo zie je maar dat iedereen er op zijn manier mee omgaat.
Wat voor mij ook altijd hielp om met de tegenslagen om te gaan is het feit dat ik mezelf voorhield dat mijn leven ook zonder kinderen de moeite waard is/was. Een kindje zou de kers op de taart zijn maar zonder kind zouden we ook gelukkig (kunnen) zijn. Al valt dat misschien ook weer in de rubriek "hoe bescherm je jezelf tegen weer een nieuwe tegenslag?".
Anyway, probeer de moed er toch in te houden en probeer je zinnen alvast te verzetten op de Antilliaanse Feesten! Misschien moet ik ook eens een alcoholvrije cocktail uitproberen? Sinds ik weet dat ik zwanger ben ben ik resoluut met alcohol gestopt, heb vorige week twee soorten alcoholvrije schuimwijn uitgeprobeerd maar vond dat toch maar niks...
Hou je taai hé!
Ik begin er zo stilaan dan ook wat meer vertrouwen in te krijgen. Op 16 augustus krijg ik mijn eerste echo. Ondanks de goede waarden wordt het dus nog een héél spannende week.
Het was mijn eigen arts die de TP deed. Vermoedelijk heeft de fragmentatie toch met onze leeftijd (ik 39, man 58)te maken. Zucht, zo worden we weer met de harde feiten geconfronteerd. 
